ფლორენციული არკადიის მხატვარი

იან ფრანს ვან ბლუმენი, თანამედროვეებისგან ნაკლებად ცნობილი სახელი, XVIII საუკუნის რომის პეიზაჟურ ტრადიციაში მნიშვნელოვან ადგილს იკავებს. 1662 წელს ანტვერპენში დაბადებული, მხატვრულ ოჯახში – მისი ძმები, პიტერი და ნორბერტი ასევე იყვნენ მხატვრები – ვან ბლუმენი რომის სოფლის ქრონიკელად აღიზარდა, რომელსაც “ორიზონტე” ან “ჰორიზონტის” მეტსახელი მიენიჭა მისი შორეული ხედების ოსტატურად გამოსახულებისთვის. ეს არის ოჯახური თანამშრომლობის, მხატვრული მიგრაციის და იტალიური პეიზაჟის ფერად მრავალფეროვნებაში უნიკალური ხმის ჩამოყალიბების ისტორია. ადრეული მომზადება სავარაუდოდ პიტერის ზედამხედველობის ქვეშ მოხდა, რაც საფუძველი გახდა იან ფრანსის მომავალი ძალისხმევისთვის. 1681-1684 წლებში ანტვერპენში ანტონ გუბაუსთან ფორმალურმა სწავლამ გადამწყვეტი მნიშვნელობა შეიძინა, მან მას “ბამბოჩიანტის” სტილს წარუდგინა – რომის ან ხმელთაშუაზღვის პეიზაჟებზე ყოველდღიური ცხოვრების სცენები – თემა, რომელიც მთელი მისი კარიერის განმავლობაში გაჟღერდა. 1682 წლის მოკლე მოგზაურობამ პარიზში, ადრიან ვან დერ კაბელთან ერთად ლიონში გატარებულ დროსთან ერთად, კიდევ უფრო გაავრცელა მისი მხატვრული ჰორიზონტი, სანამ რომის მაგნიტური ძალა არ გამოუჩნდა.

რომი: ვედუტას ტრადიციის ჩამოყალიბება

1688 წელი გარდამტეხი მომენტი იყო, რადგან იან ფრანს და მისი ძმები საბოლოოდ დასახლდნენ რომის გულში, Sant’Andrea delle Fratte-ს ეკლესიაში დარეგისტრირდნენ. ეს გადასახლება მხოლოდ სცენის შეცვლა არ იყო; ეს იყო აყვავებულ მხატვრულ თემში ჩაძირვა და რომის Campagna-ს სილამაზის აღcaptureების მიზანი. ვან ბლუმენი სწრაფად დამკვიდრდა, როგორც *vedute*-ს – ხედვის – წამყვანი მხატვარი, რომელიც კლასიკურ პეიზაჟებს ასახავდა, რაც ადრეულმა მასტერებმა, კლაუდ ლორენმა და გასპარ დიუგემ წარმოადგინეს. მისი წარმატება მყისიერი არ იყო, მაგრამ თანმიმდევრული იყო, გამოჩენილ პატრონების შეკვეთებით – მათ შორის მეფე ელიზაბეტა ფარნეზე, რომის არისტოკრატიით და პაპურ წრეებთანაც. მხატვრულ თემში ძლიერი კავშირები იყო; Caspar van Wittel-მა მისი პირველი შვილის ნათლია გახდა, რაც იმ დროის თანამშრომლობითი სულისკვეთილობის მოწინააღმდეგეობაა. ის აქტიური წევრი გახდა Bentvueghels-ში, რომის ჰოლანდიელი და ფლამანდიელი მხატვრების საზოგადოებაში, სადაც მან “Orizzonte” მეტსახელი მიიღო, რაც მისი ექსპანსიული პეიზაჟების რენდერინგის უნარს აღიარებდა. ამ ადგილობრივ აღიარების მიუხედავად, Accademia di San Luca-ში სრული მიღება მოგვიანებით დაგვიანდა – შესაძლოა, ეს იყო რომის სხვა მხატვრულ სტილებს პრეფერენსისა და ლანდშაფტულ ხატვას მაღალ ხელოვნებად აღიარების უ unwillingness-ის გამო.

მხატვრული სტილი და გავლენები

ვან ბლუმენის ნახატებს ახასიათებთ მათი წყნარი სილამაზე და ყურადღებით მიკერძოებული დეტალები, რომლის საშუალებითაც რომის სოფლის იდეალიზებული ხედები წარმოჩინდება. მან დიდი გავლენა მოახდინა Claude Lorrain-ისა და Gaspard Dughet-ის მემკვიდრეობით, ტექნიკის გამოყენებით, როგორიცაა რეკესიის საშუალებით მრავალმხრივი პლანები, რბილი, თბილი განათება და კლასიკური და რელიგიური მოტივების ინტეგრირება. თუმცა, ის მხოლოდ ასლის გადამწერელი არ იყო; მან თავისი გამორჩეული სტილი განვითარდა, რომელიც “estate views”-ზე – Campagna-ში ჩართულ დიდებულ სახლთა გამოსახულებებზე – კონცენტრირებულია, თანამედროვე სცენების არკადიულ იდეალთან ერთად. ზოგიერთ თანამედროვეს რომლის პანორამული ხედები მოსწონდათ, ვან ბლუმენი უფრო ინტიმურ პერსპექტივას ამჯობინებდა, ამ გარემოში სახლების მარადიულობასა და ჰარმონიას აძლიერებდა. მისი ტექნიკა, რომელიც *pittura di tocco*-ს სახელითაა ცნობილი, მოიცავდა პატარა, მხიარული ფუნჯების გამოყენებას – ერთგვარი იმპრესიონისტული dabing-ის გამოყენება - ტექსტურისა და ატმოსფეროს შესაქმნელად. ამ მიდგომამ მის ლანდშაფტებს უடனაშაურობის გრძობა შესძინა, ბორცვებზე და ძველ ruins-ზე სინათლისა და ჩრდილების თამაშის აღcaptureება.

მემკვიდრეობა და ხსოვნა

იან ფრანს ვან ბლუმენის წვლილი მისი ინდივიდუალური ტილოებს მიღმაც გადადის; მან მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა იტალიური პეიზაჟის ტრადიციის ჩამოყალიბებაში. ბუნების ყურადღებით დაკვირვება, კლასიკურ სენსიბილურობასთან ერთად, გავლენა მოახდინა მომავალ თაობებზე. მისი ძმა პიტერი ცნობილი იყო ბრძოლის სცენებით და ცხოველთა ნახატებით, იან ფრანსმა *vedute*-ს ოსტატად საკუთარი ნიშა გაიკეთა, რომის სოფლის არსს შეუდარებელი უნარით აღcaptureება. ის ასევე იყო კვალიფიცირებული staffage მხატვარი, რომელიც ხშირად ამატებდა ფიგურებს პეიზაჟებს – ზოგჯერ თვითონაც ხატავდა მათ – მისი მრავალფეროვნების დემონსტრაცია. მისი ლანდშაფტური ნახატები, რომლებიც ზოგჯერ პიტერის ნახატებად ითვლება, ხშირად imaginary ruins-ს წარმოადგენდნენ, რაც მის ფანტაზიას აჩვენებს. მიუხედავად რომის ხელოვნების დაწესებულებაში სრული აღიარების გარკვეული დაბრკოლებებისა, ვან ბლუმენის ნამუშევარი მთელი მისი სიცოცხლის განმავლობაში მოთხოვნადი რჩებოდა. დღეს მის ნახატებს 18-ე საუკუნის რომის ფანჯარას წარმოადგენს, არა მხოლოდ ლანდშაფტის მშვენიერ გამოსახულებას, არამედ იმ ეპოქის კულტურულ ღირებულებებზე და ესთეტურ პრეფერენციებზეც.