ავტორი
Early Life and Artistic Beginnings
Giacomo Manzù (born December 22, 1908, Bergamo, Italy—died January 17, 1991, Ardea) was an Italian sculptor who, in the mid-20th century, revived the ancient tradition of creating sculptural bronze doors for ecclesiastical buildings. His sober realism and extremely delicate modeling alternately achieved austere severity and sensuousness of form and surface, lending a new spirit of vitality to figurative bronze sculpture. He had to leave school at an early age to learn a trade, and he was apprenticed to local craftsmen who taught him to carve wood and to work in metal and stone. His father was a shoemaker and sacristan of a small parish of the Bergamo province in the North of Italy. After service in the Italian army from 1927 to 1928, Manzù went to Paris to try his luck as a sculptor, but after three weeks he collapsed from hunger and was deported back to Italy. He settled in Milan, where architect Giovanni Muzio commissioned him the decoration of the chapel of Università Cattolica del Sacro Cuore (1931–1932). This formative experience instilled in him a profound appreciation for craftsmanship and established his initial artistic vision—a fusion of classical ideals with expressive dynamism.
His father, Giuseppe Manzoni, was a shoemaker and sacristan.
He received minimal formal education beyond evening art classes.
Early training focused on woodworking and metalworking techniques.
Influences and Artistic Style
Manzù’s artistic journey was profoundly shaped by encounters with diverse cultural traditions. He drew inspiration from Etruscan sculpture, Egyptian art, and medieval iconography—elements that would permeate his oeuvre throughout his career. Notably, he admired the sculptures of Michelangelo Buonarroti and Auguste Rodin, whose mastery of form and emotional expression served as models for his own stylistic explorations. Initially influenced by Impressionism, Manzù swiftly embraced Futurism, spearheaded by Filippo Tommaso Marinetti, adopting its tenets of dynamism, speed, and fragmentation to convey a sense of movement and energy in his artworks. This stylistic shift reflected the broader cultural currents of the era—a rejection of academic conventions in favor of innovative visual languages.
He admired Michelangelo Buonarroti’s sculptural achievements.
Auguste Rodin's expressive sculptures served as inspiration.
Futurism profoundly impacted his artistic style, prioritizing dynamism and speed.
Major Works and Recognition
Manzù’s prolific output spanned sculpture, painting, printmaking, and scenography. Among his most celebrated creations are “The Family United,” a monumental bronze relief depicting a family engaged in labor—a poignant meditation on the human condition; “Cardinal,” a striking portrait of Pope John XXIII embodying solemnity and contemplation; and “Door of Death,” commissioned for St. Peter’s Basilica, representing a powerful symbol of mortality and faith. His sculptures were exhibited internationally, garnering critical acclaim and establishing him as one of Italy's foremost sculptors. He received numerous awards recognizing his artistic merit—including the Lenin Peace Prize and the Order of Merit of the Italian Republic—solidifying his legacy as a visionary artist who championed humanist values through his art.
"The Family United" exemplifies Manzù’s exploration of human dignity and labor.
"Cardinal" captures Pope John XXIII's solemn presence and spiritual significance.
"Door of Death" symbolizes mortality and faith, reflecting the artist's humanist convictions.
Later Life and Legacy
Manzù continued to work actively until his death in 1991. He established a studio in Salzburg, Austria, where he resided for several years, fostering collaborations with architects and fellow artists. His final masterpiece—a towering sculpture titled “Mother and Child”—was erected in New York City’s UN Plaza, commemorating the anniversary of Hiroshima and Nagasaki. Giacomo Manzù's artistic legacy extends beyond his individual artworks; it embodies a commitment to humanist ideals—faithfulness to tradition combined with boldness in experimentation—that continues to inspire artists and scholars alike. His sculptures stand as enduring monuments to human emotion and form, reflecting the profound influence of classical art alongside the dynamism of Futurism.
მუზეუმი
On show in მილანი, იტალია
იტალიური მოდერნიზმის ქრონიკა: მოგზაურობა Museo del Novecento-ში
მილანის გულში, დიდებული დუომოსა და პიაცა დელ დუომოს ცოცხალი პულსის სულ ახლოს, განთავსებულია Museo del Novecento – მომხიბვლელი სავანე, რომელიც ეძღვნება მე-20 საუკუნის იტალიური ხელოვნების თაყბურ და გარდამტეხ ეპოქას. ეს არ არის მხოლოდ ფერწერისა და სკულპტურის საცავი; ეს არის დროში მოგზაურობის იმერსიული გამოცდილება, რომელიც მოთავსებულია ისტორიულად მნიშვნელოვან Palazzo dell’Areდარენიოში – შენობაში, რომელიც ფაშისტური პერიოდის დროს ადგილობრივი მმართველობის სავადედოდ გამოსაყენებლად გამოიყენებოდა და მოგვიანებით კულტურული თვითგამოხატვის ნათელმসিড menjadi რბილად გადაიბერა. თავად არქიტექტურა — მისი შთამბეჭდავი ფასადი, ამაღლებულიარკები და გრანდიოზული მასშტაბები — ქმნის ღრმა ჭვრეტის ატმოსფეროს და სტუმრებს იწვევს იტალიური ისტორიისა და სახელოვნებო ევოლუციის გადამწყვეტ მომენტში უკან დასახევად.
Museo del Novecento გამოირჩევა იმ მრავალფეროვანი და ხშირად რევოლუციური ხელოვნებისადმი ერთგულებით, რომელიც ამ პერიოდში სწორედ იტალიაში შეიქმნა. საერთაშორისო კოლექციებისგან განსხვავებით, რომლებიც შესაძლოა ზედაპირულ მიმოხილვას გვთავაზობდნენ, აქ თქვენ გხვდებათ იტალიური მოდერნიზმის კონცენტრირებული ხედვა — შეგნებული კურატორირება, რომელიც საშუალებას იძლევა უფრო ღრმად გავეცნოთ ამ მოძრაობის ფესვებსა და გავლენას. მუზეუმის გული ყველაზე ძლიერად
ფუტურიზმის
ადმი ერთგულებით ფეთქავს — ეს იყო ხელოვნების აზროვნებისა და პრაქტიკის სეისმური ცვლილება, რომელმაც შეუცვლელად შეცვალა მე-20 საუკუნის ხელოვნების გზა. აქ სტუმარს ელის ისეთი ოსტატების დინამიკური ნამუშევრები, როგორებიცაა ჯაკომო ბალა, რომლის ტილოებიც ენერგიითა და მოძრაობით სავსეა; უმბერტო ቦჩჩონი, რომელიც ფრაგმენტული ფორმებითა და ძლიერი ჟესტებით თანამედროვე სამყ world-ის სიჩქარესა და დინამიკას ასახავს; კარლო კარა, რომელიც ომისშემდგომი იტალიის დაღឹកული სილამაზეს ემოციურად დატვირთული პორტრეტებითა და ლანდშაფტებით გვიჩვენებს; და ჯინო სევერინი, რომელიც კუბისტურ პრინციპებს იტალიურ სენსიტიურობასთან აერთიანებს ეფემერული კომპოზიციების შესაქმნელად. ამ პიონერების მემკვიდრეობა — მათ შორის ფორტუნატო დეპეროს, ლუიჯი რუსოლოს, მარიო სირონის და არდენგო სოფიჩის ნამუშევრები — მთელ გალერეებში იგრძენია, რაც მათი რადიკალური ექსპერიმენტებისა და ხელოვნების ძალაზე რწმენის დასტურია.
თუმცა, Museo del Novecento-ს მასშტაბები ფუტურალიზმზე ბევრად მეტია. იგი გონივრულად ასახავს სხვა საკვანძო მოძრაობების განვითარებას — ჯორჯო დე კირიკოს ინტროსპექტიული ლანდშაფტებიდან, რომელთა ნახატები ნოსტალგიისა და მისტიკის შეგრძნებას იწვევს; ლუჩიო ფონტანასამდე, რომელმაც თავისი საკულტო „დაჭრილი“ ტილოებით გამოწვევა მოუღო ფორმისა და განზომილების აღქმას;
Arte Povera
-სკენამდე, რომელიც უბრალო მასალებსა და ყოველდღიურ საგნებს სახელოვნებო მედიუმად იყენებდა. კოლექცია ასევე მოიცავს
აბსტრაქციონიზმს
და რეგიონული ხელოვნების მდიდარ ნაკადს —
Novecento Italiano
-ს. განსაკუთრებით ამაღლებული ელემენტია მუზეუმის მისწრაფება, ასახოს სოციალური რეალობა ხელოვნების მეშვეობით, რაც იკვეთება ჯუზეპე პელიცა და ვოლვედოს მონუმენტურ შედევრში —
Il Quarto Stato
(მეოთხე ესაზრე), მუშათა კლასის ძლიერ გამოსახულებაში, რომელიც ოდესღაც მთელ დარბაზს იკავებდა და ეპოქის სოციალური დაძაბულობის მტკიცე შეხსენებად გვევლინება. მიუხედავად იმისა, რომ ახლა იგი სხვაგან ინახება, მისი მეხსიერება მუზეუმის კედლებში ღრმად არის დაღმაგებული.
განახლებული მემკვიდრეობა: ფაშისტური ფესვებიდან თანამედროვე ხმებამდე
თავად Palazzo dell’Arengario მნიშვნელოვან ისტორიულ ტვირთს ატარებს. ფაშისტური ეპოქის დროს ადგილობრივი მმართველობის სავადედრო გამოსაყენებლად გამოყენებულმა შენობამ 1950-იან წლებში საოცარი ტრანსფორმაცია განიცადა და მიღწევა მილანის ომისშემდგომი აღორძინებისა და კულტურული ინოვაციების სიმბოლოდ იქცა. შენობის არქიტექტურული დიზაინი — კლასიკური დიდებულებისა და თანამედროვე ფუნქციურობის ჰარმონიული ნაზავი — საუკეთესო ფონს ქმნის მუზეუმის კოლექციისთვის, რაც ქმნის როგორც პატივისცემით სავსე, ისე სტიმულირების მომცემ ატმოსფეროს.
2015 წელს, ბიანკა და მარიო ბერტოლინების გულთევადმა შემოწირულობამ დრამატულად გააფართოვა მუზეუმის ჰორიზონტები და მასში საერთაშორისო ლუმინარების ნამუშევრები შემოიტანა, როგორიცაა დანიელ ბურენი, ჯოზეფ კოსუთი, როი ლიხტენშტეინი, რობერტ რაუშენბერგი, ფრანკ სტელა და ენდი უორჰოლი. გლობალური პერსპექტივების ეს შემოდინება ამდიდრებს დიალოგს კოლექციაში და ქმნის საინტერესო პარალელებს იტალიურ ტრანსფორმაციულ ტრადიციებსა და თანამედროვე ტენდენციებს შორის.
ფიქრისა და ჩართულობის სივრცე
Museo del Novecento არ არის მხოლოდ ხელოვნების დასაკვირვებელი ადგილი; ეს არის სივრცე, რომელიც შექმნილია რეფლექსიისა და ჩართულობისთვის. მუზეუმის გონივრულმა კურატორიმ სტუმრებს მოუწოდებს, გაითვალისწინონ თითოეული ნამუშევრის ისტორიული კონტექსტი და გააცნობიერონ, თუ როგორ ჩამოაყალიბა სოციალურმა, პოლიტიკურმა და კულტურულმა ძალებმა სახელოვნებო გამოხატულება. გარდა თავად გალერეებისა, Palazzo dell’Arengario სთავაზობს სტუმრებს ისეთ სერვისებსაც, როგორიცაა მრავალფეროვანი წიგნების მაღაზია და რესტორან-ბარი პიაცა დუომოს პანორამული ხედებით, რაც იდეალურ გარემოს ქმნის იტალიური ხელოვნების სამყაროში დაღრმავების შემდეგ დასაფიქრებლად.
Museo del Novecento-ს მონახულება
მუზეუმი ღიაა სამშაბათიდან კვირას, 11:00-დან 20:00 საათამდე (ხუთშაბათს დახურულია). ბილეთების შეძენა შესაძლებელია ონლაინ მისამართზე
museodelnovecento.org
ან პირდაპირ მუზეუმის ბილეთების გაყიდვების მაღაზიაში. ინდივიდუალური და ჯგუფური ტურები ხელმისაწვდომია. არ გამოტოვოთ შესაძლებლობა, დაათვალიეროთ Palazzo dell'Arengario — საოცარი არქიტექტურული ღირსშესანიშნაობა, რომელიც თქვენს ვიზიტს კიდევ უფრო მდიდარ ელფერს სძენს.
