Istorija Harvard Art Museums
Harvard Art Museums postoje kao integralni deo Univerziteta Harvard. Današnji oblik ove institucije nastao je 1983. godine integracijom tri zasebna entiteta. Ova unifikacija spojila je Fogg Museum, osnovan 1895. godine, Busch-Reisinger muzej, utemeljen 1903. godine, i Arthur M. Sackler muzej, koji je osnovan 1985. godine.
Poreklo ovih kolekcija odražava dugogodišnju posvećenost naučnom proučavanju i očuvanju ljudskog izražavanja. Iako su muzeji nekada bili odvojeni, njihova konačna konsolidacija stvorila je jednu, kohezivnu instituciju. Godine 2008. naziv institucije je pojednostavljen, a reč Univerzitet je izbačena iz zvaničnog naziva.
Prisustvo ovih dela na kampusu u Kembrižu omogućava neprekidan dijalog između različitih era i tradicija. Svaki muzej unutar kompleksa doprinosi celini iz specifičnog ugla, krećući se od temeljnih studija devetnaestog veka do novijih nabavki. Istorija ovog mesta predstavlja proces postepene akumulacije i konačnog strukturnog jedinstva.
Arhitektonski dizajn i stakleni krov
Fizičko prisustvo institucije Harvard Art Museums oblikovano je rukom Renza Pijana. Njegov dizajn za renovirani objekat na adresi 32 Quincy Street ujedinio je tri muzeja u jedan koherentan prostor. Ova strukturna integracija povećala je dostupni galerijski prostor za čak 40%. Arhitektura teži da osvetli prošlost putem savremene inovacije, stvarajući neprekidan prelaz između istorijskog poštovanja i moderne forme.
Najupečatljiviji element ovog arhitektonskog dela predstavlja skraćeni piramidalni krov. Ova kruna obložena staklom kao da lebdi iznad dvorišta. Dok sunčeva svetlost prolazi kroz strukturu, ona prožima unutrašnje galerije mekom, prirodnom svetlošću. Ova transparentnost stvara živi naboj između umetnosti koja se nalazi unutra i sveta koji nas okružuje, čineći čin posmatranja umetnosti iskustvom koje se prožima sa samom prirodom.
Kolekcija Fogg Muzeja
Kao temelj celokupnog kompleksa, Fogg Museum nosi nasleđe čije se korenižu još u 1873. godinu. Ova kolekcija uživa svetsku slavu zbog svojih zapadnih slika, pružajući prostor u kojem se težina istorije oseća kroz prisustvo originalnih dela. Unutar ovih zidova otkrivaju se božanske proporcije italijanske renesanse, posebno kroz remek-dela Botticellija i Rafaela. Ove slike postoje kao fizičke entitete koji osvajaju pažnju posmatrača svojom kompozicijom i istorijskim značajem.
Pored platana velikih dimenzija, muzej čuva i značajnu kolekciju crteža i fotografija. Ova dela nude intimniji susret sa umetničkom rukom i evolucijom vizuelne percepcije. Preciznost linije ili suptilna gradacija fotografskog printa pružaju tihi kontrapunkt monumentalnim slikama. U ovoj kolekciji nalaze se sledeća dela:
- Kuća carinika, Varenjevill, oko 1870. – Claude Monet
- Le Stryge, 1853. – Charles Meryon
- Bez naslova, 1960. – Hedda Sterne
Dubina ove kolekcije omogućava proučavanje načina na koji su svetlost i forma interpretirane kroz vekove. Stajati pred ovim objektima znači biti svedok razvoja zapadne umetnosti kroz njene najfundamentalnije elemente.
Arthur M. Sackler Museum
Arthur M. Sackler Museum otvara prozor ka umetničkim tradicijama Azije, islamskog sveta i drevnog Bliskog istoka. Unutar ovog prostora, fokus se prebacuje na delikatnu preciznost kineske kaligrafije i tiho prisustvo japanskih printova. Ovi predmeti postoje kao fizički tragovi dugovečnih estetskih praksi, nudeći direktan susret sa rukom stvaralaca iz različitih era i geografskih područja.
Obim ove kolekcije proteže se sve do drevnog Bliskog istoka, gde materijalni ostaci prošlih civilizacija počivaju u tišini. Kao deo šireg repozitorijuma koji sadrži približno 250.000 objekata svih vrsta medija, ovaj muzej omogućava proučavanje načina na koji su se forma i funkcija razvijale kroz različite kulturološke prizme. Prisustvo ovih dela poziva na polagano posmatranje suptilnih varijacija u liniji i materijalu koje definišu ove tradicije.
Remek-dela umetničke kolekcije
Prisustvo dela kao što je Claude Monet-ovo House of the Customs Officer, Varengeville nudi jedinstven susret sa svetlošću francijske obale. Ne далеко od toga, atmosfera se menja ka psihološkoj težini dela Charles Meryon-a pod nazivom Le Stryge, stvorenog 1853. godine. Ova dela postoje kao fizički sidra unutar galerija, zahtevajući tiho posmatranje načina na koji pigment spaja sa površinom platna.
Kolekcija čuva značajne primere japanske i istočnoazijske tradicije koji pozivaju na sporiji tempo posmatranja. Suzuki Kiitsu-jevo Mount Fuji and Mount Tsukuba iz 1835. godine i njegovi Cranes iz 1820. godine demonstriraju preciznu vladavinu forme. Oni stoje uz delikatne kompozicije Hishikawa Moronobu-ovog Early Evening at a Yoshiwara Inn, koji datira oko 1600. godine, kao i sezonsku jasnoću pronađenu u Tawaraya Sorai-ovom Autumn Maple Trees iz 1700. godine. U ovim delima postoji specifična tišina koja opstaje kroz vekove.
Druga dela zahtevaju fokus na pokret i prirodni svet. Soga Shohaku-ovo Race at Uji River iz 1764. godine hvata osećaj zamaha, dok Kamisaka Sekka-ov Momoyogusa (Flowers of a Hundred Worlds) iz 1909. godine pruža studiju botaničkog detalja. Stajati pred ovim objektima znači svedočiti specifičnostima različitih era i raznolikim načinima na koje su umetnici prenosili svet na ravan platna.
Istraživanje i naučna čuda
Ova institucija funkcioniše kao centar za rigorozna istraživanja, u okviru kojeg se nalaze četiri različita istraživačka centra koji pružaju podršku njenim ogromnim kolekcijama. Centar Straus za konzervaciju i tehnička istraživanja, osnovan 1928. godine, fokusiran je na očuvanje i naučnu analizu umetničkih predmeta. Ova posvećenost tehničkom razumevanju dodatno se unapređuje kroz rad Centra za tehničko proučavanje moderne umetnosti, osnovanog 2002. godine, kao i kroz arheološka istraživanja u Sardisu, koja su aktivna još od 1958. godine.
Na raskršetku umetnosti i prirodne istorije, nalaze se legendarni Stakleni cvetovi, koji predstavljaju jedinstveno prisustvo u ovom prostoru. Ovi botanički modeli, koje je pedantno izradila porodica Blashka, nude precizno proučavanje biljnog vida kroz staklo. Oni predstavljaju onaj redak trenutak u kojem se naučna tačnost i umetnička veština stapaju, pružajući fizički zapis botaničkih formi koji ostaje nepromenjen kroz decenije.
Poseta muzeju Harvard Art Museums
Smešten na adresi 32 Quincy Street u Kembrižu, Masačusets, ova institucija otvara svoja vrata posetiocima od utorka do nedelje, pružajući svima besplatan pristup umetničkim blagima. Glavna zgrada prostire se na 204.000 kvadratnih stopa, obuhvajući prostor za javne izložbe, učionice i istraživačke laboratorije, pored prostora namenjenih konzervaciji i drugim ključnim funkcijama. Unutar ove impresivne strukture, oko 43.000 kvadratnih stopa je posvećeno isključivo izložbenom prostoru, omogućavajući dublju povezanost sa umetnošću.
Fizičko prisustvo muzeja nudi priliku za tihi, intimni susret sa delima koja su sačuvano zahvaljujući vekovima stručnog i naučnog truda. Čovek može pronaći sebe ispred delikatne preciznosti japanskih printova ili pred teksturiranim potezima četkice na impresionističkim platnima. Prostranost samog objekta pruža dovoljno mesta za slobodno kretanje između različitih kolekcija smeštenih unutar ovog kompleksa.
- Mount Fuji, oko 1802. – Tani Bunchō
- Cranes, 1820. – Suzuki Kiitsu
- Autumn Maple Trees, 1700. – Tawaraya Sorai
