Washing Day, Granada

სამსახური სინათლის ფერებში: სემუელ ქოლმანის სამყარო

სემუელ ქოლმანი, რომელიც 1832 წელს მეინში, პორტლენდში დაიბადა, იყო პიროვნება, რომელმაც დახვეწილად შეძლო XIX საუკუნის ამერიკული ხელოვნების მზარდი ტალღების დაუფლება. იგი არ იყო მხოლოდ ფერწარცხმა; ის იყო მედიუმთა მკვლევარი, კულტურების გამჭრიახი დამკვირვებელი და, საბოლოო ჯამში, ენციკლოპედისტი, რომლის შემოქმედებითი ძიებები ტილოს ფარგლებს ბევრად სცილდებოდა. მისი ადრეული წლები, რომელიც ნიუ-იორკში მამამისის წიგნის მაღაზიის ლიტერატურულ ატმოსფეროში ჩაიძირა, უდავოდ ჩამოაყალიბა ის სენსიტიურობა, რაც მის შემდგომ ნამუშევრებს განსაზმავად იქცა – ეს იყო ნარატივის, დეტალებისა და ვიზუალური telling-ის ძალისადმი მგრძნობიარეობა. მიუხედავად იმისა, რომ მან ფუნდამენტური განათლება ჰადსონის მდინარის სკოლის ერთ-ერთ ფუძემდებელთან, აშერ დურანთან შეიძინა, ქოლმანმა მალევე დაიწყო საკუთარი გზის ფორმირება, რომელიც ხასიათდებოდა დაუცხრომელი ცნობისმოყვარეობითა და ახალი გავლენების მიღების მზადყოფნით.

ამერიკული პეიზაჟებიდან გლობალურ ხედვამდე

ქოლმანის პირველადი შემოქმედებითი ძიებები მას ჰადსონის მდინარის სკოლის ტრადიციებში ჩართავდა. ისეთი ნამუშევრები, როგორიცაა „მინდვრები და ველური ყვავილები კონუეში“ (1856), ამ ადრეული სტილის საუკეთესო მაგალითია – ამერიკული ლანდშაფტის ზედმიწევნითი აღწერა, რომელიც გაჟღენთილია რომანტიკული სენსიტიურობით და ეროვნული ბუნებრივი სილამაზისადმი აღტაცებით. თუმცა, განსხვავებით მისი თანამედროვეებისგან, რომლებიც მხოლოდ ადგილობრივ თემებს ეძღვნებოდნენ, ქოლმანს ჰქონდა თავგადასავლების სული, რომელმაც იგი კონტინენტებს შორის გადაასროლა. მისი ვრცელი მოგზაურობები 1ს 1860-იან და 1870-იან წლებში – საფრანგეთში, ესპანეთში, იტალიაში, მაროკოში, ეგვიპტეში, ჰოლანდიაში და ალჟირში – გარდამტამი აღმოჩნდა. ეს მოგზაურობები არ იყო მხოლოდ გასართობი ექსკურსიები; ისინი წარმოადგენდნენ სინათლის, ფერის, არქიტექტურისა და კულტურის ღრმა შესწავლას. მან თავის ნამუშევრებში დაიწყო არქიტექტურული ელემენტების – ქალაქის პეიზაჟების, ციხესიმაგრეებისა და ხიდების – ინტეგრირება, რაც მის ფართოობის მზარდ მხატვრულ ხედვას ასახავდა. ეს ცვლილება აშკარაა მის მიდევნო ნამუშევრებში, რომლებიც მედითერანულ სცენებს აღწერს, სადაც მან ოსტატურად შეძლო ძველ სტრუქტურებსა და ცოცხალ ადგილობრივ ცხოვრებას შორის არსებული ურთიერთქმედების დაჭერა. მოგვიანებით ამერიკულ დასავლეთში განხორციელებულმა მოგზაურობებმა კიდევ უფრო გააფართოვა მისი რეპერტუარი, რამაც წარმოშვა პეიზაჟები, რომლებიც მასშტაბითა და დრამატული ეფექტით თომას მორანის ნამუშევრებს უპირდაპირდებოდა.

აკვარელით და სხვა მედიუმებით შემოქმედება

ქოლმანის წვლილი არ შემოიფარგლებოდა მხოლოდ ზეთოვანი ფერწერით. იგი აკვარელის ვნებიანი მომხრე იყო და აღიარებდა მის უნიკალურ პოტენციალს, როგორც ხელოვნების მაღალი ფორმის მედიუმს. 1866 წელს მან დააფუძნა ამერიკის აკვარელის საზოგადოება, გახდა მისი პირველი პრეზიდენტი და დაუღალავად იბრძოლა ამ ხშირად დაუფასებელი ტექნიკის სასარგებლოდ. მისი უნარი აკვარელში გასაოცარია; მისი ნამუშევრები წარმოაჩენს დელიკატურ ბალანსს სპონტანურობასა და კონტროლს შორის, რაც სუნთქვაგერგმავ სიზუსტით აფიქსირებს სინათლისა და ატმოსფეროს წარმავალ მომენტებს. ფერწერის გარდა, ქოლმანი იყო გამოჩენილი ეტჩერიც, რომელიც ქმნიდა პოპულარულ გრავიურებს, რაც კიდევ უფრო ავრცელებდა მის მხატვრულ ხმას. თუმცა, მაშინაც კი, როდესაც იგი ამ ტრადიციულ მედიუმებში აღწევდა წარმატებას, მისი ინტერესები სულ უფრო მრავალფეროვნება. 1880-იან წლებში მან გადავიდა ინტერიერის დიზაინში და ითანადემრევდა ლუის კომფორტ ტიფანს ისეთი მნიშვნელოვანი ფიგურებისთვის, როგორიცაა სემუელ კლემენსი (მარკ ტვენი) და ჰენრი და ლუიზინ ჰავემერი. ამ დიზაინერულმა საქმიანობამ წარმოაჩინა მისი თანდაყოლილი הבנה ფერისა, ფორმისა და სივრცითი ჰარმონიის შესახებ.

მეცნიერება, გეომეტრია და მარადიული მემკვიდრეობა

სიცოცხლის ბოლო წლებში, ქოლმანის ინტელექტუალურმა ცნობისმოყვარეობამ იგი სულ უფრო არაორდინალურ გზებზე წაიყვანა. მან შეაგროვა აზიური დეკორატიული ნივთების შთამბეჭდავი კოლექცია, რაც არამავთისური ხელოვნების ფორმებისადმი ღრმა აღფრთოვანებას მოწმობს. კიდევ უფრო გასაოცარია ის ფაქტი, რომ მან თავი მიუძღვნა მხატვრული კომპოზიციის საფუძვლად მდებარე მათემატიკური პრინციპების კვლევას, რამაც ორი წიგნის გამოცემით დასრულდა: „ბუნების ჰარმონიული ერთიანობა“ (1912) და „პროპორციული ფორმა“ (1920). ეს ნაშრომები ააშკარავებს ღრმა რწმენას, რომ სილამაზე გეომეტრიულ ჰარმონიაშია – კონცეფცია, რომელიც მის საკუთარ შემოქმედებით პრაქტიკასაც განსაზរდავდა. სემუელ ქოლმანი ნიუ-იორკში, 1920 წელს გარდაიცვალა, დატოვა მდიდარი და მრავალფეროვანი შემოქმედება. მისი ნამუშევრები ინახება მსოფლიოს უმნიშვნელოვანეს მუზეუმებში, მათ შორის მეტროპოლიტენის მუზეუმსა და სმიტსონის ამერიკულ ხელოვნების მუზეუმში, რაც უზრუნველყოფს მის ადგილს ამერიკული ხელოვნების ისტორიაში. იგი წარმო stands როგორც მხატვრული ძიების ძალის დასტური, რომელიც გვიჩვენებს, რომ ჭეშმარიტ შემოქმედებას არ აქვს საზღვრები — იქნება ეს გეოგრაფიული, სტილისტური თუ დისციპლინური. მისი მემკვიდრეობა არა მხოლოდ ლამაზი ტილოების ერთობლიობაა, არამედ სილამაზისა და შემეცნებისკენ სწრაფვაში გატარებული ცხოვრების დასტური.