Vilijam Gedni Buns

Rani život, porodica i obuka

Vilijam Gedni Buns rođen je 1840. godine u Hartfordu, u Konektikatu. Bio je sin Džejmsa M. Bunsa i Elizabet Čester. Njegove rane godine provedene u Hartfordu postavile su temelje za život posvećen posmatranju svetlosti i forme pejzaža. Godine 1856. počeo je da prima formalno umetničko obrazovanje od Julijusa Teodora Buša, slikara iz Drezdena koji se nastanio u Hartfordu.

Obuka koju je Buns primao bila je postojana i fokusirana. Pre Američkog građanskog rata, tražio je vođstvo pejzažnog slikara Vilijama Harta. Ove rane lekcije pomogle su da oblikuju njegovo oko za prirodni svet. Kasnije, njegove studije odvele su ga u Njujork, gde je pohađao nastavu u školi Kuper Unijen kako bi produbio svoje tehničko razumevanje medija.

Vojna služba i rane godine stvaralaštva

Godine Američkog građanskog rata odvele su Vilijama Gednija Bunsa iz njegovog ateljea, bacajući ga u službu Unije. Proveo je dve godine u 1. konjičkom regimentu Konektikata, učestvujući u borbama u dolini Šenandoa. Rana na nogi ga je, nažalost, primorala na demobilizaciju 1863. godine, ostavivši mu trajni hramkavost – fizički pečat vremena provedenog u vojnoj službi.

Nakon otpustvaja, preselio se u Njujork kako bi se posvetio daljem usavršavanju. Pohađao je nastavu u školi Cooper Union, gde je radio na pročišćavanju svoje tehnike. Tokom leta 1864. godine, pratio je pejzažnog slikara Vilijama Harta na studijsko putovanje u Mejnu. Te rane godine bile su posvećene upijanju svetlosti i oblika američkog pejzaža, pre nego što je njegov pogled okrenut ka evropskom kontinentu.

Do 1867. godine, on je već napustio američke obale kako bi studirao u inostranstvu. Ovaj potez označio je početak dugog perioda posmatranja u brojnim evropskim gradovima, gde je kroz direktno proučavanje i putovanja tražio dublje razumevanje svog umetničkog zanata.

Evropska putovanja i studijski život

Nakon 1867. godine, Vilijam Gedni Buns je proveo više od deset godina putujući kroz evropske metropole, a njegovo vreme bilo je podeljeno između Londona, Rima i Pariza. U Parizu je delio studio sa Augustusom Saint-Gaudensom, prijateljstvom koje će trajati do kraja njegovog života. Ovo razdoblje studiranja nije bilo ograničeno na jedan stil ili lokaciju, jer je on aktivno tražio specifična uputstva u nekoliko različitih zemalja.

Njegov temeljiti trening vodio ga je do ateljea raznih majstora. U Diseldorfu je privatno učio od Andreasa Achenbacha, a putovao je i u Antverp da studira pod vodstvom Paula Jeana Claysa. Ove godine provedene u inostranstvu omogućile su mu da duboko udrinci u svetlo i forme evropskog kontinenta pre nego što se on, na kraju, vratio u Sjedinjene Amerike.

Povratak u Ameriku i venecijanski period

Godine 1879, nakon dvanaest godina provedenih u Evropi, Vilijam Gedni Buns se vratio u Sjedinjene Amerike. Naselio se u Njujorku, gde je osnovao studio u Benedik zgradi na 80 East Washington Square. Ovaj period označio je sudbonosnu promenu u njegovom fokusu, dok je polako pronalazio svoje mesto na američkoj umetničkoj sceni. Već do 1880. godine, njegova dela koja su prikazivala venecijanske kanale počela su da privlače pažnju zbog svog specifičnog osećaja za boju i kompoziciju.

Svetlost venecijanske lagune postala je neizostavna prisutnost u njegovom stvaralaštvu. Veći deo svog vremena provodio je putujući između Venecije i Sjedinjenih Amerika, održavajući taj ritam kretanja sve do početka Prvog svetskog rata. Njegova platna iz ove ere često su hvatala tišinu vode i jedinstvenu atmosferu italijanskog grada. Postao je toliko duboko povezan sa ovim mestom da ga je lokalna scena doživljavala kao svoje stalno prisutno lice.

• Venecija, dolazeća noć
• Čamci na venecijanskoj laguni
• Venecijanska scena sa jedrenjacima

Pokrovitelji i profesionalno priznanje

Tiho priznanje njegovog rada postepeno je raslo dok se on kretao kroz umetničke krugove Njujorka i Evrope. Godine 1889, tokom boravka u Biaricu, upoznao je kraljicu Viktoriju, koja je kupila jednu od njegovih pejzažnih slika. Ovaj susret doneo je značajnu promenu u njegovoj reputaciji. Njegovo ime se takođe pojavljivalo u krugovima Daniela Kotiera i Stenforda Vajta, ljudi koji su se kretali istim prostorima kao i njegovi vršnjaci.

Njegov položaj u američkoj umetničkoj zajednici obeležilo je nekoliko formalnih priznanja. Član je postao Američke akademije umetnosti i književnosti 1898. godine. Kasnije, 1907. godine, izabran je za punopravnog člana Nacionalne akademije dizajna, nakon što je prethodno 1902. godine izabran za pridruženog člana. Ova članstva odražavala su karijeru koja je pronašla svoj oslonac između venecijanskih kanala i studija u Njujorku.

Kasne godine i smrt

Godine 1908, Vilijam Gedni Buns napustio je užurbani život u Njujorku i vratio se u svoje rodno mesto, Hartford. Smestio se u dom svoje sestre i zeta, gde je izgradio novi studio kako bi nastavio svoj umetnički rad. Taj prostor mu je omogućio da nastavi sa slikanjem u gradu u kojem je njegov život i počeo.

Njegov život prekinut je naglo 1916. godine. Dok je prelazio ulicu, pogođen je automobilom, što je bio jedan od prvih takvih smrtnih ishoda u Hartfordu. Sedam godina nakon njegove smrti, u galeriji Milch u Njujorku održavena je retrospektivna izložba njegovih dela.