Το έργο Painting (1900) είναι το πιο διάσημο πίνακα του Mathilde Smith, το οποίο βρίσκεται στο Eidsvoll 1814 στην Eidsvoll. Από τα 2 έργα του Mathilde Smith στον κατάλογό μας, ακολουθούν τα 2 που προσεγγίζουν περισσότερο οι συλλέκτες και οι επισκέπτες των μουσείων, μαζί με την χρονολογία, το μουσείο και την ιστορία του καθενός.
Καταταγίζονται με βάση το σκορ δημοφιλίας μας, το οποίο συνδυάζει τις αναζητήσεις, τις επισκέψεις και τις παραγγελίες για κάθε έργο. Ενημερώθηκε Νοέμβριος 2026. Κάθε αριστούργημα σε αυτήν τη σελίδα μπορεί να παραγγελθεί ως μια χειροποίητη αναπαραγωγή σε λάδι υψηλής ποιότητας μουσείου ή ως ένα εκτύπωμα fine art, στο μέγεθος που επιλέξετε.
Το μουσείο με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση έργων σε αυτήν τη σελίδα.
| Μουσείο | Πόλη | Έργα του Mathilde Smith | Πάτρια από αυτή τη λίστα |
|---|---|---|---|
 Eidsvoll 1814 |
Eidsvoll | 2 | Painting, Painting |
Painting (1900)
Ο κατάλογός μας περιλαμβάνει 2 έργα του Mathilde Smith.
Τα περισσότερα βρίσκονται στα Eidsvoll 1814 (Eidsvoll). Ο παραπάνω πίνακας περιγράφει τα μουσεία ένα προς ένα.
Τα Painting και Painting περιλαμβάνονται στα 2 έργα σε αυτήν τη σελίδα που βρίσκονται στο Eidsvoll 1814, Eidsvoll.
Ναι. Κάθε έργο σε αυτήν τη σελίδα μπορεί να παραγγελθεί ως μια χειροποίητη αναπαραγωγή ελαιογραφίας επιπέδου μουσείου ή ως μια εκτύπωση fine art, στο μέγεθος που επιλέξετε, από την αντίστοιχη σελίδα του έργου.
The landscape of 19th-century Norwegian art finds a distinct voice in the works of Mathilde Smith. Born in Oslo in 1824, she began her formal training at the Royal Drawing School in Christiania under Johannes Flintoe. By 1850, her trajectory shifted toward the rigorous academic traditions of the Düsseldorf School. Studying under Hans Gude and Johann Wilhelm Schirmer, she absorbed a specific visual language: a preference for dark palettes, meticulous detailing, and the dramatic interplay of mountains and sea. Her early output reflects this training, often leaning into the national romanticism of the era.
In 1852, a state travel scholarship allowed her to venture into the rugged terrain of Telemark. Traveling alongside Aasta Hansteen, she captured the essence of the Norwegian wilderness. This period produced works like Landskap med tjern, where the influence of her mentors meets the raw, topographical reality of the Norwegian landscape. Her compositions often integrated figures in traditional folk costumes, grounding the dramatic scenery in a specific cultural identity.
As the decades progressed, the heavy, somber tones of her youth began to recede. A significant shift occurred in the late 1860s. The shadows that once dominated her canvases gave way to a lighter, more luminous approach, reminiscent of the style of Johan Fredrik Eckersbergs. This transition was not merely a change in color, but a fundamental shift in how she perceived the atmosphere of the North.
Her later career saw her moving through several significant locations and professional milestones:
The change in her palette was noted by contemporary observers. While many sought the dark, wintry moods of the Norwegian landscape, Smith’s later works, such as Henover Hardangerfjords Vande, embraced the warmth of sunlit days. This shift toward brightness allowed her work to function as a source of light within the domestic spaces of her viewers.
Mathilde Smith remained a dedicated observer of the natural world until her death in 1882. Her ability to navigate the transition from the dark, detailed romanticism of the mid-century to the lighter, more atmospheric styles of the late 1800s marks her as a versatile figure in Norwegian art history. She was one of the few women of her time to establish a professional presence as a landscape painter, navigating the academic circles of Düsseldorf and the urban art markets of Munich. She died in Lovisenberg, leaving behind a body of work that captures the shifting light of the Norwegian landscape.