Nowojorski tygiel: Francis Bacon i lata pięćdziesiąte
Dekada lat pięćdziesiątych XX wieku stała się świadkiem tektonicznych zmian w krajobrazie sztuki zachodniej, napędzanych głównie przez grupę amerykańskich malarzy, którzy odrzucili ustalone normy europejskiej tradycji, by wykuć wyraźnie nowoczesną estetykę. Wśród tych postaci Francis Bacon jawi się jako monumentalna, często niepokojąca obecność – człowiek nawiedzany przez własne doświadczenia, które przekłada na płótna nasycone pierwotnymi emocjami i wizceralnymi obrazami. Jego podróż przez tę przełomową erę to droga nieustannych poszukiwań, naznaczona zarówno głębokimi osobistymi zmaganiami, jak i coraz szerzej uznawanym geniuszem.
Wczesne lata Bacona ukształtowały złożone życie rodzinne, przerywane tragedią i wygnaniem. Po śmierci ojca w 1929 roku rodzina przeniosła się do RPA, gdzie spędził formacyjne lata zanurzony w tamtejszych krajobrazach i dzikiej przyrodzie – doświadczenie to wywarło głęboki wpływ na jego późniejszą twórczość. Surowe piękno afrykańskich równin, z ich ogromem i wpisaną w nie przemocą, stało się powracającym motywem, manifestującym się w takich obrazach jak Studium postaci w krajobrazie (1952), gdzie ludzka forma zostaje pochłonięta przez przytłaczającą potęgę natury. Ta wczesna konfrontacja z surowymi elementami egzystencji miała później zaowocować przedstawieniami ludzkości odartej ze wszystkiego, stającej twarzą w twarz z własną śmiertelnością i kruchością.
Powracając do Anglii w 1953 roku, Bacon znalazł się w wirze burzliwego życia osobistego – naznaczonego gwałtownym związkiem z Ericiem Hallem, a następnie namiętnym, lecz ostatecznie niszczycielskim romansem z Peterem Lacy. Te intensywne przeżycia emocjonalne napędzały jego twórczość, pchnąwsą go do eksploracji tematów seksualności, przemocy i mrocznych aspektów ludzkiej natury. Okres ten przyniósł zmianę w jego stylu, odchodząc od bardziej figuratywnych prac z wczesnego etapu kariery w stronę coraz bardziej zdeformowanych i pofragmentowanych postaci – co stanowiło bezpośrednie odbicie jego własnego stanu psychicznego.
Figura ludzka pod oblężeniem
Połowa lat pięćdziesiątych stanowiła kluczową fazę w rozwoju artystycznym Bacona. Zaczął on systematycznie konfrontować się z figurą ludzką, nie jako z idealizowaną reprezentacją, lecz jako tematem przepełnionym lękiem i bólem. Seria siedmiu obrazów, Człowiek w błękicie I-VII (1954), stanowi przykład tego podejścia – redukcyjny portret pojedynczej męskiej formy oddanej w surowych błękitach na ciemnym tle, przywołujący poczucie izolacji i uwięzienia. Dzieło to zostało zainspirowane mężczyzną, który pozował mu w Imperial Hotel w Henley-on-Thames, lecz szybko wykroczyło poza ramy zwykłego portretu, stając się studium stanów psychicznych.
Jednocześnie Bacon podszedł do tematu aktu z nową intensywnością. Obrazy Dwie figury (1953) oraz Dwie figury w trawie (1954) przedstawiają splecione męskie akty, które są zarazem uwodzicielskie i niepokojące. Postacie te nie są prezentowane jako obiekty pożądania, lecz raczej jako ucieleśnienia pierwotnych instynktów – odzwierciedlenie własnej fascynacji Bacona seksualnością i jej mrocznym, destrukcyjnym potencjałem. Co istotne, prace te czerpały obficie z fotograficznych studiów ruchu Eadwearda Muybridge'a (*Ludzka figura w ruchu*, 1901), które artysta uważał za nieodzowny wizualny słownik. Dynamizm uchwycony w obrazach Muybridge’a dostarczył Baconowi ram dla jego eksploracji ruchu i gestu, przekładając fizyczność zapasów na potężną metaforę ludzkich relacji.
Wpływy i kręgi artystyczne
Artystyczna trajektoria Bacona była nierozerwalnie związana z tętniącą życiem sceną artystyczną powojennego Londynu. Przemieszczał się między pracowniami, często wypożyczonymi lub tymczasowymi, znajdując wsparcie i braterstwo wśród współczesnych mu artystów, takich jak Peter Pollock, Paul Danquah czy później Sima Kiritz. W jego kręgu znajdowały się wybitne postaci, m.in. Muriel Belcher, John Deakin, John Minton, Michael Andrews oraz Frank Auerbach – konstelacja twórców, których łączyło wspólne dążenie do przesuwania granic ekspresji artystycznej.
Jego międzynarodowa reputacja zaczęła rosnąć właśnie w tym okresie. W 1954 roku wystąpił u boku Bena Nicholsona i Luciana Freuda w brytyjskim pawilonie na Biennale w Wenecji, co przyniosło mu znaczące uznanie w europejskim świecie sztuki. Organizował również swoje pierwsze wystawy indywidualne w Nowym Jorku (195ło) oraz Paryżu (1957), umacniając swoją pozycję jako czołowej postaci epoki. Co ciekawe, celowo unikał osobistego uczestnictwa w samym Biennale w Wenecji, woląc pozostać w Londynie i kontynuować swoje artystyczne poszukiwania.
Transformacja techniki
Do 1957 roku malarstwo Bacona przeszło dramatyczną przemianę – zwrot ku odważniejszym kolorom i grubszemu, bardziej szorstkiemu nakładaniu farby, co stało się uderzliwie widoczne podczas jego wystawy w Hanover Gallery w marcu tego roku. Ta ewolucja była podyktowana koniecznością, wynikającą z chęci dotrzymania terminów wystawy, ale stanowiła również pogłębienie zaangażowania w podejmowaną tematykę. Sześć obrazów inspirowanych dziełem Van Gogha Malarz na drodze do Tarascon (1888), w tym jeden namalowany rok wcześniej, zaprezentowało to nowe podejście – charakteryzujące się pofragmentowanymi formami i intensywnymi kontrastami barwnymi.
Pozostałe trzy prace zostały ukończone w wielkim pośpiechu, podczas gdy dwie ostatnie dodano później. Ten przyspieszony proces odzwierciedlał istniejący już trend ku większej fizyczności i bezpośredniości w technice Bacona. Jego pociągnięcia pędzla stały się bardziej zdecydowane, kolory bardziej żywe, a cała estetyka surowsza i bardziej wizceralna. Ta transformacja zwiastowała nie tylko ewolucję stylu, ale także pogłębiające się oddanie wyrażaniu burzliwych emocji, które definiowały jego życie i twórczość – ostatecznie pieczętując miejsce Francisa Bacona jako jednego z najważniejszych i najbardziej wstrząsających artystów XX wieku.
