William Willard

Syn kowala i precyzja jubilera

Na początku XIX wieku życie syna kowala zaczyna się od napięcia między ciężką pracą fizyczną a wizualną precyzją. Urodzony w Sturbridge w Stanach Zjednoczonych, William Willard nie rozpoczyna swojej drogi z pędzlem w dłoni. Zamiast tego, kształci się jako jubiler – w dyscyplinie wymagającej niezwykle uważnego oka do detali oraz niezwykle pewnej ręki. To techniczne fundamenty stają się podwalinami jego późniejszej transformacji w świat portretu. Do 1841 roku proces ten dobiega końca; artysta pracuje już jako malarz w Bostonie, odchodząc od metalurgii swojej młodości ku subtelnym niuansom, jakie oferuje olej na płótnie.

Życie w pracowni malarza połowy XIX wieku to nieustanna obserwacja. Willard ostatecznie opuszcza gwar Bostonu, aby powrócić do Sturbridge i założyć studio na własnej posesji. To tutaj model wkracza w jego domenę, aby uwiecznić swoją podobiznę. Jest człowiekiem swojej epoki, poruszającym się na styku tradycyjnego malarstwa olejnego oraz rodzącej się, mechanicznej sztuki, jaką jest fotografia. Nie używa aparatu, aby zastąpić własną rękę, lecz by wspomóc proces przygotowań, ustawiając modeli w konkretnych pozach i oświetleniu – często naśladując światło górne własnego studia – aby przyspieszyć sesję malarską.

Twarz narodu

Trajektoria kariery Willarda znajduje swoją najważniejszą kotwicę w jednej, głębokiej podobiznie. W 1864 roku maluje on portret Abrahama Lincolna. To konkretne dzieło, olej na płótnie, ukazuje Prezydenta w czasie ogromnych niepokojów narodowych. Obraz ten niesie ze sobą ciężar wykraczający poza ramy płótna, stając się ostatecznie wizualnym wzorcem dla monety Lincoln. Jest to moment, w którym zdolność artysty do uchwycenia rysów twarzy spotyka się z wymogami narodowej pamięci.

Jego repertuar wykracza jednak poza to pojedyncze osiągnięcie. Choć sława Willarda opiera się głównie na umiejętności oddawania ludzkiej twarzy, jego ręka kreśliła również obrazy świata natury. W jego dorobku odnajdziemy:

• Portrety wybitnych postaci i modeli,
• Pejzaże,
• Studia kompozycyjne wykorzystujące pomoc fotograficzną.

Dziedzictwo i kolekcja z Worcester

Ostatnie lata życia Willarda spędza w Worcester, gdzie odchodzi w 1904 roku. Jego życie zawodowe, które rozpoczęło się od jubilerskiej precyzji, a ewoluowało w stronę psychologicznej głębi portretu, pozostawia po sobie namacalną historię. Jego pracownia i znajdujące się w niej przedmioty nie znikają wraz ze śmiercią artysty; zamiast tego zostają przekazane jego przyjacielowi, Stephenowi Salisbury'emu III. Ten akt sprawia, że jego narzędzia, szkice i ukończone dzieła pozostają nienaruszone dla celów publicznej nauki. Ostatecznie kolekcje te znajdują swój stały dom w Worcester Art Museum, zachowując pamięć o przejściu od kowalskiego rodowodu do udokumentowanej historii amerykańskiego malarstwa.