ჯონ ვანდერლინის ცხოვრება და შემოქმედება: ახალი სამყაროს მხატვარი

ჯონ ვანდერლინი, რომელიც 1775 წლის 15 ოქტომბერს კინგსტონში (ნიუ-იორკი) დაიბადა, ამერიკული ხელოვნების ისტორიაში უნიკალურ ადგილს იკავებს. იგი მხოლოდ მხატვარი არ იყო; ის კულტურული ხიდი იყო, რომელიც ამერიკელ მხატვრებს ევროპული განათლების მიღებას – კონკრეტულად პარიზიდან მომავალ ახალკლასიკურ სტილს – უწყობდა ხელს, ნაცვლად ლონდონის დამყარებული სამხატვრო ცენტრების. მისი ისტორია არის ამბიციის, ტალანტისა და საბოლოოდ ფინანსური გაჭირვების მწარე ბრძოლის ისტორია, თუმცა მისი წვლილი მნიშვნელოვანი რჩება ამერიკული ხელოვნების ადრეულ განვითარებაში. ვანდერლინის გვარი თავად იმაზე მიანიშნებდა, რომ მას სამხატვრო ბედი ელოდა; ის კოლონიური პორტრეტისტის, პიტერ ვანდერლინის შვილიშვილი იყო, რომელიც არა მხოლოდ სახელს, არამედ ფორმის და გამოსახვის ძირიად ცოდნასაც მემკვიდრეობით მიიღო. ადრეული სამუშაო ნიუ-იორკის ერთ-ერთ პრინტერთან, მას ხელოვნების სამყაროში პრაქტიკული გამოცდილება აძლევდა, ხოლო არჩibald Robinson-ის პირველი გაკვეთილებმა მისი ძირიადი უნარები გააუმჯობესა. თუმცა, გილბერტ სტიუარტის პორტრეტების კოპირებამ – და რაც მთავარია, დროის გატარებამ მის სტუდიაში – ვანდერლინმა ნამდვილად დაიწყო საკუთარი პორტრეტული უნარების განვითარება, აიზიარა ტექნიკა ოსტატს, რომელიც უკვე იყო ცნობილი თავისი მსგავსებისა და ხასიათის აღსადგენად.

პარიზული გა refinementება და ახალკლასიკიზმის მიღება

მნიშვნელოვანი მომენტი 1796 წელს დადგა, როდესაც აარონ ბურმა ვანდერლინის პოტენციალი აღიარა და იგი ხელოვნების შესასწავლად პარიზში გაგზავნა. ეს გადაწყვეტილება რევოლუციური იყო; მან ნათელი ცვლილება მოახდინა ამერიკული განათლების ტრადიციულ ბრიტანულ გავლენაზე, რომელიც დიდი ხანია დომინირებდა. ხუთი წლის განმავლობაში ვანდერლინი პარიზულ სამხატვრო სცენაში ჩაყვარა, აიზიარა ახალკლასიკიზმის პრინციპებს – ესთეტიკურ მოძრაობას, რომელიც კლასიკურ ფორმებს, წესრიგს და ძველ საბერძნეთისა და რომის თემატურ შინაარსს უწყობდა ხელს. ამმა გამოცდილებამ მნიშვნელოვნად შეცვალა მისი სტილი, მის ნაშრომებში სიცხადე, ბალანსი და იდეალური სილამაზის გრძნობა გაზარდა. მან მონდომებით სწავლობდა *École des Beaux-Arts*-ში, სწრაფად აჩვენა უნარი ისტორიულ ხატობაში – ჟანრი, რომელიც იმ დროს პორტრეტულ ხატავასთან შედარებით უფრო პრესტიჟული იყო. 1801 წელს ამერიკაში დაბრუნების შემდეგ ვანდერლინი გარკვეული დროის განმავლობაში აარონ ბურისა და მისი ქალიშვილის სახლში ცხოვრობდა, აგრძელებდა პორტრეტების ხატვას, იბრძოდა იმისთვის, რომ მისმა პარიზულმა განათლებამ განსაკუთრებული ამერიკული სამხატვრო ხმა შექმნას.

მთავარი ნაშრომები და სამხატვრო მრავალფეროვნება

ვანდერლინის კარიერა საოცრად მრავალფეროვანი იყო, მოიცავდა პორტრეტულ ხატვას, ლანდშაფტურ ხატვას და დიდ მასშტაბიან პანორამულ ნაშრომებს. მან შეკვეთები მიიღო გამოჩენილი ფიგურებისგან – ჯეიმზ მონროემ, ჯონ კ. კალჰუნმა და ენდრიუ ჯექსონმაც კი მისთვის პორტრეტები გააკეთა – და წარმატებით გაიმეორე გილბერტ სტიუარტის ცნობილი ლანსდაუნის პორტრეტი ჯორჯ ვაშინგტონის. თუმცა, მისი ძალისხმევა ტრადიციული პორტრეტულის მიღმა სწორედ მან გამოარჩია იგი. 1802 წელს მან შექმნა ნიაგარის ჩანართების ორი განსაცვიფრებელი ხატვა, რომლებიც მოგვიანებით ლონდონში დაიბეჭდა და გამოქვეყნდა, ევროპულ აუდიტორიას ამერიკული პეიზაჟის სიდიდლეს წარმოადგენდნენ. მისმა ამბიციებმა ახალი სიმაღლეები მიაღწია *Caius Marius Amid the Ruins of Carthage*-ით, რომელიც 1808 წელს პარიზულ სალონში გამოფენილი იყო და მან მოპოვა სანატელი მედალი – მისი ახალკლასიკური ტექნიკის და კომპოზიციის უმაღლესი დონის დადასტურება. მოგვიანებით მან ექსპერიმენტები ჩაატარა პანორამულ ხატვასთან, მათ შორის “Panoramic View of the Palace and Gardens of Versailles” (1818-19), წარმოადგენდა ინოვაციურ მიდგომას იერსახეული ხელოვნების გამოცდილებაში. ალბათ მისი ყველაზე მნიშვნელოვანი ნაშრომი იყო *The Landing of Columbus*, რომელიც 1842 წელს კონგრესმა შეუკვეთა აშშ-ის კაპიტოლის როტონდისთვის. მიუხედავად იმისა, რომ ეს საკამათო იყო – ვანდერლინმა ამ ნაშრომის შესრულებაში ფრანგ მხატვარს დახმარება მოითხოვა – ხატვამ ფართოდ აღიარება მოიპოვა, თუნდაც აშშ-ის ხუთდოლარიან ბანკნოტებზე დაბეჭდა.

მემკვიდრეობა და მნიშვნელოვანი წვლილი

ჯონ ვანდერლინის მემკვიდრეობა მისი ინდივიდუალური ნაშრომების მიღმაც ვრცელდება. იგი იყო ჭეშმარიტი პიონერი, რომელიც ამერიკული სამხატვრო განათლების დამყარებულ წესებს ეწინააღმდეგებოდა პარიზში ხელოვნების შესასწავლად დაუჭერლობით, რაც მომავალ თაობებს ახალი გავლენების შესწავლის შესაძლებლობას აძლევდა და საკუთარი უნიკალური სტილის განვითარებას უწყობდა ხელს. მისმა ახალკლასიკური პრინციპებისადმი ერთგულებამ მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა ამერიკული ხელოვნების განვითარებაში, მოგვიანავე მხატვრებს ფომის, სიცხადისა და ისტორიული თემისაკენ მიმრთველობით გავლენა მოახდინა. უფრო მეტიც, მისმა ხატვებმა ადრეული ამერიკული ისტორიის ვიზუალური ჩანაწერის როლი შეასრულა, მნიშვნელოვანი ფიგურების მსგავსება და გადამწყვეტი მოვლენების აღწერა წარმოადგინა. როგორც ეროვნული დიზაინის აკადემიის ერთ-ერთი დამფუძნებელი, ვანდერლინი აქტიურად მონაწილეობდა პროფესიონალურ ორგანიზაციის ჩამოყალიებაში, რომელიც ამერიკული ხელოვნების განვითარებას უწყობდა ხელს. მიუხედა