ხატულა/ავტორი
დაბადების ადგილი Pontypool, United States of America
ბათის ბარკერის პასტორალური სული
მეცხრამეტე საუკუნის დასაწყისის რბილ, ტალღებად გადაბმულ ლანდშაფტებში, ცოტა სახელი თუ შეძლებდა ინგლისური სოფლის სიმშვიდის მომხიბვლელობის ისეთი ეფექტურად გადმოცემას, როგორც თომას ბარკერი. თავის თანამედროვეებსა და ხელოვნების ისტორიკოსებს შორის, როგორც ბათის ბარკერი, სიყვარულით იყო ცნობილი; ამ თვითნასწავរმა ოსტატმა სოფლის ცხოვრების რიტმული სიმარტივის დაჭერის იშვიათი ნიჭი გამოავლინა. 1769 წელს, ტროსნანტში, პონტიპულის სოფელთან ახლოს დაბადებული ბარკერის გზა უხეში ვალსიური ლანდშაფტებიდან ინგლისის დახვეწილសავე ხელოვნების წრეებამდე, ნედლი და შეუზღუდავი ტალანტის დასტურია. მიუხედავად იმისა, რომ მას არასოდეს მიუღია ფორმალური აკადემიური განათლება, კომპოზიციისა და სინათლის აღქმის უნარი ღრმად იყო განპირობებული ბუნებისადმი მთელი ცხოვრების მანძილზე გატაცებული ვნებით, რამაც მას საშუალება მისცა, დედამიწის ტექსტურები და ცის წარმავალი განწყობები ტილოზე საოცარი სენსიტიურობით გადაეტანა.
ბარკერის ცხოვრების ადრეული წლები მჭიდრო კავშირებით ხელოსნობას იყო აღსავსე. ბენჯამინ ბარკერის, იაპონური სადამსახურებლო ნივთების დეკორატორის, ვაჟად დაბადებული თომასი გარემოში ჩაფლული იყო, სადაც ხელოვნება და სარგებლიურობა ერთმანეთს ხვდებოდა. დეკორატიულ ხელოვნებაში ამ ადრეულმა გამოცდილებამ, სავარაუდოდ, განაპი່ນა დეტალებისადმი მისი განსაკუთრებული ყურადღება და შემდგომში ლითოგრაფიაში მოხსენებული ოსტატობა. როდესაც თექვსმეტი წლის ასაკში მისი ოჯახი ელეგანტურ ქალაქ ბათში გადავიდა, ჩარლზ სპაკმენის მხარდაჭერამ ახალგაზრდა ხელოვანს vital ფანჯარა ತೆರೆშ პირდაპირ ხელოვნების ფართო სამყადროში. ამ ფორმირების წლებში ბარკერი დიდ დროს ატარებდა ძველი ოსტატების შესწავლაში, განსაკუთრებით კი დचური და ფლამენდური ტრადიციების კვლევაში, რითაც დახვეწდა ტექნიკას, რომელიც კლასიკურ სტრუქტურას ორგანულ, მუდამ მცხუნგავ სიცოცხლესთან აბალანსებდა.
სინათლისა და ლანდშაფტის მემკვიდრეობა
ბარკერის მხატვრული იდენტობა წარუვალად იყო ფორმირებული თომას გეინსბეროს გავლენით. თავისი წინამორბედის მსგავსად, ბარკერმა თავისი ჭეშმარიტი მოწოდება იდილიური ლანდშაფტებისა და „ფანტაზიური სურათების“ აღწერაში იპოვა, რომლებიც პასტორალს ზეიმობდა. მისი ნამუშევრები ხშირად სავსეა ნოსტალგიური სითბოთი; ის ასახავს ტყისმცველების, მწყემსებისა და სოფლის მუშათა ცხოვრებას არა გაჭირვების, არამედ მშვენიერი ლანდშაფტის განუყოფელ, ჰარმონიულ ნაწილად. მისი ერთ-ერთი ყველაზე აღიარებული მიღწევა, ტყისმცველი, ამ სტილის მწვერვალად ითვლება; მისმა უზარმაზარმა მასშტაბმა და რეალისტურმა არსებობამ იმ ეპოქის შემგროვებელთა წარმოსახვა დაიპყრო, რამაც მაღალი ფასები დაამკვიდრა და მისი რეპუტაცია სამეფო აკადემიისა და ბრიტანული ინსტიტუციის პრესტიჟულ დარბაზებში განამტკიცა.
გაშლელი ხედვების მიღმა, ბარკერის მრავალფეროვნებამ საშუალება მისცა მას შეესწავლა სხვადასხვა თემატიკა, რაც ბრიტანული საზოგადოების ცვალებად ტალღებს ასახავდა. მისი რეპერტუარი მოიცავდა:
ჟანრული სცენები: სოფლის ცხოვრებისა და სეზონური დღესასწაულების ინტიმური აღკვეთები, რომლებიც ეხმიანებოდა რომანტიზმის მოძრაობის სიყვარულს მარტივისა და აღმატებულის მიმართ.
ლითოგრაფია: გრავირების ოსტატური გამოყენება მისი ლანდშაფტების გასავრცელებლად, რამაც მისი ხედვა უფრო ფართო აუდიტორიისთვის ხელმისაწვდომი გახადა ულამაზესი შესრულების მქონე კოლექციების მეშვეობით.
ისტორიული და ნარატიული ნამუშევრები: უფრო მასშტაბური ძიებები, როგორიცაა მისი მონუმენტური ფრესკა ან ისტორიული მოვლენების დრამატული აღკვეთები, რაც წარმოაჩენდა მის უნარს, გაეჭვრეტოდა რთულ კომპოზიციებსა და ადამიანურ დრამას.
მიუხედავად იმ უზარმაზარი წარმატებისა, რომელსაც ის თავისი კარიერის უდიდესი ნაწილის განმავლობაში სარგებლობდა, ბარკერის ცხოვრების ბინდში პოპულარობის დაღმავალი ტენდენცია და ფინანსური გასჭირვების მძიმე ტვირთი იგრძნობოდა. იგი 1847 წელს ბათში გარდაიცვალა, დატოვა მემკვიდრეობა, რომელიც დღემდე აღაფრთოვანებს მათ, ვინც მიზიდულნი არიან ინგლისური პასტორალის მშვიდი ღირსებით. დღეს მისი ნამუშევრები უფრო მეტია, ვიდრე უბრალოდ ისტორიული არტეფაქტები; ისინი წარშლილი სიმშვიდის ეპოქის ფანჯრებია, რომლებიც შეგვხსენებენ დროს, როდესაც ლანდშაფტის სილამაზე ადამიანის სულის ღრმა පිළිබერად აღიქმებოდა.
მუზეუმი
გამოფენილია შემდეგ ადგილზე: გრასმერი, გაერთიანებული სამეფო
ლექსისა და ხედვის სავანე: გრასმერის სული
ვორდსვორთ გრასმერში ფეხის გადადგმა ნიშნავს თანამედროვე სამყაროს ქაოტური ტემპის უკან დატოვებას და იმ სამყაროში შესვლას, სადაც ლიტერატურის, ბუნებისა და ვიზუალური ხელოვნების საზღვრები ერთიან, აღმატებულ გამოცდილებად ილევა. კამბრიის ლეიკ დისტრიკტის მწვანე ჩრდილში მოთავსებული ეს ინსტიტუცია ბევრად მეტია, ვიდრე უბრალოდ ისტორიული არტეფაქტების საცავი; იგი ცოცხალი პილგრიმულობაა მათთვის, ვისაც რომანტიზმის სული ტყვედ მოჰყავს. მუზეუმი უილიამ ვორდსვორთის მარადიული მემკვიდრეობის ღრმა დასტურია და გვთავაზობს იმავე მოძრაობის გულში ჩაფლულ მოგზაურობას, რომელმაც შეცვალა ადამიანისა და ბუნებრივი სამყაროს ურთიერთმიმართება. აქ ჰაერი თითქოს სავსეა პოეტური შთაგონების ექოთ, რაც სტუმრებს მოუწოდებს, კვლავ დაუკავშირდნენ დაკვირვების მშვიდ ინტენსივობას და ლანდშაფტის ტრანსფორმაციულ ძალას.
ამ კულტურული სავანის არქიტექტურული ქვაკუთხედია დოვ სკოტიჯ (Dove Cottage), დაძველებული ქვის რეზიდენცია, სადაც უილიამ და დოროთი ვორდსვორთები 1799-დან 1808 წლამდე ცხოვრობდნენ. მისი ისტორიული ფასადისკენ მიმავალ გზაზე ადამიანი მყისიერ, ხელშესახებ კავშირს გრძნობს ინგლისური რომანტიზმის დაბადებასთან. სწორედ ამ მოკლედ, თავდაბალ კედლებში ჩამოყალიბდა ბევრი რამ, რაც
პრელუდი (The Prelude)
-ს შემადგენელი ნაწილი იყო, რაც გარემომცველი მთებისა და ტბების რიტმულმა სილამაზემ გაზარდა. ქოხი ინარჩუნებს ავთენტურ, ემოციურ აურას, რომელიც ვიქტორიანული ეპოქის საფუძვლიანი რესტავრაციით არის შენარჩუნებული, რათა ასახოს პოეტების ყოველდღიური ცხოვრება. ეს ინტიმური გარემო საუკეთესო ფონს ქმნის ნაზ აკვარელი და ტოპოგრაფიული ესკიზების დასათვალიერებლად, როგორიცაა დორა ვორდსვორთის
Under How
, რომელიც გრასმერის ტბის მშვიდობიან არსს იმ სენსიტიურობით გადმოგვცემს, რაც ბუნების წარმავალი და ლამაზი მომენტების პოეტურ გატაცებას ასახავს.
სინათლისა და ლანდშაფტის შედევრები
თავისი ლიტერატურული ფესვების მიღმა, ვორდსვორთ გრასმერი ამაყობს ვიზუალური ხელოვნების არაჩვეულებრივი კოლექციით, რომელიც მეცხრამეტე საუკუნის ესთეტიკურ ნაკადებს განმსხვიტებს. მუზეუმის გალერეები წარმოაჩენს ოსტატურ დიალოგს წერილსა და დახატულ გამოსახულებას შორის, სადაც წარმოდგენილია ისეთი ლეგენდარული ხელოვანების ნამუშევრები, როგორებიცაა ჯ.მ.ვ. ტერნერი, დევიდ ქოქსი და თომას გირტინი. ეს მხატვრები, თავიანთი თანამედროვე პოეტების მსგავსად, იბრძოდნენ ლეიკ დისტრიქტის დრამატული არსისა და ატმოსფერული დიდებულების დაჭერის სირთულესთან. მათი ტილოები სცილდება უბრალო რეპრეზენტაციას; ისინი ემოციური ინტერპრეტაციებია, რომლებიც იყენებენ სინათლეს, ჩრდილს და ტექსტურას მთებისა და წყლების აღმატებული ენერგიის დასაკვდად. ხელოვნების მოყვარულისა თუ კოლექციონერისთვის, ეს ნამუშევრები არის ფანჯარა იმ პერიოდში, როდესაც ლანდშაფტური პეიზაჟის შემოქმედება ფილოსოფიური რეფლექსიის ღრმა საშუალებად იქცა.
კოლექცია კიდევ უფრო მდიდარია დოროთი ვორდსვორთის ინტიმური წვლილით, რომლის დღიურები, წერილები და ესკიზები სთავაზობს ჩვენ იმ რომანტიკული ეპოქის vital, ხშირად შეუმჩნეველ პერსპექტივას. მისი ზედმიწევნითი დაკვირვებები, რომლებიც ხასიათდება სამეცნიერო სიზუსტისა და პოეტური სენსიტიურობის უნიკალური ნაზავით, წარმოადგენს ხიდს ბუნების პირველყოფილ რეალობასა და მისი ძმის ლექსების წარმოსახვით სიმაღლეებს შორის. მუზეუმში ასევე დაცულია ისეთი გავლენიანი ფიგურების მნიშვნელოვანი პორტრეტები, როგორებიცაა სერ ვოლტერ სკოტი და ლორდ ბაირონი, რაც ვორდსვორთის წრის დებს ცოცხალ, ურთიერთდაკავშირებულ შემოქმედებით სოციალურ გარემოში. პირადი ისტორიისა და გრანდიოზული სახელოვნებო მოძრაობის ეს გადაკვეთა მუზეუმს უნიკალურ დანიშნულების ადგილად აქცევს იმ დიზაინერებისთვის, რომლებიც ეძებენ რომანტიკული ესთეტიკის ღრმა გავლენას ხელოვნებაში და დეკორაციებში "პიკტურულობის" კონცენციაზე.
შემოქმედებითი თანამშრომლობის ცოცხალი მემკვიდრეობა
რაც ჭეშმარიტად გამოარჩევს ვორდსვორთ გრასმერს, არის აქცენტი იმ კოლაბორაციულ სულზე, რომელმაც სამოქმედო ბიძგი მისცა რომანტიკულ მოძრაობას. მუზეუმი არა მხოლოდ ინდივიდუალურ გენიალურობას ზედმენს, არამედ იკვლევს დინამიკურ ურთიერთობებს ისეთ ფიგურებს შორის, როგორებიცაა უილიამ ვორდსვორთი, სამუელ ტეილერ კოლრიჯი და დოროთი ვორდსვორთი. ჯერვუდის ცენტრის (Jerwood Centre) მეშვეობით, სტუმრებს შეუძლიათ შეისწავლონ მანუსკრიპტების, წიგნებისა და სახეობრივი ხელოვნების გასაოცარი არქივი, რომელიც ამ ეპოქის ინტელექტუალური ისტორიის საცავია. შენარჩუნებისადმი ეს თავდადება შეხამებულია განათლებისადმი აქტიურ ერთგულებასთან, აკვარელის და ეჩოს (etching) ტექნიკის ვორქშოფებით, რაც თანამედროვე შემოქმედებს საშუალებას აძლევს, პირდაპირ ჩაერთონ წარსულის ტექნიკებში.
გამჭრიახი სტუმრისთვის მუზეუმი იშვიათ შესაძლებლობას სთავაზობს, დაფიქრდეს ხელოვნების ისტორიისა და ლიტერტერატურული მემკვიდრეობის გადაკვეთაზე ინგლისის ერთ-ერთი ყველაზე ძვირფასი ლანდშაფტის შუაგულში. ეს არის ადგილი, სადაც "ლეიკის პოეტების" მემკვიდრეობა კვლავ სუნთქავს და ახალ თაობებს შთაგონებას აძლევს, იპოვონ სილამაზე რეფლექსიაში და ძალა ბუნებრივ სამყაროში. მივესწწრებოდეთ დოვ სკოტიჯის ისტორიულ მნიშვნელობას, დავკვირდებოდეთ პეიზაჟური ტილოების ტექნიკურ ბრწყინვალებას თუ არქივური საგანცვიფრების მშვიდ ინტიმურობას, ვორდსვორთ გრასმერი რჩება აუცილებელ დანიშნულების ადგილად ყველასთვის, ვისაც სურს გაიგოს რომანტიკული ხედვის ღრმა გავლენა მსოფლიო სახელოვნებო ცნობიერებაზე.
