ავტორი
დაბადებული Berkeley, United States of America
აბსტრაქციის სული: ჯონ ჰულტბერგის ცხოვრება და მემკვიდრეობა
მეოცე საუკუნის ამერიკული ხელოვნების ცოცხალ ქსოვილში, ძალიან ცოტა ძაფია ისეთი რთულად გადაჯაჭვული აბსტრაქტული ექსპრესიონიზმის მოძრაობის ფაბრიკაზე, როგორც ჯონ ჰულტბერგის. დაბადებული 1922 წელს ბერკლიში, კალიფორნიაში, ჰულტბერგი ღრმა ტრანსფორმაციების ეპოქაში გამოიკვეთა, როგორც პერსონალურად, ისე შემოქმედებითად. მისი გზა მუდმივი ევოლუტიის პროცესი იყო, რომელიც დასავლეთ სანაპიროს ფიგურატიული მოძრაობების პირველხრამით ენერგიასა და აბსტრაქტული რეალიზმის ღრმა, მედიტაციურ სამყაროებს შორის მოძრაობდა. ჰულტბერგის გასაგებად საჭიროა იმ ადამიანის გაცნობა, რომელიც შუ საუკუნის მოდერნიზმის ტურბულენტურ წყლებში უნიკალური სენსიტიურობით გადაადგილდებოდა და თავის სწავლით მიღებულ სტრუქტურულ სიმკაცრეს ტილოს მიმართ ემოციურ, თითქმოს სურრეალისტურ მიდგომას უხამებდა.
ჰულტბერგის მხატვრული იდენტობა ომისშემდგომი აკადემიური სრულყოფილების ქვაბში ჩამოყალიბდა. მეორე მსოფლიო ომის დროს ფлотის ლეიტენანტად სამსახურის შემდეგ, მან გამოიყენა G.I. Bill-ის პროგრამა ფორმალური სწავლებისთვის კალიფორნიის სახეობის ხელოვნების სკოლაში, რომელიც მოგვიანებით ავანგარდული აზროვნების ლეგენდარულ ეპიცენტრად იქცა. სწორედ აქ იმყოფებოდა ჰულტბერგი გიგანტებთან ერთად; მის მენტორებს შორის იყვნენ ფერადი ველის (Color Field) ფერწერის ტიტანები, მარკ როთკო და კლიფორდ სტილი. ეს ნათესაობა სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია მისი ტექნიკის გასაგებად, რადგან მან შთანთქა მათი ოსტატობა მასშტაბის, ტექსტურისა და ფერის სულიერი სიმძიმის გამოყენებაში. სან-ფრანცისკოში გატარებულმა დრომ მას ასევე დააკავშირა ისეთ თანამედროვეებთან, როგორიცაა რიჩარდ დიბენკორნი, რამაც შექმნა შემოქმედებითი გარემო, რომელმაც საბოლოოდ საფუძველი ჩაუყარა სახელოვან „საუზალიტოს ექვსეულს“.
გამტაბრაკ, პრინტინგისა და ბეი-エリアს კავშირის მნიშვნელოვანი ეტაპი
ჰულტბერგის ერთ-ერთი ყველაზე ხანგრძლივი წვლილი ხელოვნების ისტორიაში არა მხოლოდ მის ფერწერაში, არამედ პრინტინგისადმი მისი რევოლუციური მიდგომით ვლინდება. 1948 წელს იგი მონაწილეობდა კოლაბორაციულ პორტფოლიოში სახელწოდებით Drawings, პროექტში, რომელშიც წარმოდგენილი იყო საუზალიტოს ჯგუფის რამდენიმე ხელოვანი, მათ შორის ჯეიმს ბუდ დიქსონი და ვოლტერ ქულმანი. ეს კოლექცია ისტორიკოსთა მიერ აღიარებულია, როგორც აბსთრაქტული ექსპრესიონიზმის გრავიკული ხელოვნების მნიშვნელოვანი მიღწევა, რაც აჩვენებს, თუ როგორ შეიძლებოდა ფერწერის სპონტანური, ჟესტური ენა ლითოგრაფიის უფრო დისციპლინირებულ მედიუმში გადაყვანა. ამ ნამუშევრის მეშვეობით ჰულტბერგმა დაეხმარა გრაფიკული ხელოვნების საზღვრების ხელახალ განსაზღვრას და დაამტკიცა, რომ აბსტრაქციას შეეძლო ფლობოდა როგორც სტრუქტურული მუდმივობა, ისე ვიცერალური მოძრაობა.
მისი კარიერის განვითარებასთან ერთად, ჰულტბერგის სტილი წმინდა ჟესტური მიდგომიდან უფრო ნიუანსირებული აბსტრაქტული რეალიზმისკენ დაიწყო გადახრა. მიუხედავად იმისა, რომ იგი ღრმად რჩებოდა ბეი-エリアს ფიგურატიულ მოძრაობასთან კავშირში, მისი ნამუშევრები ხშირად ეძებდა შუალედურ გზას ცნობად სამყადროსა და ქვეცნობიერ ფსიქიკას შორის. მისი ლანდშაფტები, მიუხედავად იმისა, რომ ხშირად მოკლებული იყო სიტყვასიტყვით დეტალებს, ინარჩუნებდა შემაძრწუნებელ, სურრეალისტურ თვისებას, რომელიც ბუნების ზედაპირის ქვეშ არსებულ უფრო ღრმა, ფსიქოლოგიურ ჭეშმარიტებას მიგვანიშნებდა. მისი ცხოვრების ეს პერიოდი აღინიწერა ფორმის დაუცხრომელი ძიებით, სადაც ობიექტსა და ატმოსფეროს შორის არსებული საზღვრები მშვენივრად ბუნდოვანდა.
მოგზაურობა, სიყვარული და მონჰეგანის სიმარტოვე
ჰულტბერგის ცხოვრების ნარატივი ასევე იყო ღრმა პერსონალური კავშირებისა და გეოგრაფიული მოგზაურობის ისტორია. მისი ქორწინება თანაგამოღვიძებულ ხელოვან ლინ მეპ დრექსლერთან შექმნა ძლიერი შემოქმედებითი პარტნიორობა, რომლის დროსაც მათ მოიარა მექსიკა, ჰავაი და ამერიკის დასავლეთ სანაპირო. 1960-იანი წლების ბოლოს ნიუ-იორკის საკულტო სასტუმრო „ჩელსში“ გატარებულმა დრომ მათ საერთაშორისო სახელოვნებო სცენის გულში დახვდა, იმ ეპოქის ყველაზე გავლენიანი ფერწერების ინტენსიური დებატებისა და ენერგიის გარემოცვაში. ამ კოსმოპოლიტური არსებობის პერიოდმა შექმნა ვიზუალური სტიმულების მდიდარი რეზერვუარი, რამაც მოგვიანებით საფუძველი ჩაუყარა მის უფრო კონტემპლატურ ნამუშევრებს.
საბოლოოდ, ჰულტბერგმა სიმშვიდე ნიუ-ინგლენდის უხეშ, მარილად დაფარულ ლანდშაფტებში იპოვა. 1971 წელს, ნიუ-იორკის ურბანული ინტენსივობისგან თავის დასაღწევად, მან და დრექსლერმა სახლი მეინში, მონჰეგანის კუნძულზე დაამყარეს. ატლანტის სანაპკოს მკაცრი, დრამატული სილამაზე მის შემდგომ წლებში ღრმა გავლენად იქცა. მიუხედავად იმისა, რომ კუნძულის მკაცრი ზამთარი გამოწვევებს ქმნიდა, მეინის სანაპკოს სეზონური რიტმი მის განვითარებად მინიმალისტურ ტენდენციებს თავშესაფარს სთავაზობდა. თავისი ცხოვრების ამ ბოლო თავებში ჰულტბერგის შემოქმედება მიაღწია მშვიდ, ბნელ მინიმალიზმს — რაც არის მთელი ცხოვრების დასტური, რომელიც ეძებდა დელიკატურ დაძაბულობას ხილვადსა და უხილავს შორის და დატოვა მემკვიდრეობა, რომელიც დღემდე რეზონირებს ამერიკული აბსტრაქციის ანალებში.
