Dorette

სიცოცხლე, რომელიც სილამაზეშია გამოსახული: ჯერალდ ლესლი ბროკჰერსტის სამყარო

ჯერალდ ლესლი ბროკჰერსტი, რომელიც 1890 წლის 31 ოქტომბერს ინგლისის, ბირმინგემის გულში დაიბადა, მე-20 საუკუნის პირველ ნახევარში ბრიტანული პორტრეტისა და გრავიურის მნიშვნელოვან ფიგურად წარმოჩნდა. ადრეული ასაკიდანვე მისი მხატვრული ნიჭი უდავო იყო, რამაც იგი თორმეტი წლის ასაკში ბირმინგემის სახელოსნოებში სწოლისკენ უბიძგა. ამ ფუნდამენტურმა მომზადებამ საფუძველი ჩაუყარა 1907 წლიდან ლონდონის პრესტიჟული სამეფო აკადემიის სასწავლებლებში სწავლის პროცესს, სადაც მან დახვეწა თავისი უნარები და საბოლოოდ მოიპოვა ოქროს მედალი და სასწავლო გრანტი 1913 წელს. ამ გადამწყვეტმა ჯილდომ მას საშუალება მისცა, მთლიანად ჩაფლულიყო საფრანგეთისა და იტალიის მხატვრულ მემკვიდრეობაში — გამოცდილებამ, რომელმაც ღრმად შეცვალა მისი ესთეტიკური აღქმა. რენესანსის ოსტატები — პიერო დელა ფრანჩესკა, ბოტჩელი და ლეონარდო და ვინჩი — მისი მარადიული შთაგონების წყაროდ იქცნენ და მასში კლასიკური ფორმისა და იდეალიზებული სილამაზისადმი მოწიწება დაუღალავად ჩადეს.

პორტრატისტისა და გრავიურისტის აღზევება

ბროკჰერსტის შემოქმედებითი გზა საინტერესო შემობრუნებას განიცდა 1914 წელს, როდესაც მან დაიწყო ეტსოდინგის (მჟავედ ჭედვის) შესწავლა — ეს იყო მედიუმი, რომელიც მოგვიანებით მისი სახელის სინონიმად იქცა. სწორედ იმავე წელს მომხდარა კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი მოვლენა: მისი ქორწინება ანაის ფოლინთან, რომელიც მისი ადრეული გრავიურების მუზად იქცა და თავისი ნამუშევრებით ასახავდა ახალგერობით სავსე ელეგანტურობასა და ნატიფ სილამაზეს, რაც 1920-დან 1934 წლამდე მისი შემოქმედების საფუძვლად იქცა. 1915-დან 1919 წლამდე ირლანდიაში გატარებულმა პერიოდმა მას ავგუსტუს ჯონის მსგავს ხელოვანებთან შეხვედრის საშუალება მისცა, რამაც კიდევ უფრო ამდიდრა მისი შემოქმედებითი წრე. 1920-იან და 30-იან წლებში ბროკჰერსტმა მყარად დაიმკვიდრა თავი, როგორც გამორჩეულმა გრავიურისტმა და პორტრატისტმა. მისი სტილი ხასიათდებოდა რეალიზმისა და ძველი ოსტატების გავლენის გასაოცარი შერწყმით, რაც განსაკადგუნებით თვალშენდებადი იყო ქალთა მომხიბვლელ პორტრეტებში. იგი მხოლოდ მსგავსებას კი არ აღრიცხავდა, არამედ ცდილობდა ამაღლებულიყო თავის სუბიექტებს და მათთვის ეფემერული ხასიათი მიეჭვებნა, რაც იმ ეპოქის გემოვნებას შეესაბამებოდა. ამ ნიჭმა მას საშუალება მისცა, შეკვეთები მიეღო ისეთ ცნობილ Persönages-ებისთვის, როგორიცაა მარლენ დიეტრიხი, მერლ ობერონი და თვით ვინდსორის დუქიჩა, რითაც განამტკიცა თავისი რეპუტაცია მაღალსაზოგადოებაში. მისი 1937 წელს სამეფო აკადემიაში არჩევა მისი მზარდი აღიარების დასტური იყო. გრავიურა „არასრულოვნება“ (1933) ამ პერიოდის განსაკუთრებით აღიარებული ნამუშევარია, რომელიც ტექნიკური ბრწყინვალებითა და ესთეტიკური მომხიბვლელობით არის დაფასებული.

ატლანტისპირეთზე და მოგვიანებითი წლები

მეორე მსოფლიო ომის დაწყებამ ბროკჰერსტის ცხოვრებაში მნიშვნელოვანი ცვლილება გამოიწვია. 1939 წელს იგი ნიუ-იორკში გადავიდა, სადაც პორტრეტული შეკვეთების მეშვეობით დიდ სამკვიდროსა და ფინანსურ წარმატებას მიაღწია. ამ გადასვლამ ახალი თავი აღბერა, თუმცა პორტრეტის მოთხოვნილებების ზრდასთან ერთად, გრავიურული ნამუშევრების რაოდენობაც შემცირდა. 1951 წელს იგი დიზაინის ეროვნულ აკადემიაში ასოცირებული წევრის სტატუსით აირჩიეს, რამაც კიდევ უფრო განამტკიცა მისი ადგილი ამერიკულ სამხატვრო სამყაროში. მოულოდნელი მომენტი დადგა 1958 წელს, როდესაც იგი ტელეშოუში „To Tell theЛЬ Truth“ გამოჩნდა, რამაც მისი მხატვრული პერსონა უფრო ფართო აუდიტორიისთვის გახსნა. მისი პირადი ცხოვრებაც განვითარებას გრძელობდა; 1947 წელს მან ქეთლინ ვუდვარდი (დორეტე) დაქორწინდა და დასახლდა ნიუ-ჯერსეის შტატში, ფრანკლინ ლეიკსში, სადაც დარჩა 1978 წლის 4 მაისს გარდაცვალებამდე.

იდეალიზებული სილამაზისა და ტექნიკური ოსტატობის მემკვიდრეობა

ჯერალდ ლესლი ბროკჰერსტის მემკვიდრეობა ეფუძნება მის უნარს, დააფიქსიროს არა მხოლოდ სუბიექტის ფიზიკური მსგავსება, არამედ სილამაზის იდეალიზებული ხედვაც. მისი გრავიურები, განსაკუთრებით ისეთები, სადაც მისი ცოლები მოდელებად выступаობენ, აღფრთოვანებას იწვევს მათი დახვეწილი დეტალებითა და ტექნიკური ვირტუოზული შესრულებით. სკანდალმა, რომელიც მის ურთიერთობას ქეთლინ ვუდვარდთან (დორეტე) ახლდა თან, უდავოდ შეუღმადა მისი ცნობადობის ზრდას და მის საჯარო პერსონას საიდუმლოებით მოცულ ელფერს შესძენდა. მან ოსტატურად შეძლო ხიდის აგება ტრადიციულ პორტრეტსა და თანამედროვე მხატვრულ ტენდენციებს შორის, რესმეტური რეალიზმის და რენესანსის ოსტატების გავლენის სინთეზით. დღეს მისი ნამუშევრები წარმოდგენილია ისეთ პრესტიჟულ კოლექციებში, როგორიცაა ლონდონის პორტრეტის ეროვნული გალერეა, კარნეგის ხელოვნების მუზეუმი და ბირმინგემის მუზეუმი, რაც უზრუნველყოფს მისი წვლილის შეფასებას ბრიტანული ხელოვნების მომავალი თაობების მიერ.

მარადიული მნიშვნელობა

ბროკჰერსტის გავლენა სცდება მხოლოდ ტექნიკურ ოსტატობას. მან საპირისპირო მხარე წარმოაჩინა თანამედროვე ხელოვნებაში მზარდი აბსტრაქტული ტენდენციების წინააღმდეგ და კიდევ ერთხელ დაადასტურა რეპრეზენტაციული ფერწერისა და გრავიურის ძალა.

• მისი პორტრეტები არ იყო მხოლოდ დოკუმენტური ჩანაწერები; ისინი იყო საგულდაგაგოდურად კონსტრუირებული გამოსახულებები, რომლებიც ასახავდნენ თავიანთ სუბიექტებსში არსებულ მისწრაფებებსა და სოციალურ მდგომარეობას.
• დაწვრილებული დეტალები მის გრავიურებში წარმოაჩენდა ამ მედიუმის ისეთ ოსტატობას, რომელიც იშვიათად შეხვდებოდეთ, რამაც იგი ერთ-ერთ უმთავრეს პრაქტიკოსად აქცია.
• იდეალიზებული სილამაზის დაჭერის მისი უნარი, მიუხედავად რეალიზმში დაფუძნებისა, ეხმიანებოდა საზოგადოების სურვილს ელეგანტურობისა და დახვეწილობისაკენ.

ბროკჰერსტი რჩება მნიშვნელოვან ფიგურად არა მხოლოდ თავისი მხატვრული მიღწევებით, არამედ იმ მომხიბვლელი ურთიერთქმედებით, რომელიც მის ხელოვნებას, ცხოვრებასა და მისი ეპოქის სოციალურ ტენდენციებს შორის არსებობს.