Poreklo i istorija muzeja
Pushkin State Museum počeo je svoje postojanje 1912. godine. Osnovao ga je profesor Ivan Cvitajev kao sastavni deo Moskovskog univerziteta. U svojim početnim godinama, institucija je nosila drugačije ime, služeći kao Muzej Aleksandra III u čast cara Aleksandra III. Ovaj rani period bio je fokusiran na pružanje studentima pristupa istoriji umetnosti putem različitih sredstava, uključujući proučavanje antičke skulpture.
Identitet institucije prošao je kroz nekoliko transformacija kako se politički pejzaž Ruske Federacije menjao. Godine 1932. ime je promenjeno u Državni muzej lepih umetnosti. Kasnije, 1937. godine, kako bi se obeležio stogodišnjica smrti Aleksandra Puškina, muzej je preimenovan u njegovu čast. Ova konačna oznaka je ostala, povezujući instituciju sa književnom istorijom nacije dok ona nastavlja da čuva svoju ogromnu kolekciju.
Zdanje i njegova neoklasična arhitektura
Smeštena u ulici Volhonka, direktno nasuprot Hramu Hrista Spasitelja, ova građevina ostavlja nametljivo i promišljeno prisustvo u moskovskom pejzažu. Projektovana od strane arhitekte Romana Klajna, zdanje prati neoklasični stil koji teži da otelotvori težinu i veličinu kolekcije koju čuva. Njegov oblik podseća na klasični hram, karakterisan monumentalnom jonskom kolonadom koja uspostavlja osećaj reda i večnog trajanja. Sam dizajn odražava specifičnu nameru stvaranja prostora koji deluje istovremeno drevno i intelektualno značajno.
Izgradnja ovog edifica započela je 1898. godine i trajala sve do 1912. Dok je Klajn obezbedio vizionarski arhitektonski koncept, strukturnu čvrstinu zdanja osigurao je inženjering Ivana Rerberga. Ova kolaboracija arhitektonske vizije i strukturnog genija rezultirala je građevinom koja funkcioniše kao fizičko produženje istorije sadržane unutar njenih zidova. Teška, kamena tekstura neoklasične fasade pruža tih, stabilan ambijent za umetnost koju ona štiti.
Antičke i klasične umetničke kolekcije
Pushkin State Museum čuva približno 700.000 umetničkih dela, obuhvatajući ogromnu hronologiju koja počinje sa artefaktima starog Egipta i Grčke. Ovi originalni predmeti koegzistiraju sa značajnom kolekcijom gipsanih odlivenaka i kopija svetski poznatih remek-delata, izrađenih u istom razmeri. Takve reprodukcije omogućavaju detaljno proučavanje formi i proporcija koje karakterišu grčku i rimsku tradiciju, dok prisustvo ovih odlivenaka pruža opipljiv fizički kontekst za razvoj klasičke estetike.
Izvan klasične ere, muzejske zbirove obuhvataju vizantijske mozaike i ikone. Ova dela čine deo šireg ansambla originalnih slika, skulptura, crteža, kao i primera dekorativne i primenjene umetnosti. Kolekcija takođe obuhvata arheološke i animalističke predmete koji nude opipljivu vezu sa materijalnim životom prošlih civilizacija, gde svaki predmet zadržava svoje jedinstveno prisustvo unutar bogatog muzejskog fundusa.
Impresionistička i postimpresionistička umetnost
Kolekcija francuske umetnosti iz 19. i 20. veka koja se čuva ovde, jedna je od najznačajnijih van okvira same Francuske. Ona nudi duboki susret sa prelomnim trenutkom u istoriji umetnosti, onim trenutkom kada je subjektivno iskustvo preuzelo primat, a svetlost i boja postale važnije od objektivnog oblika. Prisustvo dela koja su stvorili Klod Mone, Pjer-Ogist Renuar i Edgar Degas omogućava direktno posmatranje pokreta koji je iz temelja redefinisao vizuelnu percepciju. Ove slike ne predstavljaju samo puke prikaze scena; one hvataju prolazne kvalitete svetlosti u trenutku kada ona komunicira sa okolinom.
Izvan okvira početnog impresionističkog pokreta, muzejska zbirka se širi ka ekspresivnom jeziku postimpresionizma. Muzej čuva značajna dela koja su stvorili Vinsent van Gog i Pol Gogen, uporedo sa radovima koje su stvorili Henri Matis i Pablo Pikaso. Uključivanje umetnika kao što je Dufrenoj dodatno proširuje širinu ove ere. Stojiteći pred ovim platnima, čovek oseća evoluciju poteza četkicom i upotrebu boje kako bi se prenela psihološka dubina i čista emocija.
- Crveni vinograd, oko 1888. – Vinsent Viljem van Gog
- Noćni kafić u Arlu (Madame Ginoux), 1888. – Ežen Anri Pol Gogen
- Devojke u crnom, 1880. – Pjer-Ogist Renuar
- La Grenouillere, 1869. – Pjer-Ogist Renuar
Remek-dela kolekcije
Prisustvo određenih dela unutar ovih zidina zahteva posebnu vrstu pažnje. Čovek se iznenada nalazi ispred remek-dela iz 1634. godine koje je stvorio Rembrandt van Rijn, a to je Sumnja Svetog Tome, gde je napetost trenutka zadržana u tihoj, teškoj nepomičnosti. U neposrednoj blizini, svetlost se prelivat u ekspresivne poteze četkicom koje je ostavio Vincent Willem Van Gogh. Njegovo delo Crveni vinograd [1888] nudi duboki susret sa bojom, podsećajući na La Vigne Rouge, delo poznato kao jedino koje je umetnik uspeo da proda tokom svog života.
Kolekcija se kreće kroz evoluciju moderne percepcije sa značajnim težinom i dubinom. Pablo Picasso-ov portret iz 1910. godine, Portrait of Ambroise Vollard, predstavlja lice transformisano ranim pokretima dvadesetog veka. U impresionističkim prostorima, atmosfera se ponovo menja. Claude Monet-ov Boulevard des Capucines hvata pokret grada u stalnoj promeni, dok Edgar Degas-ove Plave plesačice nude proučavanje forme i svetlosti koje ostaju centralni deo muzejskih dragulja.
- Sumnja Svetog Tome, 1634
- Crveni vinograd, 1888
- Portrait of Ambroise Vollard, 1910
- Boulevard des Capucines
- Plave plesačice
Glavna akvizicija i restitucija
Temelj ove kolekcije postavljen je kroz promišljenu strategiju nabavljanja pedantno reprodukovanih dela italijanskih primitiva. Ovi rani položaji, koji uključuju remek-dela koja su stvorili Giotto di Bondone, Piero della Francesca i Masaccio, imali su za cilj da predstave revolucionarne tehnike srednjovekovnog doba i Renesanse lokalnoj publici. Ova rani angažman postavio je temelj za razumevanje istorije evropske umetnosti unutar ovog muzeja.
Obim kolekcije značajno se proširio nakon revolucije, kada je hiljade dela prebačeno iz Hermitaž kolekcija u Sankt Peterburgu. Ove akvizicije su u muzejsku brigu dovele ogroman spektar zapadne umetnosti. Kolekcija takođe sadrži značajna arheološka blaga, uključujući zlato pokradeno iz drevnog grada Troje. Takvi predmeti su ušli u kolekciju nakon Drugog svetskog rata, kada je muzej postao čuvar različitih dela donetih iz Nemačke.
Muzej nastavlja da se bavi složenostima istorije umetnosti kroz repatrijaciju i kretanje značajnih dela. Nedavni napori fokusirani su na povraćaj umetničkih dela koja su prethodno bila u Hermitaž kolekcijama, osiguravajući da ova dela ostanu deo kontinuiranog dijaloga između različitih era i kolekcija.
Izložbe i istraživanja
Muzej održava neprekidan dijalog između svoje stalne postavke i javnosti kroz značajne izložbe koje postaju kultni događaji. Ove prezentacije često osvetljavaju dubinu kolekcije, nudeći nam priliku da pažljivije proučimo dela koja se čuvaju u njegovim galerijama. Ranije inicijative, poput izložbe Moskva-Pariz, istakle su duboke veze između različitih umetničkih tradicija i specifičnih dragulja koje Pushkin State Museum poseduje. Pored vizuelnih umetnosti, ova institucija funkcioniše i kao kulturni centar kroz organizaciju muzičkog festivala „Decembarne noći“ Svetoslava Rihtera, koji mu dodaje potpuno novu, senzualnu dimenziju i obogaćuje njegovu atmosferu.
Naučni rad i istraživačke aktivnosti čine temelj institucionalnog života muzeja. Ovaj akademski rad pruža neophodnu podršku očuvanju i razumevanju ogromne kolekcije, koja se proteže od drevnih civilizacija pa sve do moderne ere. Istraživački napori obuhvataju proučavanje raznolikih muzejskih dragulja, uključujući arheološka otkrića i složenu istoriju sastavljanja različitih kolekcija. Upravo ta akademska preciznost osigurava da se predmeti, od Byzantine mozaika do dela impresionista, posmatraju i razumeju u njihovom pravom, autentičnom istorijskom kontekstu.
