ნორფოლკელი ვაჟი: ჯონ კრომის ცხოვრება და ხელოვნება
ჯონ კრომი, რომელიც მხატვარი ვაჟისგან გასამიჯნებლად თბილად „ძველ კრომს“ უწოდებდნენ, ბრიტანული ხელოვნების ისტორიაში საკვანძო ფიგურად აღმოჩნდა — ის იყო სახელovნის ნორვიჩის სკოლის დამფუძნებელი და მისი უმთავრესი წინამძღოლი. 1768 წელს, ნორფოლკის ხალხმრავალ ბაზრობაზე მდებარე ქალაქ ნორვიჩში დაბადებული კრომის გზა გასაოცარი თვითგანათლებისა და თავდადების მაგალითი იყო; მან თავიდაბებული დასაწყისიდან მოღწია პატივსაცემ ლანდშაფტის მხატვრამდე, რომელმაც შეძლო თავისი საყვარელი აღმოსავლეთ ანგლიის სოფლის სული და არსი გადაეღო ტილოზე. მისმა მამამ, ქსოვილმა, ძლიერი შრომისმოყვარეობა ჩაუყარა საფუძველი, თუმცა სწორედ ფრენსის უისლერთან, სახლის, ეტლებისა და საინფორმაციო დაფების მხატვრთან გამართულმა ოდემა პირველად გაათბო კრომის მხატვრული მიდრეკილებები და მიუნადა მას დიზაინისა და ფერების საფუტი ფუნდამენტური უნარები. ეს პრაქტიკული მომზადება ფასდაუდებელი აღმოჩნდა, როდესაც მან დაიწყო გარემომცველი ბუნების აღწერის ძიება. რობერტ ლადბროკთან, თანამოაზრე მხატვრთან დამყარებულმა მჭიდრომმა მეგობრობამ კიდევ უფრო გააძლიერა მისი განვითარება; ისინი ერთად ხატავდნენ პლენერზე, რაც მათ აუმჯობესებდა დაკვირვების უნარს და ხელოვნებისადმი მზარდ ენთუზიაზმს აზიარებდა.
რეგიონული იდენტობის ჩამოყალიბება: ნორვიჩის სკოლა
კრომის შემოქმედებითი ტრაექტორია მნიშვნელოვნად შეცვალა თომას ჰარვიმ, რომელმაც მას თავისი შთამბეჭდავი ხელოვნების კოლექციაზე წვდომის უფლება მისცა. გეინსბეროსა და ჰობემის მსგავსი დიდოსტატების შედევრებზე თვალწარმტუმა შეხებამ ტრანსფორმაციული როლი ითამაშა, რამაც კრომს კომპოზიციის, სინათლისა და ატმოსფეროს შექმნისთვის გადამწყვეტი მოდელები მიაწოდა. შემდგომი მხარდაჭერა მიიღო ისეთი ცნობილი ფიგურებისგან, როგორიცაა სერ უილიამ ბიჩი და ჯონ ოპი, რამაც მისი კავშირი უფრო ფართო სახელოვნებო საზოგადოებასთან განამტკიცა. თუმცა, სწორედ 1803 წელს დატოვა კრომმა ნამდვილი კვალი ხელოვნებაში, როდესაც რობერტ ლადბროკთან ერთად დააფუძნა „ნორვიჩის მხატვართმხატვართა საზოგადოება“. ამ გაბედულმა ინიციატივამ ნორვიჩის სკოლის ფორმალური დასაწყისი menanded — ინოვაციური მოძრაობისა, რომელიც მხარს უჭერდა ბუნების პირდაპირ დაკვირვებას და ცდილობდა ნორფოლკის ლანდშაფტის უნიკალური ხასიათის გადმოცემას, რაც დგანდა ლონდონიდან მომავალი გაბატონებული ტენდენციებისგან განსხვავებული. საზოგადოების ხშირად არჩეულმა პრეზიდენტმა, კრომი მისი მამოძრავებელი ძალა გახდა, რამაც ხელშეწყობა შეუწყო მსგავსი აზროვნების მქონე მხატვართა ერთობის შექმნას, რომლებიც თავიანთი რეგიონული იდენტობის ქ Wett празднование (აღნიშვნის)ად იყვნენ მიძღვრებულნი.
რომანტიკული სენსიტიურობა და მხატვრული გავლენები
კრომის სტილს ახასიათებს მკვეთრად რომანტიკული სენსიტიურობა — ექსპრესიული ფუნჯის დარტყმები, ატმოსფერული აღწერილობა და მიწასთან ემოციური კავშირი. იგი ღრმად იყო ფესვგადგმული ნორფოლკის სცენებში და შთაგონებას პოულობდა მის ფართო ცაზე, დახვეულ მდინარეებში, უძველეს ხეებსა და თავმდაბალ სოფლის ცხოვრებაში. მიუხედავად იმისა, რომ იგი დიდწილად ეყრდნობოდა მე-17 საუკუნის ჰოლანდიელ ოსტატებს, მათ შორის ჰობემას — რისადმიც მთელი ცხოვრების მანძილზე სიყვარული დაუღუძლებელი იყო და რაც მის ცნობილ უკვდავ სიტყვებში გადმოიხატა: „ოჰ, ჰობემა, ჩემო ძვირფასო ჰობემა, როგორ მიყვარდი შენ!“ — ის ასევე აღიარებდა რიჩარდ უილსონის ლირიკული ლანდშ𒋓ტების გავლენასაც. კრომი გამოირჩეოდა იმ პირველ ინგლისელ მხატვრებს შორის, ვინც ზუსტად წარმოაჩინა ხეების ცნობადი სახეობები, რაც მიმტკიცებდა მის გამჭრიახ ბოტანიკურ თვალს. აკადემურად შეფლენილი წყალფერისა და ზეთის საღებავებით, მან კარიერის განმავლობაში 300-ზე მეტი ნახატი შექმნა, რომელთაგან თითოეული სავსე იყო ინტიმურობითა და ავთენტურობით. მისი ნამუშევრები არ იყო მხოლოდ ადგილების რეპრეზენტაცია; ისინი განწყობისა და გრძნობის მოხსენება იყო, რაც ნორფოლკის სულს საოცარი მგრძნობელობით ატრიავებდა.
მემკვიდრეობა და წარუღწევ გავლენა
ჯონ კრომის წვლილი ბევრად სცილდებოდა მის შემოქმედებით შედეგებს. ნორვიჩის სკოლამ, რომელიც მან დაადგინა, ჩამოაყალიბა გამორჩეული რეგიონული მხატვრული იდენტობა და გაზარდა მხატვართა თაობები, რომლებმაც მისი კვალს მიჰყვეს. მიუხედავად იმისა, რომ თავდაპირველად იგი ლონდონის ხელოვნების establishment-ის წინააღმდეგობას აწყდებოდა, კრომმა ერჩა ეროვნულ აღიარებას 1806-დან 1818 წლამდე სამრგევლო აკადემიაში მისი თვრამეტგზისი გამოფენის მეშვეობით. მისმა ეტსინგებმა, მიუხედავად იმისა, რომ სიცოცხლეში არ გამოქვეყნებულა, მისი ნიჭის კიდევ ერთი მხარე გამოავლინა. მისი გარდაცვალების შემდეგ გამართულმა გამოფენამ, სადაც 100-ზე მეტი ნამუშევარი წარდგა, ხაზი გაუსვა იმ პატივისცემას, რომელსაც თანატოლები ეპყრობოდნენ. დღესაც კრომის მემკადვეな 살아 (ცოცხლად) არის — არა მხოლოდ მისი ფერწერებით, არამედ იმ გეოგრაფიული ღირსშესანიშნაობებითაც, რომლებიც მის სახელს ატარებენ: „კრომის ბრედი“ და კრომის რაიონი მისი ნორვიჩსა და ნორფოლკზე დაუვიწყარი გავლენის მუდმივ დასტურად დგას. მისი ცხოვრება შთამაგონებელი მაგალითია იმისა, თუ როგორ შეუძლია მხატვრულ ხედვას, გარემოსთან ღრმა კავშირთან ერთად, შექმნას ნამუშევრების ერთობლიობა, რომელიც თაობებს გასცდა.
ბოლო წლები და ფიქრები
1814 წელს, ნაპოლეონის დამარცხების შემდეგ, კრომი მოაწყო მოკლე, მაგრამ მნიშვნელოვანი მოგზაურობა პარიზში, რამაც მისი რეპერტუარი ქალაქის ხედვებით შეავსო. მან მრავალი წლის განმავლობაში აგრძელებდა თავისი ცოდნისა და ვნების გაზიარებას, როგორც ნახატის მასწავლებელი ნორვიჩის სკოლაში, სადაც ჯეიმს სტარკისა და এডვარდ თომას დანიელის მსგავს იმედისმომცემ მხატვრებს ასწავლიდა. მისმა თავდადებამ განათლებისადმი უზრუნველყო ნორვიჩის სკოლის სულის შენარჩუნება. ჯონ კრომი გარდაიცვალა 1821 წლის 22 აპრილს, თავის საყვარელ ნორვიჩში, დატოვებდა მემკვიდრეობას, როგორც ინგლისის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ლანდშაფტის მხატვარი. იგი არ იყო მხოლოდ მხატვარი; იგი იყო ადგილების ქრონიკოსი, რეგიონული იდენტობის დამცველი და იმ მხატვრული ხედვის ძალის დასტური, რომელიც თავდაბებული დასაწყისიდან დაიბადა. მისი შემოქმედება დღემდე აღფრთოვანებას იწვევს თავისი მშვიდი სილამაზით, გამომწვევი ატმოსფეროთი და ნორფოლკის გულთან მარადიული კავშირით.
