ავტორი
დაბადებული: თბილისი, საქართველო
აგუსტუს ედვინ ჯონი: უელსელი ბოჰემის ცხოვრება და ხელოვნება
აგუსტუს ედვინ ჯონი წარმოადგენს XX საუკუნის დასაწყისის ბრიტანული ხელოვნების მნიშვნელოვან ფიგურას, მხატვარს, რომლის ცხოვრება ისევე იყო ცოცხალი და არაკონვენციური, როგორც მისი ტილოები. დაიბადა 1878 წლის 4 იანვარს ტენბში, უელსში. მისი სამხატვრო მოგზაურობა დაიწყო დედის ხელშეწყობით, რომელმაც მას ადრეული ასაკიდან ხატვის სიყვარული გაუმძაფრა. ამ ადრეულმა წახალისებამ იგი 17 წლის ასაკში მიიყვანა ტენბის სამხატვრო სკოლაში, სადაც მისი ბუნებრივი ნიჭი მალევე გამოვლინდა. თუმცა, გადამწყვეტი მომენტი იყო 1894-1898 წლებში ლონდონის უნივერსიტეტის სლედის სამხატვრო სკოლაში ჩარიცხება. იქ, ჰენრი ტონქსის ხელმძღვანელობით, მან არაჩვეულებრივად გააუმჯობესა ხატვის უნარები, მიიღო აღიარება და დამთავრების წინვე გამოირჩია, როგორც ნიჭიერი მხატვარი. 1897 წელს ტენბში დაივინგის დროს მიღებულმა თავის ტრავმამ დრამატულად შეცვალა მისი პიროვნება, გააძლიერა ახალი სინთეზური და смелый ხასიათი, რომელიც მის ცხოვრებასაც და ხელოვნებასაც დამახასიათებდა.
გავლენები და სტილის ჩამოყალიბება
ჯონის სამხატვრო შეგრძნებები ღრმად იყო 뿌리박힌 ძველ ოსტატებში, განსაკუთრებით პიტერ პაულ რუბენსში, რომლის დინამიკურმა კომპოზიციებმა და მდიდარი ფერის პალიტრამ მასზე დიდი გავლენა მოახდინა. ამავე დროს, მან შეითვისა თანამედროვე ფრანგების ინოვაციები, როგორიცაა მატისი და გოგენი, მიიღო მათი გამომსახველობითი ფერის გამოყენება და ტრადიციული აკადემიური შეზღუდვების უარყოფა. პუვის დე შავანეს subtile ტონალური ჰარმონიებმა ასევე მნიშვნელოვანი კვალი დატოვა მის ესთეტურ ხედვაზე. ეს მრავალფეროვანი გავლენები გაერთიანდა გამორჩეულ სტილში, რომელიც ხასიათდება მკვეთავი ფერებით, თხევადი ფუნჯითა და მისი საგნების არსის აღსაღრმავებაზე ყურადღებით. მას არც ისე ძალიან ადარდებდა მსგავსება; ის ცდილობდა გამოეცხადებინა შინაგანი ცხოვრება, გარდამავალი ემოციები, რომლებიც თითოეულ ინდივიდს განსაზღვრავდნენ. სწორედ ამ მიზნისკენ სწრაფვამ მას პორტრეტობაში წარმატება მოუტანა, სადაც მას ჰქონდა უნიკალური უნარი დაეჭირა ის, რასაც "მყისიერი განწყობა" უწოდებდა - მომენტის ხილვა მისი მჯდომარის სულში.
პორტრეტები და цыганური ფოლკლორი: სავსებით ცხოვრება
აგუსტუს ედვინ ჯონი, ალბათ, ყველაზე მეტად ცნობილია თავისი განსაცვი პორტრეტებით გამოჩენილი წარმომადგენლების შესახებ არისტოკრატიული და ლიტერატურული სამყაროდან. მის ტილოებზე оживились ისეთი პიროვნებები, როგორიცაა დეივიდ ლოიდ ჯორჯი, ჯეიმზ ჯოისი და ჯორჯ ბერნარდ შოუ, თითოეული ფსიქოლოგიური სიღრმით აღსრულებული, რომელიც უბრალოდ წარმომადგენლობას 넘어섰ა. მნიშვნელოვანი ნამუშევრები, როგორიცაა კასპარი (1909), ახოვანი უდანაშაულობის მწუხარე გამოსახულება, ასევე პორტრეტები არჩibald ჰენრი მაკდონალდ სინკლერის (1924) და ფრენსის ჰენრი კრიტალის (1919) მაგალითია მისი ჟანრისეული უნარის. თუმცა, ჯონის სამხატვრო ინტერესები ტრადიციული პორტრეტების საზღვრებს 넘어섰ა. цыганური კულტურისადმი სიყვარულმა მას მოიყვანა მომთაბარე ცხოვრების სტილამდე, ხანგრძლივი პერიოდის განმავლობაში მოგზაურობდა ოჯახთან ერთად ეტლით. ამ ჩაძირვამ მნიშვნელოვნად გავლენა მოახდინა მის ხელოვნებაზე, შეავსო იგი თავისუფლების თემებით, ბედნიერების სურვილითა და ბუნებრივი სამყაროს სილამაზით. მისი ღრმა კავშირი ამ საზოგადოებასთან kulminirda цыганური ფოლკლორის საზოგადოების პრეზიდენტობაში, რაც ადასტურებს მის ერთგულებას მათი უნიკალური ცხოვრების წესის გაგებისა და აღნიშვნისთვის. ჰაერის მექანიკის შოუ (1935), T.E. Lawrence-ის პორტრეტი, კიდევ ერთი 증거ა მისი კომპლექსური ხასიათების განსაცვი სენსიტივობით აღსაღრმავებელი უნარის შესახებ.
რთული მემკვიდრეობა: აღიარება და შეფასება
თუკი მთელი კარიერის განმავლობაში ჯონი განიცდილა როგორც ფართო აღიარებას, ასევე კრიტიკის პერიოდებს. თავდაპირველად ის იყო აღნიშნული მისი ინოვაციური ზეთის ესკიზების ტექნიკის და ფიგურული ხატვისთვის, მაგრამ ზოგიერთმა კრიტიკოსმა მოგვიანებით თქვა, რომ მის ნამუშევრებს ზედმეტად გამოხატულება ან ხატვის უნარის ნაკლებობა ჰქონდა. პირველი მსოფლიო ომის დროს მისი სამხედრო მხატვრის მომსახურებამ, კანადაში მიმაგრებულმა, დატოვა მემორაბლური პორტრეტები ჯარისკაცების შესახებ, მაგრამ უარყოფითმა შემთხვევებმა გამოიწვია მისი ინგლისში დაბრუნება. ამ გამოწვევების მიუხედავად, აგუსტუს ედვინ ჯონი რჩებოდა ბრიტანული ხელოვნების ისტორიის მნიშვნელოვან ფიგურად. იგი იყო ერთ-ერთი იმ მცირე მხატვარიდან, რომელმაც თავისი დროის განმავლობაში ფართო საზოგადოებრივი აღიარება მიიღო და მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა პოსტ-იმპრესიონიზმის პოპულარიზებაში გაერთიანებულ სამეფოში. 1942 წელს მას მიენიჭა დამსახურების ორდენი, მან ასევე ჩაწერა თავისი ცხოვრება და სამხატვრო ფილოსოფია ორი ტომში ავტობიოგრაფიაში: Chiaroscuro (1952) და Finishing Touches (გამოქვეყნდა posthumously 1964 წელს). მიუხედავად იმისა, რომ მისი რეპუტაცია მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ გარკვეულ程度上 შემცირდა, ბოლო წლებში განახლებულია ინტერესი მის ნამუშევრების შესახებ, განსაკუთრებით ადრეული ნაწარმოებების სიცოცხლისუნარიანობისა და ორიგინალობის გამო. მისი მემკვიდრეობა კიდევ უფრო მდიდრდება მისი დასის, გ
მუზეუმი
გამოფენილია: ლონდონი, გაერთიანებული სამეფო
გალერეა კედლების გარეშე, მთელ მსოფლიოში
სამთავრობო სახელოვნებო კოლექცია (GAC) წარმოადგენს ერთ-ერთ ყველაზე ამბიციურ და პოეტურ ექსპერიმენტს კულტურული დიპლომატიის სფეროში. ტრადიციული მუზეუმების სტატიკური და მდუმარე დარბაზებისგან განსხვავებით, GAC ეფუძნება მშვენიერი გაბნევის პრინციპს და მოქმედებს, როგორც ცოცხალი, სუნთქავი არსება, რომელიც ფიზიკურ საზღვრებს სცდება. 1899 წელს, ესშერის მე-2 ვიკონტისა, ვიზიონერული წინსწრების შედეგად შექმნილი კოლექცია დაიბადა ღრმა რწმენიდან, რომ ხელოვნებას გააჩნია უნიკალური ძალა, ხელი შეუწყოს საერთაშორისო ურთიერთგაგებას და წარმოაჩინოს ეროვნული იდენტობა. ნაცვლად იმისა, რომ შედევრები ლონდონის ფარგლებს მიღმა არ დატოვოს, GAC სტრატეგიულად განათავსებს განსაკუთრებული ღირებულების მქონე ნამუშევრებს ბრიტანეთის საელჩოებში, მაღალ კომისიაში და სამთავრობო შენობებში მთელ მსოფლიოში — ტოკიოსა და same ნაირობის ხმაურიანი ქუჩებიდან ვაშინგტონისა და ბრიუსელის ისტორიულ დერეფნებამდე.
ეს ნომადური მიდგომა დიპლომატიურ პოსტებს ისტორიისა და ინოვაციის ცოცხალ ტილოებად აქცევს. ამ კოლექციის ნამუშევრის შეხვედრა ხშირად მოულოდნელი სილამაზის შემთხვევით moment-ია არაერთგვაროვან გარემოში. კოლექციის ევოლუცია თავად ბრიტანული კულტურის ცვალებად ტალღებს ასახავს; მიუხედავად იმისა, რომ მისი საწყისი roots ეროვნული სიამაყის მოსამატებლად შექმნილ ისტორიულ პორტრეტებში იყო, იგი გადაიქცა დინამიკურ რეპოზიტორიუმად, რომელიც მხარს უჭერს თანამედროვესა და მრავალფეროვანობას. დღეს GAC vital სცენას წარმოადგენს იმ ხმებისთვის, რომლებიც განსაზღვრავენ თანამედროვე ბრიტანეთს: აქ წარმოდგენილია ინკა შონიბარეს რთული ტექსტილური სკულპტურები, ლუბაინა ჰიმიდის იდენტობის ღრმა კვლევები და ჰურვინ ანდერსონის გამორჩეული ურბანული პეიზაჟები. ეს არის კოლექცია, რომელიც არ შემოიფარგლება მხოლოდ წარსულ დიდებით, არამედ აქტიურად ერწყმის present-ის მულტიკულტურულ პულსს.
არქიტექტურული გრანდიოზულობა და კურირებადი ხედვა
ამ გლობალური ოპერაციის გული ლონდონში, ისტორიულ Old Admiralty Building-ში მდებარეობს — სტრუქტურაში, რომელიც საზღვაო დიდებითაა გაჟღენთილი. 1865 წელს, როგორც სამხედრო შტაბ-ბინა აშენებული, შენობის ათ soaring ჭერი, ორნამენტული არქიტექტურული დეტალები და მშვიდი ეზო კოლექციის ადმინისტრაციულ სულს მუდმივობისა და სერიოზულობის შეგრძნებას სძენს. ამ ಗೋგლებს მიღმა იგრძნობა ისეთი კურატორების მემკვიდრეობა, როგორებიც იყვნენ რიჩარდ პერი ბედფორდი და რიჩარდ უოკერი — მათ GAC ტრადიციული იკონოგრაფიის საცავიდან ისეთ დახვეწილ დიალოგად აქციეს, რომელიც ისტორიულ ტრადიციასა და ავანგარდულ ექსპერიმენტს შორის არსებულ კავშირს წარმოადგენს. თავად არქიტექტურული გარემო შეგვახსენებს კოლექციის მოვალეობას, წარមოდგეს ბრიტანული აღმატებულება გამძლეობისა და ელეგანტურობის ერთობლიობით.
GAC-ის კურირებადი ბრწყინვალება ყველაზე მეტად ვლინდება მისი უნარში, სხვადასხვა ეპოქა ერთიან, შეკავშირებულ ნარატივად გადაიბჭოს. ბოლო პერიოდის გამოფენებმა შეასწავლა ბრიტანული რომანტიზმის, სურრეალიზმისა და კონცეპტუალური ხელოვნების რთული ტერიტორიები, რითაც დაამტკიცა, რომ კოლექციის მასშტაბები ისეთივე ინტელექტუალურად მკაცრია, რამდენადაც ესთეტიკურად სასიამოვნო. სიღრმისადმი ეს ერთგულება კიდევ უფრო მეტად ვლინდება ისეთი ინიციატივებით, როგორიცაა „ხალხის წარმომადგენლობის პროექტი“, რომელიც 2018 წელს დაიწყო და უზრუნველყოფს, რომ კოლექცია დარჩეს საზოგადოების ინკლუზიურ სარკედ, რაც ხაზს უსვამს სხვადასხვა წარმომავლობის მქონე ხელოვანებს და იმას, რომ საზღვარგარეთ მოთხრობილი ბრიტანული ისტორია მრავალფეროვანი სიმდიდრის გამოხატულება იყოს.
კავშირისა და შთაგონების მემკვიდრეობა
ხელოვნების მოყვარულისთვის, კოლექტორისთვის თუ ინტერიერის დიზაინერისთვის, სამთავრობო სახელოვნებო კოლენქცია უფრო მეტია, ვიდრე უბრალოდ ნამუშევრების კატალოგი; იგი გვთავაზობს მასტერკლასს იმის შესახებ, თუ როგორ შეიძლება ხელოვნება კომუნიკაციის საშუალებად იქცეს. ყოველი ფერის ტილო, სკულპტურა და გრავიურა ელჩის როლს ასრულებს. როდესაც ვფიქრდებით პოლ ნაშის ემოციურ პეიზაჟებზე, რომლებიც ტოკიოს საელჩეს ამშვენებს, ან იმაზე, თუ როგორ ამდიდრებს ბარბარა ჰეპვორთის სკულპტურული ფორმები ნაირობის მაღალ კომისიაში, GAC-ის ჭეშმარიტი მისია ნათელი ხდება: ხელოვნების ესთეტიკური ენის გამოყენება გეოგრაფიული და კულტურული ბარიერების დასარბევად.
კოლექცია რჩება გამორჩეულ ფენომენად ხელოვნების სამყაროში — ეს არის დასტური იმ იდეისა, რომ ხელოვნება ყველაზე ძლიერი მაშინ არის, როდესაც ის საყოველთაოა. იგი მოგვიწოდებს, გადავხედოთ ჩარჩოს მიღმა და ვაღიაროთ, რომ სილამაზეს, როდესაც ის დიპლომატიის მექანიზმში სტრატეგიულად არის განთავსებული, შეუძლია რბილად მოკლასოს საზღვრები და შთაგონების წყაროდ იქცეს დიალოგისთვის. იქნება ეს ლუციან ფროიდის გამჭოლი პორტრეტებით თუ დამიენ ჰერსტის პროვოკაციული ინსტალაციებით, GAC აგრძელებს კავშირების გლობალური ქსოვილის ქსვნას და უზრუნველყოფს, რომ ბრიტანული შემოქმედებითი სული მუდამ წარმოდგენილი იყოს მსოფლიოს ყველაზე მნიშვნელოვან დიპლომატიურ წრეებში.
