1
Design for a painting in the family grave at the cemetery of Montmartre
Ręcznie malowana reprodukcja olejowa od $206 41 × 24 cm
Rozmiar zgodny z oryginałem $328 100 × 50 cm Zamów w oryginalnym rozmiarze →
Najsłynniejszym obrazem Cornelia Scheffer jest Design for a painting in the family grave at the cemetery of Montmartre, znajdujący się w Dordrechts Museum w Dordrecht. Nasz katalog zawiera 1 dzieł autorstwa Cornelia Scheffer; poniższych 1 to te, na które świat patrzy najczęściej – każde z podaniem roku powstania, muzeum, w którym się znajduje, oraz uzasadnieniem jego znaczenia.
Ranking oparty na naszym wskaźniku popularności, który łączy liczbę wyszukiwań, wizyt oraz zamówień dla każdego dzieła. Aktualizacja: Listopad 2026. Każde arcydzieło na tej stronie można zamówić jako ręcznie malowaną reprodukcję olejną o jakości muzealnej lub jako wysokiej jakości wydruk artystyczny, w wybranym przez Ciebie rozmiarze.
Muzeum, w którym znajduje się najwięcej obrazów prezentowanych na tej stronie.
| Muzea | Miasto | Dzieła artysty Cornelia Scheffer | Obrazy z tej listy |
|---|---|---|---|
 Dordrechts Museum |
Dordrecht | 1 | Design for a painting in the family grave at the cemetery of Montmartre |
Design for a painting in the family grave at the cemetery of Montmartre
Nasz katalog zawiera 1 dzieł autorstwa Cornelia Scheffer.
Większość z nich znajduje się w Dordrechts Museum (Dordrecht). Powyższa tabela zawiera listę muzeów po kolei.
Tak. Każdy obraz na tej stronie można zamówić jako ręcznie malowaną reprodukcję olejną o jakości muzealnej lub jako wysokiej jakości wydruk artystyczny w wybranym przez Ciebie rozmiarze, bezpośrednio ze strony danego dzieła.
Urodzona w Paryżu we Francji 29 lipca 1830 roku, Cornelia Scheffer wkroczyła w świat głęboko ukształtowany przez twórczą energię swojego ojca, artysty Ary'ego Scheffera. Jej najwcześniejsze lata upłynęły z dala od tętniących życiem ulic stolicy, gdyż początkowo wychowywała się w ciszy i spokoju prowincji. Ta wczesna izolacja została przerwana, gdy dziewczynka miała sześć lat, kiedy to powierzono ją opiece babki ze strony ojca, Cornelii Scheffer-Lamme.
W miarę dorastania, powołanie ojca stawało się nieodłącznym elementem jej codziennego życia. Większość czasu spędzała w murach jego pracowni położonej przy rue Chaptal, w tętniącej życiem dzielnicy Nouvelle Athènes. W tym zakątku Paryża atmosfera była przesycona obecnością sztuki i ruchem wielu twórców. To właśnie tutaj, pośród narzędzi i światła rozświetlającego warsztat ojca, młoda Cornelia zaczęła chłonąć niuanse kompozycji i formy, które miały zdefiniować jej własną ścieżkę jako artystki i projektantki.
Jej dłonie z taką samą biegłością formowały glinę i kamień, jak i prowadziły ołówek. Cornelia odnalazła swoje powołanie w subtelnych sztukach, takich jak rysunek, ceramika i rzeźba, często pracując w twórczej atmosferze panującej w studiu ojca. Posiadała szczególny talent do oddawania podobieństwa wybitnych postaci, tworząc kilka popiersi, które w trójwymiarowej formie ukazywały rysy jej ojca oraz pisarza Goethego. Poza tymi oryginalnymi rzeźbami, dążyła do zachowania wizualnego dziedzictwa swojej rodziny, tworząc kopie obrazów ojca i przenosząc jego pociągnięcia pędzla na medium malowanego kamienia.
W 1845 roku jej życie nabrało nowego kierunku, gdy wyszła za mąż za René Marjolina, chirurga w szpitalu Sainte-Marguerite. Mimo wymagań, jakie stawiało życie domowe, jej twórczy duch pozostał aktywny. W latach 60. XIX wieku zwróciła swoją uwagę na projektowanie różnorodnych naczyń. Te ceramiczne dzieła były na tyle znaczące, że Édouard Manet zdecydował się dodać do nich własne motywy kwiatowe, łącząc ich odrębne wrażliwości artystyczne. Jej praca nie była jedynie dekoracyjna; stanowiła dialog między formą a ornamentem.
Jednym z jej najważniejszych wkładów w sztukę publiczną była chęć upamiętnienia ojca. Gdy projekty pomnika dla niego w Dordrecht zaproponowano jako niewystarczająco realistyczne, Cornelia postanowiła wziąć sprawy w swoje ręce. Wspólnie z rzeźbiarzem Josephem Mezzarą zaprojektowała monument, który miał uchwycić jego prawdziwą esencję. Choć z powodu choroby nie mogła uczestniczyć w jego uroczystym odsłonięciu w 1862 roku, dzieło to pozostało jednym z najgłębszych osiągnięć w jej karierze.
Dziedzictwo Cornelii Scheffer przetrwało w kilku znaczących kolekcjach, często związanych z historią jej rodziny oraz jej więzami z Holandią. Dordrechts Museum zajmuje w tym kontekście wyjątkowe miejsce, będąc domem dla jednego z jej dzieł. Instytucja ta służy również jako repozytorium dla wielu dokonań jej ojca, gdyż artystka przekazała muzeum kilka jego prac, dbając o to, by ich wspólna historia pozostała nierozerwalnie spleciona w tych samych murach.
Poza zbiorami w Dordrecht, wiele jej własnych prac można odnaleźć w tym samym muzeum, co pozwala widzowi dostrzec jej rękę obok dzieł, które ocaliła ze studia ojca. Jej obecność w świecie sztuki jest wyczuwalna również w Rotterdamie, gdzie niektóre z jej prac znajdują się w Boijmans Van Beuningen Museum. Kolekcje te oferują możliwość spotkania ze śladami jej życia jako rzeźbiarki, malarki i projektantki poprzez obiekty, które stworzyła i dzieła, które zdecydowała się po sobie pozostawić.