Self-Portrait 7 Αντιγραφή ελαιογραφίας με χειρό painted τεχνική

Πρώιμη Ζωή, Οικογένεια και Εκπαίδευση

Ο Φράνκις Μπέικον γεννήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 1909, στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας. Μεγάλωσε σε ένα σπίτι στην ιρλανδική αιθάλη, ως γιος ενός εκπαιδευτή ιπποδρόμων. Η παιδική του ηλικία χαρακτηρίστηκε από έναν σωματικό αγώνα· εμφάνιζε σοβαρή ασθένεια των πνευμόνων, μια κατάσταση που καθιστούσε την αναπνοή μια δύσκολη και επίπονη διαδικασία. Επίσης, βίωσε ένα έντονο αίσθημα περιορισμού κατά τα νεαρά του χρόνια, θυμίζοντας πώς η οικιακή κουζινάρα τον έκλεινε σε σκοτεινές ντουλάπες για μεγάλα διαστήματα. Αυτό το αίσθημα ασφυξίας και ο τρόμος που προκαλούσε το κρύψμα των μελών της οικογένειας σε κλεισμένους χώρους κατά την περίοδο της ιρλανδικής επανάστασης, άφησαν μια ανεξίτητη εντύπωση στα πρώτα του χρόνια.

Η εκπαίδευσή του ήταν σε μεγάλο βαθμό ιδιωτική, διδακτόρια από διδάσκους στο σπίτι και όχι σε ένα παραδοσιακό σχολείο. Αυτή η ασυνήθιστη ανατροφή σήμαινε ότι δεν ακολούθησε ποτέ την τυπική διαδρομή μιας καλλιτεχνικής μαθητείας. Στην ηλικία των δεκαέξι, η ανησυχία της νεότητας τον οδήγησε να εγκαταλείψει το σπίτι του στην αγροτική Ιρλανδία για να αναζητήσει την τύχη του στο Λονδίνο. Άφιξε στην πόλη στα δεκαεπτά του, επιβιώνοντας με μια προκαταβολή που του παρέδιδε η μητέρα του, καθώς προσπαθούσε να βρει το δρόμο του μέσα στις πολυπλοκότητες της αστικής ζωής.

Η Ζωή στο Λονδίνο, το Βερολίνο και το Παρίσι

Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, ο Φράνκις Μπέικον ήταν ένας άνθρωπος σε συνεχή κίνηση. Περιπλανόταν στους δρόμους του Λονδίνου, του Βερολίνου και του Παρισιού, ζώντας μια ζωή που συχνά ήταν τόσο ταραγμένη όσο και οι πόλεις που κατοικούσε. Το 1928 εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο, βρισκόμενος στο επίκεντρο της μποέμ σκηνής της πόλης. Ήταν μια περίοδος περιπλάνησης και επιβίωσης, χαρακτηρισμένη από μια ανησυχητική ενέργεια καθώς μετακινούνταν ανάμεσα σε αυτά τα ευρωπαϊκά κέντρα. Ζούσε με μια επιδρομή από τη μητέρα του και αναλαμβάνε διάφορες δουλειές για να καλύψει τα έξοδά του.

Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, η επαγγελματική του ζωή ήταν στενά συνδεδεμένη με τον κόσμο του σχεδιασμού εσωτερικών χώρων και της διακόσμησης. Πέρασε πολύ χρόνο εργαζόμενος με υφές και σχήματα, δημιουργώντας δομημένα αντικείμενα για τα σπίτια των άλλων. Ωστόσο, μια καθοριστική στιγμή ήρθε κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στο Παρίσι στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Επισκέφθηκε μια έκθεση με έργα του Πικάσο και η θέασή τους άλλαξε εντελώς την πορεία του. Ο τρόπος με τον οποίο ο Πικάσο χειριζόταν την ανθρώπινη μορφή —αντιμετωπίζοντάς την ως κάτι οργανικό και οστικό— του πρόσφερε έναν νέο τρόπο να βλέπει τον κόσμο. Αποφάσισε να εγκαταλείψει τον σχεδιασμό για να αφιερωθεί στη ζωγραφική, μια επιλογή που θα οριστεί το υπόλοιπο της ζωής του.

Σχεδιασμός Εσωτερικών Χωρών και Πρώιμη Καριέρα

Πριν ο κόσμος τον αναγνωρίσει ως ζωγράφο, ο Φράνκις Μπέικον αφιέρωσε τα πρώτα του επαγγελματικά χρόνια εργαζόμενος ως σχεδιαστής εσωτερικών χώρων και διακοσμητής. Αυτή ήταν μια πρακτική και δομημένη περίοδος της ζωής του, η οποία έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τα ταραγμένα χρόνια που πέρασε περιπλανόμενος στο Λονδίνο, το Βερολίνο και το Παρίσι. Δεν ακολούθησε την παραδοσιακή διαδρομή ενός καλλιτέχνη, παρακάμπτοντας πλήρως τις σχολές τεχνών και τα επίσημα μαθητεία. Αντίθετα, ήταν ένας αυτοδίδακτος άνθρωπος που έμαθε μέσα από την άμεση παρατήρηση και την πρακτική εργασία στον διαμόρφωση των φυσικών χώρων.

Η εργασία του στον σχεδιασμό ήταν μακριά από δευτερεύουσα. Συνέβαλε στην αισθητική της εποχής δημιουργώντας χαλιά Royal Wilton που φέρουν αφηρημένα μοτίβα. Το μάτι του για τη μορφή επεκτάθηκε σε διάφορα αντικείμενα και έπιπλα σπιτιού, συμπεριλαμβανομένων pouffes από δέρμα σκώλας, ράφια κοκτέιλ και διαχωριστικά δωματίων. Σχεδίασε επίσης καρέκλες, χρησιμοποιώντας συχνά σωληνώδη ατσάλι και γυαλί για να δημιουργήσει σιλουέτες που έφεραν μια μοντέρνα και γεωμετρική αίσθηση. Αυτά τα πρώτα χρόνια του προσέφεραν μια βαθιά κατανόηση της δομής και του τρόπου με τον οποίο τα αντικείμενα καταλαμβάνουν έναν χώρο.

Αυτό το υπόβαθρο στον διακοσμητισμό άφησε ένα αμείωτο αποτύπωμα στην επόμενη προσέγγισή του στον καμβά. Οι γεωμετρικές μορφές και οι αρχιτεκτονικές πλαισιώσεις που κάποτε κατασκεύαζε για τους χώρους κατοικίας, τελικά μεταμορφώθηκαν στις διαφανείς κλουβίδες και τις χωρικές δομές που θα οριστούν τα έργα του. Μετακινήθηκε από τον σχεδιασμό των φυσικών περιβαλλόντων που κατοικούσαν οι άνθρωποι, στην δημιουργία των ψυχολογικών χώρων που παγίδευαν τα υποκείμενά του. Ακόμα και όταν εγκατέλειψε τον σχεδιασμό για το πινέλο, η αίσθηση της κατασκευής παρέμεινε πάντα παρούσα.

Τεχνική και Καλλιτεχνικό Στυλ

Η προσέγγιση του Φράνκις Μπέικον στον καμβά ήταν σωματική και άμεση. Δούλευε με λάδια και μεγάλες βουρτσές, εφαρμόζοντας το χρώμα με έναν τρόπο που φαινόταν βαρύ και επείγον. Τα χρώματά του ήταν συχνά λεκιασμένα και βίαια, χρησιμοποιημένα για να αφαιρέσουν κάθε αίσθημα διακοσμητικής άνεσης. Μέσω αυτής της μεθόδου, δημιούργησε μορφοποιημένες εικόνες που εκφράζουν ένα βαθύ αίσθημα απομόνωσης, βιαιότητας και τρόμου. Δεν στοχεύεσε στην κομψή τελεσιτεία της παραδοσιακής πορτρέτας, προτιμώντας αντίθετα να αγγίξει την ωμή αίσθηση του να είσαι ζωντανός και ευάλωτος.

Για να οργανώσει αυτά τα έντονα συναισθήματα, χρησιμοποιούσε συχνά ένα συγκεκριμένο δομικό στοιχείο. Εφαρμόζωνε ένα κυβικό, αρχιτεκτονικό σύστημα πλαισίωσης, γνωστό ως χωρικό πλαίσιο (space-frame). Αυτές οι γεωμετρικές κατασκευές λειτουργούσαν σαν διαφανείς κλουβιά, παγιδεύοντας τα υποκείμενά του μέσα σε έναν καθορισμένο, συχνά κλειστοφοβικό χώρο. Τοποθετώντας τις μορφές μέσα σε αυτές τις άκαμπτες δομές, ήταν σε θέση να συγκεντρώσει την εικόνα και να αναγκάσει τον θεατή να αντιμετωπίσει την απομόνωση του υποκειμένου. Αυτή η τεχνική τον βοήθησε να απομακρυνθεί από την απλή αφήγηση, εστιάζοντας αντίθετα στην εσωτερική, σωματική επίδραση της ανθρώπινης μορφής.

Βρήκε επίσης έναν τρόπο να χρησιμοποιήσει την παραδοσιακή θρησκευτική εικονογραφία χωρίς το βάρος της πίστης. Χρησιμοποίησε την έννοια του σταυρού ως ένα σκελετικό πλαίσιο, μια δομική στήριξη πάνω στην οποία μπορούσε να ανάρτησει συγκεκριμένες αισθήσεις μαρτύρησης. Αυτό του επέτρεψε να εξερευνήσει την ανθρώπινη κατάσταση μέσα από το πρίσμα της σωματικής και ψυχολογικής δυσφορίας. Το έργο του βασιζόταν συχνά σε αυτά τα σκελετικά πλαίσια για να αντέξει το βάρος των παραμορφωμένων και στρεβλωμένων φιγούρων του.

• Three Studies for Figures at the Base of a Crucifixion (1944)
• Study for a Portrait (1952)

Κύρια Έργα και Βασικά Θέματα

Το έργο του Φράνκις Μπέικον συχνά φάνταζε ως μια προσπάθεια επεξεργασίας της βαριάς και ανησυχητικής ατμόσφαιρας του mid-twentieth century. Το 1945, παρουσίασε το Three Studies for Figures at the Base of a Crucifixion, ένα έργο που βοήθησε στην καθιέρωση της φήμης του. Δεν χρησιμοποίησε τη σταύρωση για θρησκευτική ευλάβεια, αλλά ως μια δομική σκελετική υποδομή για να ανάρσει αισθήματα μαρτύριας. Ενδιαφερόταν για το πώς η ανθρώπινη μορφή θα μπορούσε να παραμορφωθεί ώστε να εκφράσει την ωμή πραγματικότητα της ύπαρξης, αναζητώντας συχνά έμπνευση στις μελέτες κίνησης του Eadweard Muybridge για να κατανοήσει πώς το σώμα κινείται και διασπείρεται.

Η εμμονή του με το ουρλιάγισμα έγινε ένα επαναλαμβανόμενο στοιχείο της οπτικής του γλώσσας. Βρήκε ένα συγκεκριμένο είδος τρόμου στο ουρλιάζον πρόσωπο που εμφανίζεται στην ταινία Battleship Potemkin του Sergei Eisenstein, και μετέφερε αυτή την εσωτερική, σωματική αντίδραση στον καμβά. Αυτό το μοτίβο έφτασε στην κορύφωσή του στη σειρά έργων του γνωστή ως The Screaming Popes, που δημιουργήθηκε μεταξύ 1949 και mediados της δεκαετίας του 1950. Σε αυτά τα πίνακες, πήρε την αξιοπρεπή εξουσία του Portrait of Pope Innocent X του Velázquez και την αφαίρεσε, μετατρέποντας την παπική μορφή σε ένα εφιαλτικό φάντασμα υστερικής φόβου.

• Three Studies for Figures at the Base of a Crucifixion (1944)
• The Screaming Popes (1949–mid-1950s)