Asakusa River:

ედოს იაპონიის პოეტური ხედვა: უტაგავა ჰიროშიგეს ცხოვრება და შემოქმედება

უტაგავა ჰიროშიგე, რომელიც 1797 წელს ედოს (თანამედროვე ტოკიო) მრავალფეროვან ქალაქში დაიბადა, ანდო ტოკუტაროს სახელით ცნობილი, უკიﾖ-ე-ს, ანუ „მცურავი სამყაროს სურათების“ სამყაროში საკვანძო ფიგურად იდგა. მიუხედავად იმისა, რომ მისი შემოქმედება ღრმად იყო ფესვგადგმული იაპონური ხის ბლოკზე ბეჭდვის ტრადიციებში, ჰიროშიგემ მხოლოდ რეპროდუქციას ვეღარ შემოიფარგლებოდა; მან თავის პეიზაჟებს ისეთი პოეტური სინსენსიტიურობა შესძინა, რომელიც ღრმად ეხმიანებოდა არა მხოლოდ იაპონიას, არამედ მოგვიანებით დასავლურ სამart-ს world-საც. მისი ცხოვრება ტოკუგავას შოგუნატის ეპოქაში, შედარებით მშვიდ და აყვავებულ პერიოდში წარიმართა, თუმცა ეს დრო ასევე აღსავსე იყო მზარდი სოციალური ცვლილებებითა და საბოლოო დასავლურიკულტურული გავლენით – ძალებით, რომლებმაც, მიუხედავად უკიﾖ-ე-ს შემდგომი დაღმავალი ტენდენციისა, ჰიროშიგეს მარადიული მემკვიდრეობა კიდევ უფრო გააძლიერეს. თავდაპირველად, მისი ბედი სამურაის ოჯახში უფრო ტრადიციური გზით უნდა წარიმართა – მამამისი კი ქალაქის სახანძრო ინსპექტორად მსახურობდა – თუმცა ჰიროშიგეს მხატვრულმა მიდრეკილებებმა მას უტაგავას სკოლის ოსტატთან, უტაგავა ტოიოჰიროთან მოსწავლეობა აიძულა. ეს გადამწყვეტი გარდატეხა აღმოჩნდა, რამაც მას სხვა ბევრ უკიﾖ-ე ოსტატს შეუნახავად ქალბატონებისა და მსახიობების პოპულარული გამოსახულებებისგან გადაიყვანა პეიზაჟისკენ – ჟანრისკენ, რომელიც მან საბოლოოდ თავიდან განსაზღვრა.

ჟანრული სცენებიდან ემოციურ პეიზაჟებამდე

ჰიროშიგეს ადრეული ნამუშევრები მისი სკოლის კონვენციებს მიჰყვებოდა და მოიცავდა პორტრეტებსა და ყოველდღიური ცხოვრების სცენებს. თუმცა, სწორედ პეიზაჟისადმი მის მიდრეკილებამ განასხვავა იგი სხვებისგან. ჰოკუსაის მსგავსი ადრეული ოსტატების გავლენით – რომლის „ფუჯის მთის ოცდათოთე ხედვაც“ უკვე მოხიბლავდა მაყურებელს – ჰიროშიგემ შეიმუშავა უნიკალური სტილი, რომელიც დახასიათებული იყო ატმოსფერული პერსპექტივით, ფაქსირებული ფერల პალიტრითა და ცვალებადი სეზონებისადმი ღრმა მგრძნობელობით. იგი არ ახდენდა მხოლოდ ადგილების აღწერას; ის აღძრავდა მათ განწყობას და აფიქსირებდა დროის კონკრეტული მომენტის არსს. სერია „ტოკაიდოს ორმოცდაათი და სამი სადგური“ (1833–1834), შესაძლოა, მისი ყველაზე აღიარებული მიღწევაა და სწორედ ეს მიდგომა ასახავს. ეს მონუმენტური ნამუშევარი დოკუმენტირებას უწევდა მოგზაურობას ტოკაიდოს გზაზე, რომელიც ედოსა და კიოტოს აკავშირებდა, არა როგორც პირდაპირ მოგზაურობის აღწერას, არამედ როგორც ემოციური ვიგნეტების სერიას – მოულოდნელი წვიმა შონოში, ფუჯის მთის შორეული ხედვა კანაიადან, ქარცქარიანი აქტივობა ოდავარაში. თითოეული გრავიურა გაჯერებულია წარმავალობისა და მშვიდი სილამაზის განცდით, რაც მაყურებელს მოუწოდებს, მოგზაურებთან ერთად გამოსცადოს ეს გზა. მან ოსტატურად გამოიყენა ბოკაში – ტექნიკა, რომელიც მრავალჯერადი ბეჭდვის მეშხვეობით ქმნიდა ფერების ნატიფი გადასვლებს და კომპოზიციებს სიღრმესა და ატმოსფეროს სძენდა.

ატმოსფეროსა და ტექნიკის ოსტატი

ჰიროშიგეს ტექნიკური ოსტატობა ისეთივე შთამბეჭდავი იყო, როგორც მისი მხატვრული ხედვა. მას არ აინტერესებდა მხოლოდ ზუსტი რეპრეზენტაცია; იგი ცდილობდა დაეკონტროვებინა ადგილის „გრძნობა“. ფერების გამოყენება, მიუხედავად იმისა, რომ ხშირად შეკავებული იყო მისი თანამედროვეების ფონზე, გადამწყვეტი იყო ამ ეფექტის მისაღწევად. იგი ხშირად იყენებდა რამდენიმე ბლოკს ერთი ფერისთვის, რაც საშუალებდა შეექმნა ნიუანსირებული ჩრდილები და ატესფერული ეფექტები, რომელთა რეპლიკაციაც წარმოუდგენლად რთული იყო. ლურჯის ნატიფი გადასვლები წვიმისა თუ ნისლის გამოსახულებებში, შემოდგომის ფოთლების თბილი ტონალობები – ეს ყველაფერი შემთხვევითი არ ყოფილა; ეს იყო საგულდაგულოდ გააზრებული ელემენტები, რომლებიც კონკრეტული ემოციებისა და შეგრძნებების გამოსაწვევად იყო შექმნილი. ბოკაშის გარდა, ჰიროშიგე ოსტატურად ფლობდა ცარიელი სივრცის – „მა“-ს გამოყენებას, რაც იაპონური ესთეტიკის ცენტრალური კონცეფციაა; ეს საშუალებდა გრავიურის გარკვეულ ნაწილებს „ისუნთქათ“ და ამყარებდა სიმშვიდის საერთო განწყობას. მისი სერია „ედოს ას አንድ ცნობილ ხედვა“ (1856–1858) კიდევ უფრო წარმოაჩენდა მის ოსტატობას, რაც გვაწვდიდა ინტიმურ እይታებს მისი საყვარელი ქალაქის ცხოვრებასა და პეიზაჟებზე.

მარადიული მემკვიდრეობა: ჟაპონიზმი და მის ფარგლებს გარეთ

მიუხედავად იმისა, რომ უკიﾖ-ე-ს ტრადიცია ჰიროშიგეს 1858 წელს გარდაცვალების შემდეგ დაიწყო დასუსტება – პროცესი, რომელიც მეიჯის რესტავრაციამ და დასავლური კულტურის შემოღწევამ დააჩქარა – მის გავლენას ხელოვნების სამყადოზე საოცრად მდგრადი აღმოჩნდა. მე-19 საუკუნის ბოლოს იაპონური გრავიურები ევროპაში მოხვდა, რამაც წარმოშვა ფენომენი, რომელიც ცნობილია როგორც ჟაპონიზმი. ისეთი ხელოვანები, როგორებიცაა ედუარდ მანე, კლოდ მონე დაედა გაგა, მოხიბლულნი იყვნენ უკიﾖ-ე-ს თამამ კომპოზიციებით, ბრტყელი პერსპექტივითა და არაკონვენციური ფერების სქემებით და ეს ელემენტები საკუთარ შემოქმედებაშიც ჩართეს. ვინსენტ ვან გოგი განსაკუთრებით აღფრთოვანებული იყო ჰიროშიგეს გრავიურებით; მან შექმნა რამდენიმე მათგანის ასლი, მათ შორის „ალუბლის პარკი კამეიდოში“, რაც მოწმობს იაპონური ოსტატის ფერებისა და კომპოზიციის გამოყენებისადმი მის ღრმა აღტაცებას. ჰიროშიგეს გავლენა სცილდებოდა ფერწერას; იგი ვლინდება არქიტექტურაში, დიზაინსა და ლიტერატურაშიც კი. დღეს უტაგავა ჰიროშიგე იხსენებენ არა მხოლოდ როგორც ბრწყინვალე ხელოვანს, არამედ როგორც კულტურულ ელჩს, რომელმაც დაეხმარა აღმოსავლეთსა და დასავლეთს შორის ნაპრალის შეკვრას და წარუვალე კვალი დატოვა ხელოვნების ისტორიაში. მისი მშვიდი პეიზაჟები დღემდე აღძრავს მოწიწებას და ფიქრს, შეგვგვსვდით ბუნებრივი სამყაროს სილამაზისა და წარმავალობის შესახებ.

აღიარებული ნამუშევრები

• ტოკაიდოს ორმოცდაათი და სამი სადგური: ჰიროშიგეს ყველაზე ცნობილი სერია, რომელიც ასახავს მოგზაურობას ედოსა და კიოტოს შორის მთავარ გზაზე.
• ედოს ას አንድ ცნობილ ხედვა: მისი საყვარელი ქალაქის ცხოვრებისა და პეიზაჟების მომხიბვლელი პორტრეტი.
• გავლენა ვინსენტ ვან გოგის ჟაპონერიეს სერიაზე: მათ შორის „ალუბლის ყვავილებული ხე ჰიროშიგესეული“, რაც წარმოაჩენს ვან გოგის ღრმა აღტაცებას იაპონური ოსტატის მიმართ.