დაგვიკვეთეთ ბეჭდური Carousel State

საკლექციო აღწერა

Liberating the canvas from its stretcher, straddling the wall and three dimensions in space, Gilliam explored the material and chromatic possibilities of a traditional painting support in Carousel State. Among a series of works by Gilliam initially termed "sculptural paintings" or "suspended paintings," the moniker "drape paintings" has now come to be most associated with the works. The series began in 1968, garnering the artist much acclaim (they were featured in the U.S. Pavilion at the 36th Venice Biennial in 1972) and remain among his best-known works. Gilliam said of this series: "The liquidity of the colors was reinforced by the fluidity of the canvas. Paint and surface took on an added, third-dimensional reality. Now the canvas was not only the means to, but a primary part of, the object. The suspended paintings began by celebrating the working process and ended with the involvement of the wall, the floor, and the ceiling. The year 1968 was one of revelation and determination—something was in the air, and it was in that spirit that I did the drape paintings." Dating to the first year of making such works, Carousel State reflects this new and significant direction in Gilliam’s oeuvre.Painterly passages ranging from dense accumulations of pigment that bleed into one another, to more watery translucent stretches of color, the acrylic paints were applied on unprimed canvas, leaving visible areas of raw unpainted canvas, thereby deliberately engaging the ground as part of the composition. The wet-on-wet application of paint was achieved by dripping, spreading brushing, staining, splashing, pressing and also through the process of binding the canvas at regular intervals. Areas across the canvas are emphasized by aluminum powder sprinkled into stained pools of drying paint. The cumulative effect of these approaches to the canvas result in a chromatically brilliant and formally complex surface. In the fully realized piece, the vividly colored surface is transformed into a sculptural relief through the pleating and suspension of the canvas. In his early approaches to color, Gilliam’s work resonated with other Washington D.C. color field artists such as Kenneth Noland and Morris Louis, while in his later approaches to process, and materiality, Gilliam’s practice relates to the process art and post minimalist practices of the 1970s, including the works of Melvin Edwards, Robert Smithson, Lynda Benglis and Robert Morris. His drape paintings from the late 1960s and early 1970s epitomize this combination of color, process and material.Carousel State’s monumental scale and the kaleidoscopic effect of bright pinks, deep purples and blues, forest greens and fiery yellows evokes the carnivalesque, and in form and spirit recalls the shimmering lights, dizzying forms, and dazzling colors of a carousel in motion. Gilliam saw this as part of his "Carousel" series, which references both the circus carousel and also the slide carousel (a former staple of art history lecture rooms and artists’ archives) with its flickering projections of lights and colors that merge and change.Gilliam grew up in Louisville, Kentucky (coincidentally near a fairground with a circus) and saw his Southern roots in his work. "These paintings are closely related to my feeling of having been born in a certain region. A vast array of southern artists are abstract. The abstract form or abstract collage is just as southern as the literal images that we know… Artists like Kenneth Noland and Jasper Johns are both southern in origin, but they are not connected to the South in terms of surface or image, as most persons you would deem southern are. In much the same way, blues connects itself to jazz. Blues songs relate to the experiences that you find within the South. When you deal with the South, you deal with images of sights, of sounds, and of literature. I think of these images in terms of abstractions, and of black literature and its roots without the particulars of single issues and images." Thus, in an era of heightened civil rights activism, Gilliam channeled his revolutionary energy toward a radical approach to painting and the production of some of the most important abstract art of the 1960s. Annie Gawlak. "Solids and Veils." Art Journal 50, no. 1 (1991), p. 10. William Ferris, "Sam Gilliam: 1933–." In The Storied South: Voices of Writers and Artists, University of North Carolina Press, 2013, pp. 203, 204.

მხატვრის ბიოგრაფია

მოძრაობაში შესაღები სიცოცხლე: სემ გილიამის სამყარო

სემ გილიამი, რომელიც 1933 წლის 30 ნოემბერს მისისაპის ტუპელოში დაიბადა და 2022 წლის 25 ივნისს გარდაიცვალა, უფრო მეტი იყო, ვიდრე უბრალოდ ფერწერი; ის იყო ინოვატორი, რომელმაც ფუნდამენტურად შეცვალა ჩვენი აღქმა იმისა, თუ რა შეიძლება იყოს ფერწერა. მისი მოგზაურობა მოდრეკილ ფესვებში დაიწყო – მამამ რკინიგზის მუშა იყო, დედა კი – დიასახლისი – და დაბადებიდან მალევე, კენტუკიში, ლუისვილში გადასახლებაც მოჰყვა. ბავშვობიდანვე უკვე ითესებოდა მხატვრული გამოხატულების მარცვლები, რაც მის ადრეულ કાર્ტურულ ნახატებში ვლინდებოდა, რომლებიც შინაგანი შემოქმედებითი ძალის ნიშნებს ატარებდა. გილიამის ფორმალურ განათლებას ლუისვილის უნივესიტეტში, სადაც მან fine art-ის ბაკალავრიატისა (1955) და მაგისტრატურის (1961) ხარისხები მოიპოვა, მყარი საფუძველი შეუქმნა, თუმცა სწორედ ცხოვრებისეულმა გამოცდილებამ – მათ შორის აშშ-ს არმიაში სამსახურმა 1956-დან 1958 წლამდე – განსაზღვრა მისი მხატვრული ხედვა. 1962 წელს ვაშინგტონში გადასვლა, მეუღლესთან, დოროთი ბატლერთან ერთად, გადამწყვეტი აღმოჩნდა; ამან იგი ხელოვნების მზარდი სცენის ეპიცენტრში მოათავსა და საფუძველი ჩაუყარა კარიერას, რომელიც შემოქმედებითი ექსპერიმენტებით იყო გამორჩეული.

საზღვრების გარღვევა: ფერების ველებიდან სკულპტურულ სივრცემდე

გილიამის ადრეული ნამუშევრები ვაშინგტონის ფერების სკოლას (Washington Color School) შეესაბამებოდა – მოძრაობას, რომელიც ხასიათდებოდა ფეროვანი ველების (color field painting) კვლევით, სადაც ფლატური, გაჯერებული ტონები მიზნად ისახავდა ემოციური რეაქციის გამოწვევას წმინდა ქრომატული გამოცდილების მეშვეობით. თუმცა, მან სწრაფად მოიკლწა თავისი თანამედროვებისგან. მაშინ, როდესაც მორის ლუისი და კენეთ ნოლანდი ფერწერის ტილოებზე ფერების შეღწევაზე ფოკუსირდებოდნენ, გილიამმა თავად ხარაჯის საჭიროება ეჭვქვეშ დააყენა. დაახლოებით 1965 წელს, რევოლუციური იდეა გაჩნდა: რა მოხდებოდა, თუ ტილო გათავისუფლებოდა? ამან წარმოშვა მისი საკულტო „დრაპირებული ტილოები“ – ნამუშევრები, რომლებიც მოიცავდა დაჭიმული ან თავისუფლად ჩამოწეული ქსოვილის ჭერისა და კედლებიდან დაკიდებას, რაც მათ გარემომცველ სივრცესთან დინამიკურ ინტერაქციას საშუალებდა. ეს არ იყო მხოლოდ ფერწერა; ეს იყო სკულპტურული ინტერვენცია, რომელიც ჰაერის ნაკადებთან და დამკვირვებლის პერსპექტივასთან ერთად იცვლის ფორმას. ეს იყო რადიკალური გადახვევა, რომელმაც ფერწერა იმერსიულ, სამგანზომილებიან გამოცდილებად აქცია. ეს ინოვაცია არა აბსტრაქტული თეორიიდან, არამედ პრაქტიკული დაკვირვებიდან წამოიღო – მისი სტუდიის გარეთ ქარში ქარცესავით ქარჯახის ფერფლად ქცევამ პირველადი კონცეფცია შთაგონა. შემდგომმა კვლევებმა მას საშუალება მისცა, გამოიყენებინა სხვადასხვა მასალა — პოლიპროპილენი, კომპიუტერული გენერირებული გამოსახულებები, მეტალური და ირიდიზირებული აკრილი, ხელნაკეთი ქაღალდი, ალუმინი, ფოლადი, ფანერა და პლასტმასი — რაც კიდევ უფრო გააფართოვა მხატვრული შესაძლებლობების საზღვრები. 1970-იან წლებში გამოჩნდა დინამიკური „შავი ფერწერები“, გეომეტრიული კოლაჟები ჯაზური ენერგიით, რაც მაილს დევისისა და ჯონ კოლტრეინის შემოქმედებას მოგვაგონებდა, ხოლო 1980-იან წლებში გაჩნდა „ლოგინებიდან მიღებული ფერწერები“, რომლებიც მისი ბავშვობის აფრიკულ ლაჩრებს ეხმიანებოდა.

აღიარება და მემკვიდრეობა: პიონერის გავლენა

გილიამის მხატვრული სიმამაცე შეუმჩნეველი არ დარჩენილა. 1972 წელს მან ისტორიული მიღწევა მოიპოვა, როგორც პირველი აფროამერიკელი ხელოვანი, რომელმაც შეერთებული შტატების წარდგენა ვენეციის ბიენალეზე შეძლო — ეს იყო გარდამტეხი მომენტი, რომელმაც ჩაშალა ბარიერები და გზა გაუხსნა ხელოვნების სამყაროს მეტ ინკლუზიურობას. მთელი მისი კარიერის განმავლობაში, წარმატებები სულ უფრო იზრდებოდა: მრავალი შეკვეთა, გრანტი, ჯილდო, გამოფენა და რვა პატივიცემული დოქტორანტურა ისეთი პრესტიჟული ინსტიტუციისგან, როგორიცაა ჩრდილო-დასავლეთის უნივერსიტეტი და ლუისვილის უნივერსიტეტი. 2005 წელს კორკორანის სახელობის ხელოვნების გალერეაში გამართულმა რეტროსპექტივამ განამტკიცა მისი ადგილი ამერიკული ხელოვნების ისტორიის წამყვან ფიგურად. თუმცა, გილიამის გავლენა ბევრად სცილდება ჯილდოებისა და გამოფენების ფარგლებს. ტილოების დრაპირების მის პიონერულ ტექნიკას არა მხოლოდ ფერების ველების მოძრაობაზე, არამედ ინსტალაციური ხელოვნების განვითარებაზეც მოახდინა ფუნდამენტური გავლენა, რამაც ეჭვქვეშ დააყენა ტრადიციული წარმოდგენა ფერწერაზე, როგორც ფიქსირებულ, ორგანზომილებიან ობიექტზე.

შთაგონების ექო: გავლენები და მხატვრული ტრადიცია

გილიამის შემოქმედებითი გზა მრავალფეროვანი გავლენებით იყო განპირობებული. იგი აღიარებდა ადრეულ შთაგონებას მორის ლუისისა და კენეთ ნოლანდისგან, თუმცა მისი ხედვა მათ ესთეტიკურ საზღვრებს სცილდებოდა. მასში ეხმიანებოდა გერმანელი ექსპრესიონისტების, ემილ ნოლდესა და პაულ კლეს ემოციური ინტენსივობა, ისევე როგორც ნათან ოლივეირას შემოქმედება. ხელოვნების ისტორიის უფრო ღრმა ფენებში მან იპოვა შთაგონება ვლადიმერ ტატლინის რადიკალურ ექსპერიმენტებში, ფრენკ სტელას გეომეტრიულ სიზუსტეში და ჰანს ჰოფმანის, ჟორჟ ბრაკისა და პაბლო პიკასოს ფორმალურ სიმკაცრეში. პაულ სეზანის მიერ ფორმისა და სივრცის კვლევამაც დატოვა კვალი მის განვითარებად სტილზე. თუმცა, გილიამი არ ეპისპოვა ამ ოსტატებს; ის მათ გაკვეთილებს რაღაც სრულიად ახალში აერთიანებდა — უნიკალურ ამერიკულ აბსტრაქტულ გამოხატულებაში, რომელიც იღებდა ინოვაციას და ეჭვქვეშ აყენებდა ტრადიციებს.

მარადიული შთაბეჭდილება: სემ გილიამის ხელოვნების მნიშვნელობა

სემ გილიამის მემკვიდრეობა არის უშიშარი ექსპერიმენტულობის, ურყევი მხატვრული მთლიანობისა და აბსტრაქციის ევოლუციისადმი შეტანილი ღრმა წვლილის მაგალითი. მან არა მხოლოდ შემოქმედება არ შექმნილა, არამედ თავად ფერწერა ხელახლა განსაზღვრა, გაათავისუფლა იგი ტრადიციული შეზღუდვებისგან და მას დინამიკურ, იმერსიულ გამოცდილებად აქცია. როგორც აფროამერიკელმა ხელოვანმა, რომელმაც საერთაშორისო აღიარება მიიღო მნიშვნელოვანი სოციალური ცვლილებების პერიოდში, გილიამმა ასევე ჩაშალა ბარიერები და შთააგონა ფერისმენობის მრავალი თაობა. მისი ნამუშევრები დღესაც რეზონანსს იწვევს და გვახსენებს, რომ ხელოვნებას აქვს ძალა, შეცვალოს აღქმა, გააფართოოს შესაძლებლობები და, საბოლოო ჯამში, შეცვალოს ის გზა, რომლითაც სამყაროს ვხედავთ. იგი ტოვებს არა მხოლოდ გასაოცარ ხელოვნების ნიმუშებს, არამედ დასტურს მხატვრული ხედვის მარადიული ძალისა და საკუთარი გზის გაკაფვის სიმამაცის შესახებ.

სამ გილიამი

1933 - 2022 , ამერიკის შეერთებული შტატები

მოკლე ინფორმაცია

Artistic Movement Or Style: ფერადი ველის ფერწერის სტილი (Color Field Painting)
Artists Or Movements Influenced By This Artist: ['ინსტალაციური ხელოვნება']
Artists Who Influenced This Artist:
- მორის ლუისი
- კენეთ ნოლენდი
- ემილ ნოლდე
Date Of Birth: 30 ნოემბერი, 1933
Date Of Death: 25 ივნისი, 2022
Full Name: სემ გილიამი
Nationality: ამერიკელი
Notable Artworks:
- Swing
- Shoot Six
- Open Cylinder
Place Of Birth: ტუპელო, აშშ

Carousel State

ექსლიპტის აღწერა

მხატვრის ბიოგრაფია

გიკლე / ხელოვნების პრინტი

რეპროდუქციის მასალა და ტექნიკა

რეკლამაციის ჩარჩოები

White $1

Blurside $1

Extended $1

P118B $10

P118H $10

P118W $10

P438Z $10

P508JH $12

P508YH $12

P805H $10

P805Z $10

P919BZ $10

P919G $10

P919XJ $10

P959ZH $10

P968JZ $12

W106C $8

W218G $10

W218JH $8

W218Y $10

W307PJ $10

W316G $10

W316PJ $8

W316Y $10

W398PJ $8

W4111J $10

W500HY $15

W500JH $15

W692G $12

W849H $8

W940BG $15

W953PJ $8

H24-GOLD $40

H24-SILVER $40

H36-GOLD $60

H36-SILVER $60

Framed

რეკრედუქციის ზომა

დამცავი ლაქი

დასახელების ფირფიტა

დაკვეთილი ბრინჯაოს ფირფიტის დეტალები

გამჭვირვალე აკრილის ფირფიტის დეტალები

შავი აკრილის ფირფიტის დეტალები

სასწრაფო დამზადება

ჩართული სერვისები და გარანტიები

უფასო ექსპრეს მიწოდება მთელ მსოფლიოში

საბამად მაღალი ხარისხის ტილო

სრული ტრანსპორტირების დაზღვევა

საბაჟო გადასახადების დაბრუნების გარანტია

ფერების სრული შესაბამისობის გარანტია

60-დღიანი დაბრუნების პოლიტიკა (მხოლოდ დეფექტის შემთხვევაში)

100% თანხის დაბრუნების გარანტია

ფასდაკლება დიდი რაოდენობით შეკვეთისას

ჯამური ღირებულება

-

შეჯამება

გიკლე / ხელოვნების პრინტი

-

რეკლამაციის ჩარჩო

-

სახელოვანი ფირფიტა

-

დამცავი ლაქი

-

სასწრაფო

-

სწრაფი მიწოდება

მოყვება

საბოლოო ფასი

-

საკლექციო აღწერა

მხატვრის ბიოგრაფია

მოძრაობაში შესაღები სიცოცხლე: სემ გილიამის სამყარო

საზღვრების გარღვევა: ფერების ველებიდან სკულპტურულ სივრცემდე