Życie poświęcone literaturze i krytyce
Teofil Gautier był postacią niezwykle wielowymiarową – francuskim poetą, dramaturgiem, powieściopisarzem, dziennikarzem oraz wybitnym krytykiem sztuki i literatury. Urodzony w Tarbes, w departamencie Hautes-Pyrénées na południowym zachodzie Francji, z czasem przeniósł się do tętniącego życiem Paryża, gdzie kształtował swój intelektualny horyzont. Jego edukacja, odbywająca się w prestiżowych Collège Louis-le-Grand oraz Collège Charlemagne, położyła fundamenty pod niezwykłą wrażliwość estetyczną. W trakcie swojej błyskotliwej kariery regularnie współtworzył liczne czasopisma, stając się przede wszystkim cenionym felietonistą La Presse, by później objąć funkcję dyrektora Revue de Paris oraz redaktora L’Artiste. Jego pióro gościło również na łamach Le Moniteur universel.
Gautier był człowiekiem świata, nieustannie poszukującym inspiracji w dalekich krainach. Jego liczne podróże prowadziły przez:
- Hiszpanię
- Włochy
- Rosję
- Egipt
- Algierię
Twórczość literacka i teatralna
Jako pisarz, Gautier stworzył niezwykle bogaty i różnorodny dorobek, który zachwycał formą i głębią. Jego poezja, przepełniona dbałością o detal, obejmowała dzieła takie jak Poésies, Albertus, La Comédie de la Mort, España oraz Émaux et Camées. W prozie natomiast mistrzowsko poruszał się między różnymi gatunkami: od romansu historycznego w Mademoiselle de Maupin, przez fantastyczną opowieść Eldorado, ou Fortunio, aż po powieść historyczną Le Roman de La Momie i pełną przygód Captain Fracasse. Nie można zapomnieć o jego literaturze podróżniczej, która stanowiła intymny zapis jego wypraw.
W świecie teatru i tańca jego nazwisko zapisało się na kartach historii dzięki genialnym scenariuszom, wśród których najjaśniejszą gwiazdą pozostaje słynny balet Giselle. Jego dorobek dramatyczny obejmował tak różnorodne sztuki jak Une Larme du diable, Le Tricorne enchanté, La Fausse Conversion czy Pierrot Posthume. Nie mniej istotna była jego rola w świecie sztuk pięknych – w 1862 roku został wybrany na przewodniczącego Société Nationale des Beaux-Arts, co stanowiło najwyższy wyraz uznania dla jego krytycznego oka i estetycznego wyczucia.
