Napoleon, İlk İtalya Kralı, Andrea Appiani tarafından yapılmış, Aix-en-Provence şehrindeki Musée Napoléonien koleksiyonunda bulunan en ünlü tablodur. Head of Laocoon (1790) ve Head of Laocoon (1790), dünyanın en iyi bildiği sonraki iki eserdir. Katalogumuzdaki Andrea Appiani adlı sanatçının 41 eseri arasından, koleksiyonerlerin ve müze ziyaretçilerinin en çok ilgi gösterdiği, yılı, sergilendiği müze ve hikayesiyle birlikte sunulan 41 eser şunlardır:
Her bir eser için yapılan aramalar, ziyaretler ve siparişlerin birleşimiyle oluşturulan popülerlik puanımıza göre sıralanmıştır. Ekim 2026 tarihinde güncellenmiştir. Bu sayfadaki her bir şaheser, seçtiğiniz boyutta müze kalitesinde, el yapımı yağlı boya reprodüksiyon veya sanat baskısı olarak sipariş edilebilir.
Andrea Appiani’s “Napoleon, First King of Italy” transcends mere portraiture; it embodies the ambition and triumph of Napoleon Bonaparte's ascent to power during his formative years as ruler of Italy. Painted in 1796, shortly after the decisive Battle of Lodi solidified his dominance over Lombardy, this monumental artwork captures not just a likeness of the emperor but also the very essence of his vision for a revitalized Roman Empire.
In the heart of the Neoclassical era, few works capture the intersection of political triumph and divine myth as profoundly as Andrea Appiani’s Allegory on the Peace of Pressburg. Completed in 1808, this monumental masterpiece serves as more than a mere historical record; it is a breathtaking theatrical performance rendered in oil. The painting commemorates the Treaty of Pressburg, a pivotal moment that solidified Napoleon Bonaparte's dominion over Lombardy and…
This work is a Self-portrait by the Italian Neoclassical painter Andrea Appiani. Created about 1790, the piece offers a quiet moment of introspection from the artist himself. It captures the subject in a three-quarter view, presenting a sense of psychological depth through a somber and contemplative expression.
Andrea Appiani’s “General Desaix”: A Portrait of Napoleonic Dignity The painting "General Desaix" by Andrea Appiani stands as a testament to the Neoclassical style's preoccupation with idealized form…
Evinize konuk edin →
In the annals of military history, few moments possess the cinematic tension found in Andrea Appiani’s depiction of Napoleon Bonaparte at the Battle of Lodi. This evocative work…
El yapımı bir kopya sipariş edin →
In the delicate interplay of line and light, Andrea Appiani captures a moment of profound mythological significance in his preparatory study, Psyche Worshipped as the Personification of Beauty.…
Evinize konuk edin →
In the delicate lines of Andrea Appiani’s preparatory study, Psyche Asking Proserpine for Her Box of Beauty, we find ourselves transported to a moment of profound mythological tension…
Evinize konuk edin →
This remarkable portrait exemplifies Appiani's profound understanding of neoclassical aesthetics and remains an invaluable treasure for collectors and admirers alike.
Evinize konuk edin →
Bu şaheserler arasında en sık rastlanan dört konu ve her birinin en seçkin örneği.
Bu sayfadaki tabloların çoğuna ev sahipliği yapan 8 müze.
| Müze | Şehir | Andrea Appiani Eserleri | Bu listedeki tablolar |
|---|---|---|---|
 Pinacoteca di Brera |
Milano | 8 | Apollo and Daphne, Self-portrait, The Death of Adonis |
 Indianapolis Sanat Müzesi |
Indianapolis | 2 | Head of Laocoon, Head of Laocoon |
 Fondazione Cariplo |
Milano | 2 | Psyche Worshipped as the Personification of Beauty, Psyche Asking Proserpine for Her Box of Beauty |
 Musée Napoléonien |
Aix-en-Provence | 1 | Napoleon, İlk İtalya Kralı |
 Cleveland Museum of Art |
Cleveland | 1 | Portrait of a Musician |
 Walters Art Museum |
Baltimore | 1 | The Baptism of Christ |
 Carnavalet Müzesi |
Paris | 1 | Ms. Hamelin, born Jeanne Geneviève Fortunée Lormier-Lagrave |
 Pushkin Devlet Güzel Sanatlar Müzesi |
Moskova | 1 | Allegory on the Peace of Pressburg |
Andrea Appiani, 1790 ile 1808 yılları arasında, 19 yıl boyunca çalıştı: İşte en tanınmış tabloları aracılığıyla, bu uzun kariyerin yıl yıl dökümü.
This work is a Self-portrait by the Italian Neoclassical painter Andrea Appiani. Created about 1790, the piece offers a quiet moment of introspection from the artist himself. It…
Andrea Appiani’s “General Desaix”: A Portrait of Napoleonic Dignity The painting "General Desaix" by Andrea Appiani stands as a testament to the Neoclassical style's preoccupation with idealized form…
In the heart of the Neoclassical era, few works capture the intersection of political triumph and divine myth as profoundly as Andrea Appiani’s Allegory on the Peace of…
Napoleon, İlk İtalya Kralı, Musée Napoléonien, Aix-en-Provence. Ardından Head of Laocoon (1790) ve Head of Laocoon (1790) gelir.
Napoleon, İlk İtalya Kralı, Head of Laocoon, Head of Laocoon, Portrait of a Musician, The Baptism of Christ, Ms. Hamelin, born Jeanne Geneviève Fortunée Lormier-Lagrave, Apollo and Daphne, Allegory on the Peace of Pressburg, Two Children of the Artist ve Self-portrait. Yukarıdaki sıralama, her birinin yapıldığı yılı ve bulunduğu müzeyi göstermektedir.
Kataloğumuz, Andrea Appiani tarafından 1790 ile 1808 tarihleri arasında üretilen 41 eseri listelemektedir.
Çoğu Pinacoteca di Brera (Milano), Indianapolis Sanat Müzesi (Indianapolis) ve Fondazione Cariplo (Milano) bünyesinde bulunmaktadır. Yukarıdaki tablo müzeleri tek tek listelemektedir.
1790 döneminde: Bu sayfadaki 41 eserin 3 tanesi o döneme aittir, bunlar arasında Head of Laocoon bulunmaktadır.
Bu sayfadaki en eski eser Head of Laocoon (1790), en yeni eser ise Allegory on the Peace of Pressburg (1808)'dir.
Bu sayfadaki 41 eser arasında Portraits (5), Napoleon bonaparte (3) ve Napoleon (3) yer almaktadır.
Oil On Canvas: Bu sayfadaki 41 eserin 2 tanesi.
bu sayfadaki tabloların da gösterdiği gibi Classical neoclassicism,
Apollo and Daphne, Self-portrait ve The Death of Adonis, Pinacoteca di Brera, Milano bünyesinde bulunan bu sayfadaki 8 eser arasında yer almaktadır.
Evet. Bu sayfadaki her tablo, tablonun kendi sayfasından seçtiğiniz boyutta, müze kalitesinde, el yapımı bir yağlı boya reprodüksiyon veya bir sanat baskısı olarak sipariş edilebilir.
1754 yılında Milano'da dünyaya gelen Andrea Appiani, 18. yüzyılın sonu ve 19. yüzyılın başında İtalyan Neoklasik sanat sahnesinin en kilit figürlerinden biri olarak öne çıktı. Başlangıçta babasının mesleğini takip ederek tıp kariyerine yönlendirilmiş olsa da, Appiani'nin sanata olan tutkusu onu özel bir akademide Carlo Maria Giudici'nin öğrencisi olmaya itti ve bu durum gelecekteki başarılarının temelini attı. Eğitimi, Ambrosiana res galerisinde Antonio de' Giorgi ve Martin Knöller gibi isimlerin rehberliğiyle derinleşerek yağlı boya teknikleri konusundaki ustalığını pekiştirdi. Bu zengin eğitim geçmişi, şair Giuseppe Parini sayesinde beslenen klasik estetik tutkusuyla birleşince, Appiani'nin sanatsal vizyonunu şekillendirdi; onu zarif portreleri, görkemli freskleri ve Napoleon Bonaparte gibi dönemin en önemli isimlerinden aldığı siparişlerle tanınan seçkin bir ressam haline getirdi.
Appiani'nin kariyerinin ilk yılları, çeşitli tekniklerde ustalaşmaya yönelik sarsılmaz bir adanmışlıkla damgalanmıştı. 1776 yılında Aziz Gervasio ve Protasio freskiyle başladığı sanatsal yolculuğuna, Arona'daki Santa Maria Nascente kilisesi için yaptığı sunak resimleri (1782) ve Milano'daki Ospedale Maggiore için hazırladığı Doğuş temalı eseri (1784) gibi önemli çalışmalarla devam etti. Monza Duomo'nun yüksek sunağı için hazırladığı mimari tasarımlar (1786-1798) yükselen yeteneğini gözler önüne sererken, 1783-1784 yıllarında Floransa'da yürüttüğü sahne tasarımı çalışmaları sanatçının çok yönlülüğünü kanıtladı. Heykeltıraş Gaetano Monti ile birlikte Ospedale Maggiore'de gerçekleştirdiği anatomik çalışmalar ise insan formuna dair hayati bir kavrayış kazandı; bu derin bilgi, daha sonraki yıllarda yapacağı son derece gerçekçi portrelerin ve dinamik kompozisyonların ruhunu oluşturacaktı.
1790'larda Milano'nun Fransız işgali altında olduğu dönem, Appiani için dönüştürücü bir süreç oldu. Napoleon Bonaparte'ın gözüne hızla girmeyi başaran sanatçı, saray ressamı unvanını kazandı ve statüsünü önemli ölçüde yükselten prestijli siparişler almaya başladı. Bu dönemde İmparator'un ve rejimin kilit isimlerinin sayısız portresini üretti; buna günümüzde kayıp olduğu bilinen ancak kayıtları mevcut olan ikonik “Lodi'de Napoleon”un yanı sıra, "Venüs ve Aşk" ile "Armida'nın Bahçesinde Rinaldo" gibi zarif tasvirler de eşlik ediyordu. Sanatsal yetenekleri sadece tuval üzerinde değil, madalya tasarımı ve hükümet duyuruları için görsel materyallerin hazırlanması gibi resmi görevlerde de kullanıldı. Bu dönem, sanatçının hem kişisel hırsını hem de aldığı himayeyi yansıtan büyük bir üretkenlik artışına tanıklık etti.
Appiani'nin bu çağdaki en iddialı projeleri arasında, Roma'daki Villa Farnesina'da Raphael'in eserlerinden ilham alarak hazırladığı Monza Kraliyet Villası Rotonda freskleri (1789-1790) ve Milano'daki Casa Sannazzaro'da Apollo mitlerini betimlediği görkemli döngü (1795-1796) yer alıyordu. Bu freskler, perspektif, renk ve anlatı kompozisyonundaki ustalığını sergileyerek onu Neoklasik dekorasyonun öncü ismi konumuna getirdi. Kraliyet Villası'nın yemek odası tavanında yer alan, Apollo ve Musalar'ı temsil eden “Parnassus” freski, sanatçının teknik becerisinin en çok hayranlık uyandıran örneklerinden biri olarak günümüzde de varlığını korumaktadır.
Appiani'nin mirası, köklerini görkemli fresklerine derinden salmıştır. Santa Maria presso San Celso kilisesinin kubbesi ve pandantifleri için hazırladığı dört İncil Yazarı ve Kilise Doktorları döngüsü (1795), onun teknik gücünün ve anlatı yeteneğinin bir kanıtı olarak durmaktadır. Benzer şekilde, Kraliyet Villası'nın yemek odasındaki “Parnassus” freski, klasik mitolojinin özünü olağanüstü bir detay ve dinamizmle yakaladığı için başyapıtlarından biri kabul edilir. Milano Kraliyet Sarayı'ndaki çalışmaları –Napoleon'u onurlandıran erdem alegorileri ve tarihi olayların tasvirleri– onun seçkin bir saray ressamı olarak ününü daha da perçinledi.
Bu devasa siparişlerin ötesinde, Appiani'nin sanatsal çabaları daha küçük ama bir o kadar anlamlı eserlere de uzanıyordu. Giulia Beccaria ve oğlu küçük Alessandro Manzoni'nin portresi (1790), insan duygularını ve aile bağlarını yakalama yeteneğinin dokunaklı bir örneğidir. Brera Galerisi'nde korunan ve Alzano'daki bir kilise için yapılan “Rachel ve Yakup'un Karşılaşması” (yaklaşık 1798), kompozisyon üzerindeki hakimiyetini ve dramatik hikaye anlatıcılığını sergiler. Sanatçının çalışmaları, tiyatrolar ve özel konutlar için dekoratif unsurlar tasarlamayı da kapsayarak bir sanatçı olarak ne denli çok yönlü olduğunu göstermiştir.
Napolyon dönemindeki büyük başarısına rağmen, Appiani'nin talihinin döndüğü an 1814'te Napoleon'un düşüşüyle başladı. İtalya Krallığı'ndan aldığı ödenek iptal edildi ve sanatçı derin bir yoksulluğa sürüklendi. Bu dönem, hayatının büyük bir kısmını imparatorluk sarayına hizmet etmeye adamış olan sanatçı için çok ağır bir gerileme oldu. Ancak Appiani, aynı düzeyde tanınma veya finansal destek bulamasa da, portreler ve daha küçük ölçekli eserler üretmeye devam ederek resim yapmaktan vazgeçmedi.
Andrea Appiani'nin sanatsal mirası, bireysel başyapıtlarının çok ötesine uzanır. O, Roma'da yaşayan tarihsel ressam olan yeğeni Andrea Appiani'den, “Yaşlı” unvanıyla ayrılır. Eserleri; zarafeti, teknik becerisi ve Neoklasik idealleri vücut bulmuş haliyle incelenmeye ve takdir edilmeye devam etmektedir. Milano'daki Brera Galerisi, "Olympus" freski de dahil olmak olmak üzere, bu olağanüstü İtalyan ressamın hayatına ve sanatına bir pencere açan önemli bir koleksiyona ev sahipliği yapmaktadır. Onun etkisi, izinden giden sonraki nesil sanatçıların eserlerinde hâlâ hissedilmektedir.
