რეგინალდ გრენვილ ევესი: თავისი ეპოქის პორტრეტისტი
რეგინალდ გრენვილ ევესი (1876-1941) მე-20 საუკუნის ბრიტანული ხელოვნების მნიშვნელოვან, თუმცა ხშირად ყურადღების მიღმა დარჩენილ ფიგურას წარმოადგენს. 1876 წელს ლონდონში დაბადებული, მშვიდობისმცემელი judge-ის, უილიამ ჰენრი ევესის ვაჟი, თავის შემოქმედებით გზას University College School-ში მიღებული ფორმალური განათლებითა და შემდგომ, 1891-დან 1895 წლამდე, პრესტიჟულ Slade School of Fine Art-ში დაიწყო. ისეთი გავლენიანი ხელოვანების მეთვალყურეობის ქვეშ, როგორებიც იყვნენ ალფონს ლეგროსი, ფრედერიკ ბრაუნი და ჰენრი ტონქსი, ევესმა დახატვისა და რითჟის უნარები დახვეწა, რითაც საფუტი ჩაუყარა თავის მომავალ კარიერას, როგორც პორტრეტისტს. მისი ადრეული წლები იორკშირში ჩაიარა, სადაც რეგიონის ლანდშაფტებსა და ხასიათს ეფლობოდა, სანამ ლონდონში დაბრუნდებოდა და პროფესიონალ ხელოვანად დამკვიდრდებოდა.
ადრეული კარიერა და პარიზული აღიარება
ევესის შემოქმედებითი ტრაექტორია 1ტომოდ გაძლიერდა 1901 წელს, როდესაც მან პირველი გამოფენა Royal Academy-ში გამართა, რაც წარმატებისკენ გადადგმული გადამწყვეტი ნაბიჯი იყო. 20-ე საუკუნის პირველ ათწლეულებში ის განაგრძობდა გამოფენებს როგორც ლონდონში, ისე პარიზში, სტაბილურად აშენებდა რეპუტაციას თავისი დახვეწილი ტექნიკისა და სუბიექტების არსის გადმოცემის უნარის წყალობით. აღსანიშნავია, რომ მან მიაღწია მნიშვნელოვან აღიარებას ევროპულ ასპარეზზე, მოიგო ვერცხლის მედალი პარიზის სალონში 1924 წელს და ოქროს მედალი 1926 წელს – ჯილდოებმა, რომლებმაც ხაზი გაუსვა მის მზარდ გავლენას საერთაშორისო სამხატვრო საზოგადოებაში. ეს წარმატებები წარმოაჩენდა სინათლის, ჩრდილისა და კომპოზიციის ოსტატობას, რაც მისი გამორჩეული სტილის მთავარი ნიშანი იყო.
ომის ხელოვანი და ოფიციალური პორტრეტული ჟანრი
მეორე მსოფლიო ომმა დრამატულად შეცვალა ევესის შემოქმედებითი ფოკუსი. მისი ნიჭისა და გამოცდილების აღიარებით, ის იმ პირველ ხელოვანთა შორის აღმოჩნდა, რომლებიც 1940 წელს ომის ხელოვანთა საკონსულტაციო კომიტეტის (WAAC) მიერ იქნა მოპოვებული, რაც მისი სტატუსის საუკეთესო დასტუდა ხელოვნების სამყადლოში. ეს დანიშვნა გარდამტეხი მომენტი აღმოჩნდა, რამაც იგი ოფიციალურ ომის ხელოვანად აქცია. თავის ცნობილ კოლეგებთან, ბარნეტ ფრიდმანთან და এডვარდ არდიზონთან ერთად, ევესი საფრანგეთში გაიგზავნა ბრიტანეთის ექსპედიციურ ძალებთან (BEF) ერთად, რათა პორტრეტების მეშვეობით დოკუმენტირებულიყო ომის რეალობა. ამ პერიოდის მუშაობა ძირითადად მოიცავდა სამხედრო ლიდერების პორტრეტების შექმნას – მათ შორის სერ ერნესტ შაკლტონის, თომას ჰარდის, ჯორჯ VI-ისა და ლეიტენანტ გენერალ ალან ბრუკის – ხშირად რთულ პირობებში, არასის სასტუმროში. მისი დავალებების მხოლოდ მაღალწოდებულ ოფიცრებზე შემოფარგვლამ მოგვიანებით პრობლემური აღმოჩნდა, რაც ომის პერიოდის ადმინისტრირების სირთულეებს წარმოაჩენდა.
სუბიექტები და სტილი
ევესის შემოქმედებითი პრაქტიკა თითქმის ექსკლუზიურად პორტრეტულ ჟანრს ეფუძნებოდა, რომელსაც იგი ტექნიკური ოსტატობითა და ადამიანური ხასიათის გამჭრიახი აღქმით უდგებოდა. მისი სუბიექტები მრავალფეროვანი იყო: დაწყებული ცნობილი პოლიტიკური ფიგურებით – მათ შორის სერ მაქს ბირბოჰმით – დამთავრებული გამორჩეული ლიტერატურული პერსონაჟებით, როგორიცაა თომას ჰარდი, და distinguished სამხედრო ლიდერებით. მისი პორტრეტები ხასიათდება მშვიდი ღირსებითა და ნატიფი ფსიქოლოგიური სიღრმით. იგი ერიდებოდა ზედმეტად დრამატულ პოზებს ან თეატრალურ განათებას, ამის ნაცვლად ამჯობინებდა შეკავებულ პალიტრას და დაკვირვებით მიდგომას, რომელიც მოდელების შინაგანი თვისებებს ააშკარავებდა. მისი სტილი შეიძლება აღიწეროს, როგორც ელეგანტური და დახვეწილი, რაც ასახავს ედუარდიანული და Zwischenkrieg ( Zwischenkrieg ) პერიოდების სენსიტიურობას. იგი ოსტატურად იყენებდა ტონალურ ვარიაციებს მოცულობისა და ტექსტურის შეგრძნების შესაქმნელად, რაც მის პორტრეტებს გასაოცარ რეალიზმსა და ატმოსფეროს სძენდა.
მემკვიდრეობა და კოლექციები
რეგინალდ გრენვილ ევესის წვლილი ბრიტანულ ხელოვნებაში განმტკიცებულია როგორც მისი შემოქმედებითი მიღწევებით, ისე ოფიციალური ომის ხელოვანის როლით. მისი ნამუშევრები დღეს ინახება პრესტიჟულ კოლექციებში, მათ შორის Tate Gallery-სა და National Portrait Gallery-ში, რაც უზრუნველყოფს, რომ მისი პორთრეტები მომავალი თაობებისთვისაც ღირებული რჩებოდეს. მისი თავდადება სუბიექტების – სამხედრო გმირების, პოლიტიკური მოღვაწეებისა და კულტურული სიმბოლოების – არსის დაჭერისთვის, ფანჯარასავით არის გახსნილი ბრიტანეთის სოციალურ და მხატვრულ ლანდშაფტზე მისი ისტორიის ამ ტურბულენტულ პერიოდში. ევესის მემკვიდრეობა არა მხოლოდ მისი ტილოების სილამიერეში, არამედ მათში არსებულ უნარში მდგომარეობს, რამაც შეგვიძლია აღვთქმა დროისა და ადგილის განცდა და შემოგვთავაზოს ინტიმური እይታ იმ ადამიანთა ცხოვრებასა და პიროვნებაზე, რომლებმაც shaping მოახდინეს მე-2 საუკუნეზე.
