Divine Comedy, Hell: Canto 27

ავტორი

სალვადორ დალი

დაბადებული ფიგuerეरेस, ესპანეთი

სალვადორ დალის სამყარო: სიზმრების ნატიფუზი

სალვადორ დომინგო ფელიპე ხაკინტო 달리 i Domènech, იგივე სალვადორ 달리 (1904-1989) იყო ესპანური სურრეალიზმის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი და გავლენიანი წარმომადგენელი. მისი ნამუშევრები გამოირჩევა წარმოუდგენელ, ოცნებების მსგავსი კომპოზიციებით, რომლებიც ჰიპერრეალისტურ ფონებში განთავსებულია. 달리 არა მხოლოდ მხატვარი იყო, არამედ თეატრის რეჟისორი, κινηματοგრაფის ოსტატი და დიზაინერიც. მისი ცხოვრება თავადვე წარმოადგენდა სპექტაკლს – წარმოსახვის უსაზღვო ფრაგმენტებს, რომლებიც ხატებზე აღიქვაწება. 달ლი დაიბადა კატალონიის პატარა ქალაქ ფიგერესში, სადაც მოგვიანებით გახსნა საკუთარი თეატრ-μουზეუმი.

დალის ადრეული წლები მძიმე ტკივილებით იყო სავსე. მას ბავშვობაში და잃ა უფროსი ძმა, სახელად 살바도르, რის გამოც მან მთელი జీవితით განცადა დუალობის გრძნობა და ჩანასახი. მშობლების ურთიერთობა საკმაოდ მწვავე იყო, რაც 달ლის პიროვნებასა და შემოქმედებაზეც მნიშვნელოვან გავლენას მოexerted. ფორმალური ხელოვნების განათლება მან რეალ აკადემია დე 벨ას არტეს დე სან ფერნান্দოში მიიღო მადრიდში, თუმცა სწავლის პროცესი ხშირად იყო კონფლიქტური მისი უნიკალური და გამორჩეული პიროვნების გამო. სწორედ ამ პერიოდში მან გაიცნო იმპრესიონისტები და რენესანსის დიდოსტატები, რომელთაგანაც დიდი შთაბეჭდილებას ნახსოვრებაზე მოexerted.

პარიზი და სურრეალიზმის აღმოცხვა

1926 წელს პარიზში გადახდა 달ლისთვის გარდამტეხი მომენტი აღმოჩნდა. იქ მან გაიცნო ავანგარდის მოძრაობის წამყვანი ფიგურები, როგორებიცაა ანდრე ბრეტონი, პაბლო פיקאסו და ჟოან მიროს. სწორედ პარიზში 달ლი სრულად ჩაება სურრეალიზმში და გახდა მისი ერთ-ერთი წამყვანი ფიგური. მან განავითარა საკუთარი მეთოდი – „პარანოიკ-კრიტიკული მეთოდი“, რომელიც თვითინდუცირებული პარანოიის მდგომარეობას გამოიყენებდა ქვეცნობიერების გამოსახულებების გამოვლენისთვის. ამ ტექნიკის წყალობით 달ლი თაუქმად აქცია ოცნებები, შიშები და βαθιά προσωπული სიმბოლოები ტილოზე, წარმოქმნის უჩვეულო და მომხიτευებულ სამყაროს. მისი ყველაზე ცნობილი ნამუშევარი, „ხანის გადმონთქმელი 기억“ (The Persistence of Memory), სურრეალიზმის ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული სიმბოლო გახდა, რომელიც დროის მოქცევას, მეხსიერების არასტაბილურობასა და სიკვდილის неизбежностьს ასახავს.

მრავალფეროვნება და შემოქმედების მზარდი მასშტაბები

달ლი არ ਸੀ მხოლოდ მხატვარი, არამედ პროდუქტიული κινηματοგრაფიის ოსტატიც იყო. მან თანამგზავრობა გა yaptı ალფრედ 히치კოკთან ფილმ „Spellbound“-ში და დიზაინერი იყო დისნეისთან ერთად. მისი შემოქმედების არენალი მოიცავს სკულპტურას, გრაფიკას, იუველირულ ხელოვნებას და თუნდაც ტელე რეკლამებს. 달ლი ხშირად გამოიყენებდა გამეორებადი სიმბოლოებს: მწერები – რომელიც სიმბოლურად აღნიშნავს სიკვდილს, კვერცხი – ახალი ცხოვრების ნიშანს, დაფეხმავლებელი საგნები – მხარდაჭერასა და სისუსტეს. მისი ნამუშევრები, როგორებიცაა „ულიეტას საფლავი“, „მანეკენი (ბარსელონას მანეკენი)“ და „პეიზაჟი მფრინავ მწერებთან ერთად“, წარმოადგენენ βαθιά ფილოსოფიური თემების შესწავლის საშუალებას.

შემორჩენილი მემკვიდრეობა

달ლი გარდაიცვალა 1989 წელს, დაგვიტოვა უზარმაზარი მემკვიდრეობა. მისი ნამუშევრები დღესაც აგრძელებენ გამოწვევას, აღფრთოვანებასა და შთაბეჭდილებას იწვევს მსოფლიო მასშტაბით. ფიგერესში მდებარე 달ლის თეატრ-μουზეუმი მისი შემოქმედების ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ცენტრია, ხოლო სენტ-პეტერსბურგში, ფლორიდაში მდებარე 달ლი მუზეუმიც წარმოადგენს მის ხელოვნებასთან დაკავშირებული უნიკალური კოლექციის სახელს. 달ლი იყო და რჩება ერთ-ერთ ყველაზე ცნობილი და გავლენიანი მხატვარი 20 საუკუნის განმავლობაში – ნამდვილი წინდახედვი, რომელმაც გაბედა სიზმრების უღრმეს ფარებსა და მათი ტყუილების ტილოებზე გადასარგუნება.

მუზეუმი

ბრაზილიის ცენტრალური ბანკის ღირებულებების მუზეუმი

გამოფენილია ბრაზილია, ბრაზილია

ვალუტისა და ტილოს სიმფონია

ბრაზილიის გულში, ქალაქ ბრაზილიაში, რომელიც მოდარნისტული ოცნებებითა და გეომეტრიული სიზუსტით არის გამოკვეთილი, არსებობს წმინდაყოფე, სადაც ეკონომიკის ცივი ლოგიკა ადამიანური შემოქმედების ცოცხალ პულსს შეხვდება.

ბრაზილიის ცენტრალური ბანკის ღირებულებების მუზეუმი (Museu de Valores do Banco Central do Brasil)

ბევრად მეტია, ვიდრე მხოლოდ ფისკალური რელიქვიების საცავი; ეს არის ერის სულის ღრმა ნარატივი, რომელიც გადმოცემულია გადამზადების საშუალებების ევოლუციისა და პროგრესის მომსახველი მხატვრული გამოხატულებების მეშვეობით. მისი დარბაზებში სეირნობა ნიშნავს მოგზაურობას, სადაც ოქროს слиტების სიმძიმე და ბანკნოტების ნატიფი დეტალიზაცია იმ ისტორიის ღუზებად გვევლინება, რომელიც წარმატებითა და ტრანსფორმაციით არის ფორმირებული. ხელოვნების მოყვარულისა და კოლექციონერისთვის, მუზეუმი იშვიათ შესაძლებლობას იძლევა, თვალი მივადევნოთ იმ პროცესს, თუ როგორ არ ხდება ღირებულება მხოლოდ გამოთვლილი, არამედ ვიზუალურად შეკრული.

თავად კოლექცია ნუმისმატური ოსტატობისა და ესთეტიკური ინოვაციის სუნთქმადამკრელი ქსოვილია. სტუმრების წინაშე იშლება ბრაზილიური ბანკნოტებისა და მონეტების ვრცელი ერთობლიობა, რომელიც საუკუნეებს მოიცავს; თითოეული ნიმუში მცირე ტილოდ გვევლინება, რომელიც ქვეყნის მრავალფეროვან წარსულში გადამწყვეტ მომენტებს ასახავს. ისტორიის ეს ხელშესახებ ფრაგმენტები გვერდიგვერდ დევს საერთაშორისო ექსპონატებთან, რაც ქმნის გლობალურ დიალოგს იმის შესახებ, თუ როგორ წარმოიდგენდნენ სხვადასხვა კულტურები სიმდიდრესა და სტაბილურობას. ძვირფასი ლითონებისადმი მუზეუმის ერთგულება ტაქტილურ დიდებულებას მატებს; ბზინვარე ოქროს слиტებისა და ნედლი თვითნაკეთი ოქროს ნატეხების ხილვა ხაზს უსვამს იმ მასალების მარადიულ მომხიბვლელობას, რომლებიც დიდი ხანია ძალაუფლებისა და მუდმივობის სიმბოლოა. ფულის უტილიტარულ ბუნებასა და მისი კომპონენტების შინაგანი სილამაზეს შორის არსებული ეს ურთიერთქმედება ქმნის იმერსიულ გამოცდილებას, რომელიც სცილდება ტრადიციული მუზეუმის საზღვრებს.

გეომეტრიული ექო და მოდარნისტული მემკვიდრეობა

ლითონის ბზინვარების მიღმა, მუზეუმი აღნიშნავს ფინანსისა და სახეनी ხელოვნების ღრმა გადაკვეთას. დარბაზები გაფორმებულია ცენტრალური ბანკის შენობების დეკორატიული ელემენტებითა და ਯ記念ტალური მედლით, რომლებიც ისტორიულ ეტაპებს სკულპტურულ ტრიუმფად გარდაქმნიან. მოდარნიზმის მკვლევართათვის განსაკუთრებით მომხიდაფურია

ვალდემარ კორდეიროს (Waldemar Cordeiro)

ნამუშევრების არსებობა. როგორც კონკრეტული ხელოვნების (Concrete Art) მოძრაობის ტიტანი, კორდეიროს გეომეტრიული კომპოზიციები ღრმად რეზონირებს მუზეუმის არქიტექტურულ კონტექსტში და აკავშირებს ეკონომიკური პოლიტიკის მკაცრ სტრუქტურებს ფორმისა და ტექნოლოგიის დინამიკურ, ავანგარდულ ძიებებთან. მისი პირველი ნაბიჯები კომპიუტერულ ხელოვნებაში მწვავე შეხსენებაა იმისა, თუ რამდენად მომავალზე ორიენტირებულია ეს მუზეუმი, ისევე როგორც თავად ბრაზილიის ქალაქი.

მუზეუმის გარემოცვა მისი მხატვრული იდენტობის განუყოფელი ნაწილია. ლეგენდარული

ოსკარ ნეიმეიერის (Oscar Niemeyer)

მიერ შემოთავაზებულ მონუმენტურ ურბანულ გეგმაში ჩასმული არქიტექტურა განასახიერებს ჰარმონიისა და პროპორციისადმი ერთგულებას. გარემო ლანდშაფტის სუფთა ხაზები და მომრგვალებული ფორმები აძლიერებს მუზეუმის მისიას: წარმოადგინოს დაბალანსებული პერსპექტივა, სადაც ეკონომიკური ისტორია და მხატვრული ჭვრეტა სრულყოფილ წონასწორობაში არსებობს. დაარსდა 1966 წელს ბრაზილიის დამოუკიდებლობის ორსამწელედის აღსანიშნავად, ინსტიტუტი კი ხელმისაწვდომობის პიონერად იქცა და ვირტუალური ტურების მეშვეობით თავის საგანძურს გლობალურ აუდიტორიას სთავაზობს. მათთვის, ვინც სტრუქტურაში შთაგონებას ეძებს, და მათთვის, ვინც ბრაზილიური იდენტობის წარსულს მიჰყვება, „ღირებულებების მუზეუმი“ წარმოუდგენელი მონუმენტია ღირებულების, ხელოვნებისა და ადამიანური სულით ურთიერთკავშირის გამოსახატად.