1
Design for a painting in the family grave at the cemetery of Montmartre
Handgeschilderde olieverfreproductie vanaf $206 41 × 24 cm
Zelfde formaat als het origineel $328 100 × 50 cm Bestel in de originele afmetingen →
Het beroemdste schilderij van Cornelia Scheffer is Design for a painting in the family grave at the cemetery of Montmartre, in het Dordrechts Museum, Dordrecht. Onze catalogus bevat 1 werken van Cornelia Scheffer; de 1 hieronder zijn de werken die de wereld het meest bekijkt, elk met het jaartal, het museum waar het zich bevindt en de reden waarom het belangrijk is.
Gerangschikt op basis van onze populariteitsscore, die de zoekopdrachten, bezoeken en bestellingen voor elk werk combineert. Bijgewerkt in november 2026. Elk meesterwerk op deze pagina kan worden besteld als een handgeschilderde olieverfreproductie van museumkwaliteit of als een fine art print, in de door u gekozen afmeting.
Het museum met de meeste schilderijen op deze pagina.
| Museum | Stad | Werken van Cornelia Scheffer | Schilderijen uit deze lijst |
|---|---|---|---|
 Dordrechts Museum |
Dordrecht | 1 | Design for a painting in the family grave at the cemetery of Montmartre |
Design for a painting in the family grave at the cemetery of Montmartre
Onze catalogus bevat 1 werken van Cornelia Scheffer.
De meeste bevinden zich in Dordrechts Museum (Dordrecht). De bovenstaande tabel somt de musea één voor één op.
Ja. Elk schilderij op deze pagina kan worden besteld als een handgeschilderde olieverfreproductie van museumkwaliteit of als een fine art print, in de door u gekozen afmeting, via de eigen pagina van het schilderij.
Geboren in Parijs, Frankrijk, op 29 juli 1830, trad Cornelia Scheffer een wereld binnen die diepgaand was gevormd door de creatieve geest van haar vader, de kunstenaar Ary Scheffer. Haar eerste jaren werden doorgebracht ver weg van de bruisende straten van de hoofdstad, aangezien zij aanvankelijk in de rust van het platteland werd opgevoed. Deze vroege afzondering werd onderbroken toen zij zes jaar oud was; op dat moment werd zij toevertrouwd aan de zorg van haar paternale grootmoeder, Cornelia Scheffer-Lamme.
Naarmate zij groeide, werd de roep van het beroep van haar vader een onvermijdelijk onderdeel van haar dagelijks leven. Zij bracht een groot deel van haar tijd door binnen de muren van zijn atelier aan de rue Chaptal, in de levendige wijk Nouvelle Athènes. In deze hoek van Parijs was de atmosfeer doordrenkt van de aanwezigheid van kunst en de beweging van vele makers. Het was hier, te midden van de werktuigen en het licht van de werkplaats van haar vader, dat de jonge Cornelia de nuances van ontwerp en vorm begon te absorberen die haar eigen pad als kunstenaar en ontwerper zouden definiëren.
Haar handen waren even vaardig in het vormen van klei en steen als in het voeren van een potlood. Cornelia vond haar roeping in de delicate kunsten van het tekenen, keramiek en beeldhouwkunst, waarbij zij vaak werkte binnen de creatieve sfeer van het atelier van haar vader. Zij bezat een bijzonder talent voor het vastleggen van de gelijkenis van belangrijke figuren, waarbij zij verschillende bustes vervaardigde die de gelaatstrekken van haar vader en de schrijver Goethe in drie dimensies tot leven brachten. Naast deze originele sculpturen zocht zij ernaar de visuele erfenis van haar familie te bewaren door kopieën van de schilderijen van haar vader te maken, waarbij zij zijn penseelstreken vertaalde naar het medium van beschilderde steen.
In 1845 nam haar leven een nieuwe wending toen zij trouwde met René Marjolin, een chirurg in het hôpital Sainte-Marguerite. Ondanks de eisen van haar gezinsleven bleef haar creatieve geest actief. Tijdens de jaren 1860 richtte zij haar aandacht op het ontwerp van diverse potten. Deze keramische stukken waren zo opmerkelijk dat Édouard Manet besloot om zijn eigen bloemmotieven eraan toe te voegen, waardoor hun afzonderlijke artistieke gevoeligheden versmolten. Haar werk was niet louter decoratief; het was een dialoog tussen vorm en ornament.
Een van haar meest significante bijdragen aan de publieke kunst kwam voort uit de wens om de nagedachtenis aan haar vader te eren. Toen de ontwerpen die voorgesteld werden voor een monument voor hem in Dordrecht als onvoldoende levendig werden beschouwd, nam Cornelia het heft in eigen handen. Samen met de beeldhouwer Joseph Mezzara ontwierp zij een monument dat streefde naar het vastleggen van zijn ware essentie. Hoewel zij vanwege ziekte de inhuldiging in 1862 niet kon bijwonen, bleef het werk een diepgaand hoogtepunt in haar carrière.
De nalatenschap van Cornelia Scheffer blijft bewaard in verschillende belangrijke collecties, vaak verbonden aan de geschiedenis van haar familie en haar band met Nederland. Het Dordrechts Museum neemt in dit opzicht een belangrijke plaats in, aangezien het een van haar werken herbergt. Deze instelling dient tevens als bewaarplaats voor een groot deel van het oeuvre van haar vader, aangezien zij verscheidene van zijn werken aan het museum naliet, waardoor hun gedeelde geschiedenis binnen dezelfde muren verweven blijft.
Naast de collecties in Dordrecht zijn diverse van haar eigen werken te vinden in hetzelfde museum, waardoor een toeschouwer haar hand kan zien naast de stukken die zij uit het atelier van haar vader heeft gered. Haar aanwezigheid in de kunstwereld is ook voelbaar in Rotterdam, waar enkele van haar werken worden bewaard in het Boijmans Van Beuningen Museum. Deze collecties bieden een manier om de sporen van haar leven als beeldhouwer, schilder en ontwerper te ontmoeten via de objecten die zij creëerde en de stukken die zij heeft nagelaten.