Astatic

მასალებში ჩამკვდრებული სიცოცხლე: ადრეული წლები და ბაუჰაუსის ფორმირება

იოსებ ალბერსის შემოქმედებითი გზა არ დაიწყო დაძቀინებულ აკადემიურ გარემოში, არამედ მისი მამამისის підрядობის ბიზნესის პრაგმატულ სამყაროში, გერმანიის ქალაქ ბოტროპში. 1888 წელს დაბადებული ახალგაზრდა იოსები ღრმად ითვისებდა მასალებისადმი პატივისცემას – ნაკარჭა, სანტექნიკა, სახლის შეღებვა – უნარებს, რომლებმაც ფუნდამენტურად განსაზღვრა მისი ესთეტიკური გრძნობა. ეს არ იყო მხოლოდ პროფესიული მომზადება; ეს იყო შემოქმედების არსში შთთენთვა, იმის გაგება, თუ როგორ მატერიალიზდებოდა ფორმები და რა თვისებები ჰქონდა თითოეულ მედიუმს. სანამ სრულად მი dedicating would sich ხელოვნებას, ალბერსმა ხუთი წელი მასწავლებლად გაატარა, რის შედეგადაც დახვეწა მოთმინება და პედაგოგიური უნარები — თვისებები, რომლებმაც მოგვიანებით განსაზმად განსაზღვრა მისი გავლენიანი სასწავლო კარიერა. ფორმალური სახელოვნებო განათლება ბერლინის Königliche Kunstschule-ში 1913-დან 1915 წლამდე დაიწყო, სადაც მან შეისწავლა გრავირება, ფერწერა და, რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია, ვიტრაჟის ხელოვნება. მისი ადრეული შეკვეთა, „Rosa Mystica Ora Pro Nobis“ (1918), შთამბეჭდავი ვიტრაჟი, წინასწარმეტყველებდა სინათლისა და ფერის ურთიერთქმედებით მის მთელი ცხოვრების მანძილზე გატაცებას და მიანიშნებდა მომავალ აბსტრაქტულ ძიებებზე. ეს საწყისი ნამუშევარი არ იყო მხოლოდ დეკორატიული; ის იყო კვლევა იმისა, თუ როგორ *ტრანსფორმირებდა* სინათლე მასალას — თემა, რომელიც მთელ მის კარიერას თან სდევდა.

ბაუჰაუსის ქვაბი: ფერი, როგორც სუბიექტი

გადამწყვეტი მომენტი დადგა 1922 წელს, როდესაც ალბერსი შეუერთდა ბაუჰაუსის პედაგოგიურ ბერს, რევოლუციური სკოლისა, რომელიც ყველა სახელოვნებო დისციპლინის გაერთიანებას ცდილობდა. თავდაპირველად, მას დაევალა მოსამზადებელი კურსის — *Werklehre*-ს (ვარჯიშის პრაქტიკა) — სწავლება, რის შედეგადაც იგი ჩაუღრმავდა მის ძირითად პრინციპებს: ფუნქციონალიზმს, გეომეტრიულ აბსტრაქციას და მასალების კვლევას. ეს პერიოდი გარდამტამი აღმოჩნდა. ალბერსმა დაიწყო ფერული აღქმის სისტემატური გამოკვლევა, რის შედეგადაც რეპრეზენტაციული ხელოვნებიდან სულ უფრო აბსტრაქტული ენისკენ გადავიდა. მას არ აინტერესებდა მხოლოდ ის, თუ *რა* ფერები იყო არსებული, არამედ ის, თუ *როგორ* ურთიერთქმედებდნენ ისინი ერთმანეთთან, როგორ მოახდენდნენ გავლენას და როგორ აღიქვამდნენ მათ ჩვენი თვალები. მისი ადრეული ნამუშევრებიდან იგრძნობა ბაუჰაუსის სხვა დიდოსტატების, პაულ კლესისა და ვასილი კანდინსკის გავლენა, თუმცა ალბერსმა შეიმצאა უნიკალური გზა, სადაც მეტფიზიკურ ინტერპრეტაციაზე ემპირიული დაკვირვება იყო პრიორიტეტი. იგი არ ეძებდა სულიერ ჭეშმარიტებებს ფერის მეშვეობით; იგი ზედმიწევნით აღრიცხავდა მის ფიზიკურ ეფექტებს — სამეცნიერო სიზუსტეს, რომელიც მისი სახელოვნებო მეთოდის ნიშნად იქცა. ფოკუსირება აღქმაზე, იმაზე, თუ *როგორ ვხედავთ*, და არა იმაზე, თუ *რა ვხედავთ*, გამოარჩინა იგი და საფუძველი ჩაუყარა მის მომავალ ძიებებს.

Homage to the Square: აღქმის ლაბორატორია

ბლექ მაუნთინ კოლეჯში სწავლების პერიოდის შემდეგ — სადაც მან ამერიკელი ხელოვანების თაობა აღზარდა, მათ შორის რობერტ რაუშენბერგს და ცი ტომბლის — 1949 წელს ალბერსმა დაიწყო ის, რაც მისი ყველაზე საკულტო სერიად იქცა: „Homage to the Square“. ეს მიმდინ𒋓 პროექტი შედგებოდა ფერწერებისგან, რომლებიც წარმოადგენდა ერთმანეთში ჩასმულ კვადრატებს, სადაც თითოეული იტერაცია ფეროვან ურთიერთობებში არსებულ ნატიფ ვარიაციებს იკვლევდა. ეს არის მოტყუებით მარტივი პრემისა, რომელიც მიღმა წარმოუდგენლად რთული და მკაცრი კვლევა იმალება. სერია არ იყო განკუთვნილი გეომეტრიის აღსანიშნავად; პირიქით, იგი ფერული აღქმის შესწავლის ლაბორატორია იყო. ალბერსმა ზედმიწევნით აღრიცხა თავისი ექსპერიმენტები და აჩვენა, რომ ფერები არ არის სტატიკური ერთეულები, არამედ დინამიკური ძალები, რომლებიც მართავენ ერთმანეთს შინაგანი ლოგიკით — რაც ხშირად თვალს ატყუებს. ერთი, ერთი შეხედვით უფრო ნათელი კვადრატი შეიძლება მოგვეჩვენოს, როგორც უკანა პლანზე მდებარე, ხოლო უფრო მუქი — წინა პლანზე, რაც ეწინააღმდეგება ინტუიციურ გაგებას. ეს კვლევა მის სადისემინო წიგნში, „Interaction of Color“ (1963) დასრულდა, რომელიც დღესაც ფუნდამენტური ტექსტია ხელოვანთა და დიზაინერებისათვის. ეს წიგნი არ არის ტრაქტატი ფერების თეორიაზე; ის არის სავარჯიშოთა სერია, რომელიც მიზნად ისახავს აჩვენოს, თუ რამდენად რელატიური და კონტექსტუალურია ჩვენი ფერის აღქმა — რაც დასტურია ალბერსის რწმენისა, რომ ხედვა არ არის პასიური, არამედ ინტერპრეტაციის აქტიური პროცესია.

მემკვიდრეობა და მარადიული გავლენა

იოსებ ალბერსის გავლენა ბევრად სცილდება მის ფერწერებს. მისი მუშაობის პერიოდი იელის უნივერსიტეტის დიზაინის დეპარტამენტის ხელმძღვანელობის პოზიციაზე, 1950 წლიდან 1958 წლამდე, განამტკიცა მისი რეპუტაცია, როგორც ღრმად გავლენიანი პედაგოგის. იგი ხაზს უსვამდა პრაქტიკულ ექსპერიმენტებს, კრიტიკულ დაკვირვებას და დაშვებების დაუღალავ ეჭვქვეშ დაყენებას. სტუდენტებს არ ასწავლიდნენ მხოლოდ იმას, თუ *რა* უნდა დაეწერათ; მათ ასწავლიდნენ, თუ *როგორ* უნდა დაენახათ — როგორ გაეკეთებინათ ანალიზი, დეკონსტრუქცია და ვიზუალური გამოცდილების საფუძვლად მოყვანილი პრინციპების გაგება. მისმა პედაგოგიურმა მიდგომამ შეუწყო ხელი დამოუკიდებელ აზროვნებას და წაახალისა სტუდენტები საკუთარი, უნიკალური სახელოვნებო ხმის ჩამოყალიბებაში. Interaction of Color კვლავ რჩება ხელოვნების განათლების ქვაკუთხედად, რომელიც განსაზღვრავს თაობების მიერ ფეროვან ურთიერთობებზე წარმოდგენას. ალბერსი დღეს აღიარებულია აბსტრაქტული ხელოვნების განვითარების საკვანძო ფიგურად, განსაკუთრებით გეომეტრიული აბსტრაქციისა და მინიმალისტური ესთეტიკის სფეროში. მისი სერია „Homage to the Square“ საკულტო რჩება აღქმითი ფენომენების კვლევის გამო, რაც ამტკიცებს, რომ თუნდაც ერთი შეხედვით მარტივ ფორმებში არსებობს უსასრულო სირთულე, რომელიც აღმოჩენას ელოდება. იგი გარდაიცვალა 25 მარტი, 1976 წელს, ნიუ-ჰევენში, კონექტიკუტის შტატში, დატოვებდა მემკვიდრეობას, რომელიც აგრძელებს ხელოვანების, დიზაინერებისა და პედაგოგების შთაგონებას — დაკვირვების, ექსპერიმენტისა და ფერის მარადიული საიდუმლოს ძალის დასტურად.

შესამჩენი ნამუშევრები

Gray Instrumentation I Prospectus (1975): მინიმალისტური მონოქრომული ფერწერა, რომელიც წარმოადგენს გეომეტრიული ბალანსისა და ნატიფი ტონალური ვარიაციების მაგალითს. Study for Homage to the Square – Be beaming (თარიღი უცნობია): ალბერსის ფეროვან ურთიერთობებზე კვლევის კლასიკური ნიმუში ჩასმულ კვადრატებში, რომელიც ქმნის სიმშვიდისა და სივრცითი სიღრმის შეგრძნებას. Rosa Mystica Ora Pro Nobis (1918): მისი ადრეული ვიტრაჟის შეკვეთა, რომელიც წინასწარმეტყველებდა სინათლისა და ფერისადმი მის მთელი ცხოვრების მანძილზე გატაცებას.