ავტორი
დაბადებული فرانკფურტ (ოდერ), გერმანია
ადრეული ცხოვრება და განათლება
დაბადება: ფრანკფურტი (ოდერი), გერმანია, 1843 წლის 9 მაისი
გარდაცვალება: ბერლინი, გერმანია, 1915 წლის 4 იანვარი
ოჯახური წარმომავლობა: დამღუპველი/ხევრის ვაჟი; მისი ოჯახი დიდებულად 1701 წელს იქნა აღიარებული.
ადრეული სწავლება: 1857 წელს დაიწყო დეკორატიული ფერწერის ოსტატობა.
ფორმალური განათლება: სწავლობდა ბერლინის ਪ੍ਰუსიის ხელოვნების აკადემიაში (1860-1862) და შემდგომ კარლსრუჰეს ხელოვნების აკადემიაში (1862-1866).
კარლსრუჰეს გავლენა: სწავლობდა იოჰან ვილჰელმ შიმერთან, ლუდვიგ დეს კუდრესთან, ადოლფ შრედტერთან და კარლ ფრიდრიხ ლესინგთან. შეხვედრები ჰქონდა ისეთ ხელოვანებთან, როგორებიც იყვნენ ედუარდ დევრიენტ, იოჰანეს ბრამსი, პაულ ჰეისი და ჰანს გუდე.
კრეატიული განვითარება და ძირითადი ნამუშევრები
ადრეული გავლენები: ეწვია პარიზს 1865 და 1867 წლებში, სადაც მასზე დიდი გავლენა მოახდინა ჟან- ऑगस्ट დომინიკ ინგრესის, ევგენ დელაკროას, ერნესტ მეისონიესა და ლეონ კონიეს ისტორიულმა ფერწერებმა.
იტალიური პერიოდი: დრო გაატარა რომში (1868-1869) ანსელმ ფეერბახთან ერთად.
ფრანკო-პრუსიის ომის შეკვეთები: საკუთარი თვალით დაჰკვირდა და აღრიცხავდა ფრანკო-პრუსიის ომს (1870-1871), რის შედეგადაც მიიღო შეკვეთები საკნინდელი მოვლენების უკვდავყოფად.
მთავარი ნამუშევრები:
სედანის კაპიტულაცია
გერმანული იმპერიისប្រclამაცია ვერსალში – გარდამტეხი ნამუშევარი, რომელმაც მას სახელი მოუტანა.
მოლტკე პარიზის წინ
მოლტკე ვერსალში
ბისმარკისა და ნაპოლეონ III-ის შეხვედრა
ბერლინის გამარჯვების სვეტის დეკორაციები (მათ შორის დიდი ველარიუმი და ვიტრაჟული მოზაიკები)
სტილი: ძირითადად ცნობილია თავისი ისტორიული ფერწერებით, რომლებიც ასახავს პოლიტიკურ და სამხედრო მოვლენებს. მისი სტილი ხასიათდება რეალიზმითა და დეტალებზე ორიენტირებულობით, რაც ნატურალიზმის მიღწევას ასახავს.
კარიერა და აღიარება
ბერლინის აკადემიის პროფესორი (1873 წლიდან).
პრუსიის ხელოვნების აკადემიის დირექტორი (1875-1890).
ემპერორ ვილჰელმ II-ის მასწავლებელი: ხელოვნებაში ემპერორს თავად ასწავლიდა.
ბერლინის ეროვნული გალერეის დირექტორი (1909-1915).
წოდებები და ჯილდოები: მიიღო მრავალი ჯილდო, მათ შორის წითელი არწივის პირველი კლასის ორდენი და პირველი კლასის საბჭელის წევრის ტიტული.
ადმი
სამეფო პატრონაჟი: ჰქონდა მჭიდრო ურთიერთობა კაიზერ ვილჰელმ I-თან, ფრედერიკ III-სთან და ვილჰელმ II-სთან, რის შედეგადაც მიიღებდა მნიშვნელოვან მხარდაჭერასა და შეკვეთებს.
ისტორიული მნიშვნელობა და მემკვიდრეობა
ვილჰელმინური პერიოდის პროტაგონისტი: მიიჩნევა ვილჰელმინური ხელოვნების წამყვან ფიგურად, რომელიც ასახავს ეპოქის ფოკუსს მილიტარიზმზე, ნაციონალიზმსა და იმპერიულ დიდებულებაზე.
ისტორიული მოვლენების დოკუმენტირება: მისი ფერწერები წარმოადგენს გერმანული ისტორიის მნიშვნელოვანი მოვლენების, განსაკუთრებით ფრანკო-პრუსიის ომის, ღირებულ ვიზუალურ ჩანაწერს.
კრიტიკული რეცეფცია: მიუხედავად იმისა, რომ სიცოცხლის მანძილზე პოპულარული იყო, მოგვიანებით მისი ნამუშევრები კრიტიკის მსხვერპლი გახდა მხატვრული სიღრმის ნაკლებობისა და ზედმეტად რეალისტური სტილის გამო. ზოგიერთი კრიტიკოსი მას უფრო პროპაგანდას, ვიდრე純 ხელოვნებას მიიჩნევდა.
ომისშემდგომი რეპუტაცია: მონარქიასთან მისი კავშირი გამოიწვია პოპულარობის ვარდნა პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ, განსაკუთრებით ნაციონალ-სოციალისტური რეჟიმების დროს.
მოგვიანე წლები და გარდაცვალება
უწყვეტი შემოქმედებითი აქტივობა: მიუხედავად შეიცვლილი გემოვნებისა, ვერნერი სიკვდილამდე აქტიური რჩებოდა.
რეტროსპექტიული გამოფენა: 1913 წელს მისი 70 წლის იუბილის აღსანიშნავად მოეწყო დიდი რეტროსპ एग्जामपुरი, თუმცა იგი საბოლოოდ გაუქმდა გამოფენის შინაარსთან დაკავშირებული უთანხმოებების გამო.
გარდაცვალება: გარდაიცვალა ბერლინში 1915 წლის 4 იანვარს და დაკრძალულია Alter Zwölf-Apostel-Kirchhof-ში.
